Skip to contentDAOSEEKERBLOGMenuHom

Skip to content
DAOSEEKERBLOG
Menu
HomeOEM Chapter 007 Exquisite Hongjun Pagoda
OEM Chapter 007 Exquisite Hongjun Pagoda

November 2, 2015 podao001
Chapter 007 Exquisite Hongjun Pagoda

Regular Chapter

During the next few days, Jun Xie chose not to go out at all. Once he woke up in the morning, he would head straight towards the library building, staying in there for the whole day. He maintained the routine without any exceptions. As for the books that he had read, they would all be sent over to Grandpa Jun’s side for analysis yet again. After which Grandpa Jun would shake his head, nod his head, sigh and puff; his face alternating between disappointment, shock and pleasant surprise… it seemed he had yet to finish using up all his lifetime’s expressions.

In addition, the servants of the Jun family realized that the Young Master has acquired yet another strange hobby. During the day, he would enter the library building for the whole day without ever coming out. However, when night descends, he would instead walk out to the courtyard and seat himself there. The spot he chose to sit was always the darkest spot where the light cannot reach… truly… heretical!

Regarding his new hobby, the servants were actually not too concerned. After all, this was by far better than his previous “hobbies”.

Tonight, Jun Xie was once again seated below a flower tree, enjoying the thick atmosphere of darkness of the night. In this atmosphere of darkness, one would not be able to glimpse their own fingers even when it was stretched out before them. In Jun Xie’s heart rose a feeling of safety and security. Indeed, it is the feeling of security! For Jun Xie who had once become invincible throughout the world as the king of assassins, the safest place can only come from the pitch-black darkness of the night. The night was the only thing that Jun Xie had ever considered to the best and most reliable partner!

As he gazed upon the stars in the night sky, Jun Xie suddenly felt as though he was in a dream. For the past few days, he had read through all the books containing information regarding this world. He had more or less understood the current situation of this continent, however, the more he understood, the more confused he became.

If it were not for the fact that it was written in black and white within the books, Jun Xie would have assumed that he had transmigrated back in time to the ancient Chinese kingdoms. The people, the accents, the culture and the clothing are all similar to that from the Tang and Song dynasties. It is too similar!

Jun Xie groaned as he plopped his head in between his knees, both his hands clutching the back of his head. He grievingly thought. Why? Why am I not in one of the ancient eras of China? If only that were the case, then I would be in a highly advantageous position. The amount of resources I have regarding those eras would be most beneficial. Even if I do not want to change history, I can still take advantage of my foreknowledge, which can put those divine prophets to shame and coast my way through history, avoiding any misfortune!

Xuan Xuan Continent, where in the blazes is this? Gold Xuan, Silver Xuan, Earth Xuan, Sky Xuan… Xuan Qi… Xuan your granddaddy!!! Why is it not internal martial arts?

The only thing that remained familiar was perhaps the ancient and everlasting sun and moon, and the gentle caress of the night. This was the only thing that could give Jun Xie the feeling of familarity.

Jun Xie’s face was set like a cold hard stone, his cheek muscles throbbed with pain, as he restrained his desire to curse impulsively and loudly at the Heavens!

At that very moment when Jun Xie was surging with extreme emotions, he suddenly felt a violent wave of headache swept over him. Even with his extraordinary endurance, Jun Xie was still unable to retain a calm face and was forced to grimace his face. The headache suddenly transformed into a wave of dizziness…

Observing through his eyes, it seemed as though the whole world was rotating at an unbelievably intense speed. Even the night sky was transformed into a scattering display of madness. The entire world had suddenly become an illusory existence, and unreal…

Throughout the painful ordeal, Jun Xie panted while biting down his teeth, blood flowing down from his lips. Both his eyes glared forward as he continued enduring, not allowing even a single sound to escape his lips.

I came into this world alone, and thus I must also accept all this pain by myself! In this strange world, I have only myself to depend on and not others! I will never depend on others!

Kill! Kill! Kill! Kill! Kill! Utilize all my killing skills, I will forge a path of blood! Annihilate the skies! Decimate the lands! Kill! Kill! Kill! Kill! Kill!

