1. BackgroundThe number of patients

1. Background
The number of patients with Parkinson’s disease (PD) and related forms of parkinsonism is increasing in all ageing societies [1]. In Western Europe’s five, and the world’s 10 most populous nations, the number of individuals with PD over the age of 50 was between 4.1 and 4.6 million in 2005; these numbers will be doubled by 2030 [1]. Likewise, the costs related to PD care will increase dramatically. PD is a very complex disorder, characterised by a wide array of both motor and nonmotor problems for which medical care alone is insufficient [2–6]. As a reflection of this complexity, no less than 18 different disciplines (e.g., physiotherapy and psychology) may be involved in PD care [7–9]. However, patients often have no access to the allied healthcare required [10]. Moreover, the involvement of various disciplines requires close collaboration and integration of medical and nonmedical care. Great challenges remain in the way multidisciplinary care is best realized for Parkinson patients. But, where to start? The purpose of this paper is to share the various steps we have taken (Figure 1), as they are likely to be feasible for application in other countries.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

1. พื้นหลังจำนวนผู้ป่วยโรคพาร์กินสัน (PD) และแบบฟอร์มที่เกี่ยวข้องของ parkinsonism เพิ่มในทุกริ้วรอยสังคม [1] ในยุโรปตะวันตกห้า และโลก 10 ประเทศมีประชากรมากที่สุด จำนวนของบุคคลที่มี PD อายุ 50 เป็นระหว่าง 4.1-4.6 ล้านในปี 2005 ตัวเลขเหล่านี้จะเป็นสองเท่า 2030 [1] ในทำนองเดียวกัน ค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับการดูแล PD จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก PD เป็นโรคซับซ้อนมาก ลักษณะของมอเตอร์ และ nonmotor ปัญหาที่แพทย์เพียงอย่างเดียวจะไม่เพียงพอ [2-6] เป็นภาพสะท้อนของความซับซ้อน ไม่น้อยกว่า 18 สาขาอื่น (เช่น กายภาพบำบัดและจิตวิทยา) อาจจะมีดูแล PD [7-9] อย่างไรก็ตาม ผู้ป่วยมักจะมีไม่ถึงพันธมิตรดูแลสุขภาพที่จำเป็น [10] นอกจากนี้ การมีส่วนร่วมของสาขาต่าง ๆ ต้องปิดทำงานร่วมกันและรวมการดูแลทางการแพทย์ และ nonmedical ความท้าทายที่ดียังคงอยู่ในวิธีดีที่สุดมีการรับรู้สหสาขาวิชาชีพดูแลผู้ป่วยพาร์กินสัน แต่ เริ่มที่ไหน วัตถุประสงค์ของเอกสารนี้คือการ แบ่งปันขั้นตอนต่าง ๆ ที่เราได้นำ (รูปที่ 1), โดยจะเป็นไปได้สำหรับการใช้งานในประเทศอื่น ๆ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

1. ความเป็นมา
จำนวนของผู้ป่วยโรคพาร์กินสัน (PD) และรูปแบบที่เกี่ยวข้องกับพาร์กินสันจะเพิ่มขึ้นในสังคมทุกริ้วรอย [1] ในยุโรปตะวันตกห้าและของโลก 10 ประเทศที่มีประชากรมากที่สุดจำนวนของบุคคลที่มี PD อายุเกินกว่า 50 อยู่ระหว่าง 4.1 และ 4,600,000 ในปี 2005; ตัวเลขเหล่านี้จะเป็นสองเท่าในปี 2030 [1] ในทำนองเดียวกันค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับการดูแล PD จะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว PD เป็นโรคที่ซับซ้อนมากที่โดดเด่นด้วยความหลากหลายของทั้งมอเตอร์และ nonmotor ปัญหาที่การดูแลทางการแพทย์เพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ [2-6] เป็นภาพสะท้อนของความซับซ้อนนี้ไม่น้อยกว่า 18 สาขาวิชาที่แตกต่างกัน (เช่นกายภาพบำบัดและจิตวิทยา) อาจจะมีส่วนร่วมในการดูแล PD [7-9] อย่างไรก็ตามผู้ป่วยมักจะมีการเข้าถึงการดูแลสุขภาพที่มีลักษณะคล้ายกันไม่จำเป็นต้องใช้ [10] นอกจากนี้การมีส่วนร่วมของสาขาวิชาต่างๆต้องร่วมมืออย่างใกล้ชิดและบูรณาการของการดูแลทางการแพทย์และ nonmedical ท้าทายที่ยิ่งใหญ่ยังคงอยู่ในวิธีการดูแลสหสาขาวิชาชีพที่จะรู้ดีที่สุดสำหรับผู้ป่วยพาร์กินสัน แต่จะเริ่มต้นอย่างไร วัตถุประสงค์ของบทความนี้คือการแบ่งปันขั้นตอนต่างๆที่เรามีการดำเนินการ (รูปที่ 1) ขณะที่พวกเขามีแนวโน้มที่จะเป็นไปได้สำหรับการประยุกต์ใช้ในประเทศอื่น ๆ