She believed that they would meet a

She believed that they would meet again. Because of their agreement with each other, it didn’t matter when or where it was, she wouldn’t be surprised. It was all because of her firm belief.

“It’s been many years…. Have you been well?” she asked softly. To her, Meng Hao might be a few years younger than her. However, despite the fact that more than a hundred years had passed, his image never left her heart.

She could never forget that time she watched as he leaned out over the edge of the cliff, holding down a rope to Wang Youcai and the others, and at the same time, making fun of them.

She could never forget what he looked like in the ancient Blessed Land, when he stood protectively in front of her during her moment of helplessness.

Even more unforgettable was the time in the Black Sieve Sect when, after merging with Matriarch Phoenix, she had woken up. Meng Hao had been about to leave the Sect when he turned and smiled at her.

Never in her life would she be capable of forgetting what happened outside the Rebirth Cave.

If secrets could count as accumulated emotions between two people, then she and Meng Hao had many. There were many secrets that only the two of them could understand.

“I went to the Black Lands, and the Western Desert,” Meng Hao said with a smile. As the evening wind blew Xu Qing’s hair into disarray, Meng Hao reached up and grasped her wrist.

She lowered her head, a slight smile tugging at her lips.

“So did I,” she said, looking back up at him.

“I know,” he replied, grinning.

The soft moonlight shone down on the two of them, covering them like a layer of silver sand. The beautiful wind lifted up their long hair.

Xu Qing looked at Meng Hao, then suddenly gaped in astonishment as she realized something. Her eyes filled with a strange look.

“Wait…. Why… why do you look the same as before?”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เธอเชื่อว่า พวกเขาจะพบกันอีก เนื่องจากข้อตกลงของพวกเขากับแต่ละอื่น ๆ มันไม่สำคัญว่าเมื่อ หรือมันเป็น เธอคงไม่ต้องแปลกใจ ทั้งหมดเป็น เพราะเธอเชื่อได้"มันได้หลายปี... เธอดีไปไหนมา"ถามเบา ๆ เธอ เมงเฮาอาจจะอายุน้อยกว่าเธอไม่กี่ปี อย่างไรก็ตาม แม้ว่าจะล่วงเลยมากว่าร้อยปี ภาพของเขาไม่เคยทิ้งหัวใจของเธอเธออาจลืมเวลานั้นเธอดูเป็นเขาเองออกจากขอบของหน้าผา กดเชือกวัง Youcai และคนอื่น ๆ และใน เวลาเดียวกัน ทำให้สนุกของพวกเขาเธออาจลืมสิ่งเขาที่เหมือนในสมัยโบราณดินแดนความสุข เมื่อเขายืน protectively สาวในระหว่างช่วงเวลาของเธอที่ทำอะไรไม่ถูกยิ่งพึงครั้งในนิกายตะแกรงดำเมื่อ หลังจากการผสานกับฟินิกซ์ Matriarch เธอได้ตื่นขึ้น เมงเฮาเคยจะ ออกจากนิกายเมื่อเขาเปิด และยิ้มที่เธอไม่เคยในชีวิตของเธอ เธอจะสามารถลืมสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอกถ้ำวิญญาณถ้าความลับอาจนับเป็นอารมณ์สะสมระหว่างคนสองคน แล้วเธอและเมงเฮาก็หลาย มีความลับมากมายที่ทั้งสองของพวกเขาไม่เข้าใจ"ผมไปดินแดนสีดำ และทะเลทรายตะวันตก เมงเฮากล่าว ด้วยรอยยิ้ม ลมเย็นพัดผม Xu Qing เป็น disarray เมงเฮาถึงขึ้น และคว้าข้อมือของเธอเธอลงเธอหัว รอยยิ้มเล็กน้อยเพื่อดึงที่ริมฝีปากของเธอ"นั้นเหมือนกัน เธอกล่าว กลับที่มองเขา"ฉันรู้ เขาตอบ ยิ้มนุ่มนวลแสงจันทร์ส่องลงบนของพวกเขา ครอบคลุมพวกเขาเช่นชั้นของทราย ลมสวยยกขึ้นผมยาวXu Qing มองเมงเฮา แล้วก็ดำในเมือเป็นเธอรู้บางสิ่งบางอย่าง ดวงตาของเธอเต็มไป ด้วยรูปลักษณ์ที่แปลก"รอสักครู่... ทำไม...ทำไมทำคุณดูเหมือนเป็นก่อน? "