Jun Xie was thrown into a state of haziness, when he suddenly felt something appeared within his sea of consciousness. It was a spark of seemingly distant light; however, it appeared that the light was gradually moving closer towards him. As it got closer, it also became brighter, bigger and clearer. In the end, it transformed into a luminescent rainbow coloured pagoda that overflowed with brilliance. The pagoda kept rotating within his sea of consciousness. With every rotation, it released a misty form of sagely radiance.

His body had long since become numb, his four limbs paralyzed, his consciousness slowly blurring, and yet Jun Xie continued staring ahead with bloodshot eyes. He kept on glaring, persisting nonstop as he glared ferociously upon this strange realm without as much as a blink!

After an indeterminable period of time, a cold wind suddenly blew by, causing Jun Xie to feel cold.

The night of the early autumn is indeed still chilly. As this line of thought came to Jun Xie’s mind, he became startled as he realized what it meant: To be able to feel cold means that my senses is working again. But, was I not already… He suddenly stood up and found that he was covered in cold sweat. His clothes had been completely soaked with sweat to the point of being uncomfortable.

Jun Xie was inexplicably overcome with a strange feeling of a new born.

Jun Xie, who woke up within Jun Moxie’s body can be said to be supporting this body, perhaps by means of transmigrating his mind and soul into it. Nonetheless, Jun Xie remained Jun Xie. But after having endured the unspeakable pain earlier, Jun Xie had truly melded with this body as one. Jun Xie had become Jun Moxie, the true master of this body!

[TL: ¯\_(ツ)_/¯ ]

Disregarding the messy state of his body, the first thing Jun Xie did was to sit down cross-legged and closed his eyes. He pushed his spiritual awareness deep into his sea of consciousness, as he carefully tried to comprehend something. Jun Xie had long since realized that the excruciating pain from earlier on was the work of the small pagoda within his body. However, Jun Xie also concluded that there must be something else, which the small pagoda did. Otherwise, how could a simple matter of melding of flesh and soul be accompanied by so much pain? He firmly believed that something else must have happened. This small pagoda is the only thing in existence that Jun Xie can rely on. Thus, without understanding what has happened, Jun Xie will never feel contented.

Within his sea of consciousness, Jun Xie felt that he could clearly “see” with his own eyes, an exquisite pagoda glowing with the brilliance of seven colours, slowly rotating atop his sea of consciousness. Jun Xie was able to distinctly perceive that each rotation was synchronized with his body’s blood and qi flow, each and every time, again and again, an endless cycle…

What is going on here? Jun Xie stared at the small pagoda in surprise. This item’s capabilities had exceeded all common sense, causing Jun Xie who was a staunch disbeliever to fall into a web of confusion.

I wonder if I could get closer to take a better look at it? Just as Jun Xie was thinking about this, he suddenly realized that the small pagoda had slowly become larger and larger. After that, the doors to the lowest level of the pagoda suddenly opened; a thick white mist rushed out. In that instant, Jun Xie’s awareness became utterly suffused with that white mist. The white mist was so thick it almost felt as though it was solid. Jun Xie took a deep breath and suddenly felt an extreme sense of tranquillity, an indescribably comfort, where even the soul felt buoyed to the point where it wanted to sing happily…

Jun Xie scanned his surroundings only to find out that he had somehow arrived at the very front of the pagoda. Above his head, two ancient texts unveiled themselves: Hongjun Pagoda!

Jun Xie headed inside the room only to find it empty, save the thick white mist flowing around. Suddenly, the thick mist flowed together to form two line of characters: Nine Layered Exquisite Pagoda, First Eternal Art!

Then, the white mist rolled together with a sense of urgency, forming a dim and hazy formula that appeared before Jun Xie’s awareness. Jun Xie only had enough time to become startled before the countless characters, symbols and drawings all came together in a revolving spiral. Instantly, he felt a vast amount of information rushing into his awareness. It felt as though a speeding train had just charged straight into a small hut! Yet, the train sped all the way inside without any changes happening to the hut…

All of a sudden, Jun Xie could not help but become dizzy. His head felt as though it was about to explode as he tumbled onto the ground.