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เธอเชื่อว่าพวกเขาจะได้พบกันอีก เพราะของข้อตกลงกับแต่ละอื่น ๆ มันไม่สำคัญเมื่อไหร่หรือว่ามันอยู่ที่ไหนเธอก็จะไม่ต้องแปลกใจ มันเป็นเพราะความเชื่อของ บริษัท ของเธอ. "มันเป็นเวลาหลายปี ... คุณได้รับด้วยหรือไม่ "เธอถามเบา ๆ ที่เธอเม้งเฮาอาจจะมีไม่กี่ปีที่อายุน้อยกว่าเธอ อย่างไรก็ตามแม้จะมีความจริงที่ว่ากว่าร้อยปีที่ผ่านมาภาพของเขาไม่เคยทิ้งหัวใจของเธอ. เธอไม่เคยลืมเวลาว่าเธอดูเป็นเขาโน้มตัวออกมาจากขอบหน้าผาถือเชือกลงไปวัง Youcai และคนอื่น ๆ และในเวลาเดียวกันทำให้ความสนุกของพวกเขา. เธออาจจะไม่เคยลืมสิ่งที่เขาเหมือนในสมัยโบราณมีความสุขที่ดินเมื่อเขายืนแซวในด้านหน้าของเธอในระหว่างช่วงเวลาของเธอทำอะไรไม่ถูก. แม้ที่น่าจดจำมากขึ้นเป็นช่วงเวลาในสีดำตะแกรง นิกายเมื่อหลังจากการควบรวมกับปูชนียบุคคลฟีนิกซ์เธอได้ตื่นขึ้นมา เม้งเฮาได้รับเกี่ยวกับการที่จะออกจากนิกายเมื่อเขาหันและยิ้มที่เธอ. ไม่เคยอยู่ในชีวิตของเธอเธอจะมีความสามารถในการลืมสิ่งที่เกิดขึ้นนอกถ้ำ Rebirth. หากความลับที่สามารถนับเป็นอารมณ์สะสมระหว่างคนสองคนแล้วเธอและเม้งเฮา มีจำนวนมาก มีหลายความลับว่ามีเพียงสองของพวกเขาสามารถเข้าใจได้. "ฉันไปดินแดนสีดำและทะเลทรายตะวันตก" เม้งเฮากล่าวด้วยรอยยิ้ม ลมเย็นพัดผมเสี่ยวชิงเข้าไปในระบบเม้งเฮาถึงขึ้นและคว้าข้อมือของเธอ. เธอลดลงหัวของเธอมีรอยยิ้มเล็กน้อย tugging ที่ริมฝีปากของเธอ. "ดังนั้นไม่ฉัน" เธอกล่าวมองย้อนกลับไปขึ้นที่เขา. "ฉัน รู้ว่า "เขาตอบยิ้ม. แสงจันทร์นุ่มส่องลงบนสองของพวกเขาครอบคลุมพวกเขาเช่นชั้นของทรายสีเงิน ลมสวยงามยกขึ้นผมยาวของพวกเขา. เสี่ยวชิงมองที่เม้งเฮาแล้วก็อ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจที่เธอตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่าง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยรูปลักษณ์ที่แปลก. "รอสักครู่ ... ทำไม ... ทำไมคุณมองเช่นเดียวกับก่อน? "

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เธอเชื่อว่าพวกเขาจะได้พบกันอีกครั้ง เพราะข้อตกลงของพวกเขากับแต่ละอื่น ๆ ไม่ว่าเมื่อไหร่หรือที่ไหนที่มัน เธอก็ไม่ต้องแปลกใจ ทั้งหมดมันเป็นเพราะความเชื่อของบริษัทของเธอ" มันผ่านมาหลายปี . . . . . . . คุณสบายดีมั้ย ? " เธอถามเบาๆ นางเมงเฮาอาจจะอายุมากกว่าเธอไม่กี่ปี อย่างไรก็ตามแม้จะมีความจริงที่ว่ากว่าร้อยปีแล้ว ภาพลักษณ์ของเขาไม่เคยทิ้งหัวใจเธอเธอจะลืมเวลาที่เธอเห็น เขาเอนตัวออกเหนือขอบของหน้าผาที่ค้างเชือกเพื่อหวัง youcai และคนอื่น ๆและในเวลาเดียวกัน ทำให้ความสนุกของพวกเขาเธอจะไม่มีวันลืมสิ่งที่เขาเหมือนในสมัยโบราณ อวยพรแผ่นดิน เมื่อเขายืน protectively ต่อหน้าเธอในช่วงเวลาที่เธอหมดหนทาง .ยังจดจำมากกว่าคือเวลาในนิกายตะแกรงสีดำเมื่อหลังจากควบรวมกับปูชนียบุคคล ฟินิกซ์ เธอตื่น เมิ่งเฮ่าได้เดินทางออกจากพรรค เมื่อเขาหันมายิ้มให้เธอไม่เคยได้อยู่ในชีวิตของเธอ เธอจะสามารถลืมสิ่งที่เกิดขึ้นนอกการเกิดใหม่ในถ้ำถ้าความลับสามารถนับสะสมอารมณ์ระหว่างคน 2 คน แล้วเธอกับเมิ่งเฮ่าได้มากมาย มีความลับมากมายที่เพียงสองของพวกเขาจะเข้าใจ" ฉันไปดินแดนสีดำ และทะเลทรายตะวันตก " เมิ่งฮ่าวกล่าวด้วยรอยยิ้ม เป็นเย็นลม พัดเส้นผมของ ซู ชิง เป็น กัน เมิ่งฮ่าวถึงขึ้นและคว้าข้อมือของเธอเธอลดหัวของเธอเล็กน้อย ยิ้มอีกที่ริมฝีปากของเธอ" งั้นฉัน " เธอกล่าว มองกลับมาที่เขา" ฉันรู้ " เขาตอบ ยิ้มเลยแสงจันทร์อ่อนส่องลงบนสองของพวกเขาครอบคลุมพวกเขาชอบชั้นของทรายเงิน ลมสวยยกขึ้นผมยาวของพวกเขาXu ชิงมองเมิงเฮา แล้วทันใดนั้น gaped ในความประหลาดใจขณะที่เธอตระหนักถึงบางสิ่ง ตาของเธอเต็มไปด้วยดูแปลกๆ" เดี๋ยว . . . . . . . ทำไม . . . ทำไมคุณถึงมองเหมือนเดิม "