Opening his eyes, he realized that he was still lying on the same cold, wet spot as before. Nonetheless, the cultivation formula clearly exists within his sea of consciousness. There was also drawings depicting the pathways throughout the human body, together with the accompanying forms and actions.

“Art of Unlocking Heaven’s Fortune!” Jun Xie mumbled aloud, his eyes flashing sharply as his fists clenched itself!

Previous

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ข้ามไปที่เนื้อหาDAOSEEKERBLOGเมนูเจดีย์ Hongjun งดงาม HomeOEM บท 007เจดีย์ Hongjun งดงาม OEM บท 0072 พฤศจิกายน 2015 podao001เจดีย์ Hongjun งดงามบท 007บททั่วไปในช่วงสองสามวันถัดไป Jun เจียเลือกไม่ออกไปเลย เมื่อเขาตื่นขึ้นในตอนเช้า เขาจะมุ่งหน้าตรงไปยังไลบรารีของอาคาร พักอยู่มีทั้งวัน เขารักษาตามปกติ โดยไม่มีข้อยกเว้น สำหรับหนังสือที่ได้อ่าน พวกเขาจะทั้งหมดถูกส่งผ่านด้านปู่มิ.ย.สำหรับการวิเคราะห์อีกครั้ง หลังจากที่ปู่ Jun จะสั่น ศีรษะ ผงกศีรษะ แยกกันและพัฟ หน้าสลับระหว่างความผิดหวัง ช็อก และครับ...มันดูเหมือนเขาได้เสร็จสิ้นการใช้นิพจน์ทั้งหมดของชีวิตแห่ง ของครอบครัวจันรู้แบบหนุ่มสาวได้มางานอดิเรกแปลก ๆ อีก ในระหว่างวัน เขาจะป้อนรีอาคารตลอดทั้งวันโดยไม่เคยออกมา อย่างไรก็ตาม เมื่อคืนทอด เขาจะเดินออกไปลาน แล้วที่นั่งตัวเองมีด้วยแทน จุดเขาเลือกที่จะนั่งรับจุดมืดมากที่สุดซึ่งแสงไม่สามารถเข้าถึง...อย่างแท้จริง... hereticalเกี่ยวกับงานอดิเรกใหม่ของเขา ข้าจะไม่ไปเกี่ยวข้อง หลังจากที่ทุก นี้ถูกด้วยดีกว่าของเขาก่อนหน้านี้ "งานอดิเรก"คืนนี้ Jun เจียถูกอีกครั้งนั่งใต้ต้นไม้ดอกไม้ เพลิดเพลินกับบรรยากาศหนาของความมืดของยามค่ำคืน ในบรรยากาศแห่งความมืด หนึ่งจะไม่สามารถลอบมองนิ้วมือของตนเองได้เมื่อถูกยืดออกก่อนที่พวกเขา กลางมิ.ย.เจียกุหลาบความรู้สึกของความปลอดภัย แน่นอน มันเป็นความรู้สึกของความปลอดภัย สำหรับเจีย Jun ที่มีครั้งเดียวกลายเป็นอยู่ยงคงกระพันทั่วโลกเป็นพระกาฬ สถานที่ปลอดภัยที่สุดสามารถเฉพาะมา pitch-black ความมืดของยามค่ำคืน ยามค่ำคืนเป็นสิ่งเดียวที่เจีย Jun ได้เคยถือหุ้นดีที่สุด และเชื่อถือได้มากที่สุดเป็นเขาจ้องตามดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน Jun เจียก็รู้สึกเหมือนกับว่าเขาอยู่ในความฝัน ผ่านมาไม่กี่วัน คงได้อ่านผ่านหนังสือที่ประกอบด้วยข้อมูลเกี่ยวกับโลกนี้ เขาน้อยได้เข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันของทวีปนี้ อย่างไรก็ตาม เขาเข้าใจยิ่ง ยิ่งสับสนกลายเป็นถ้าไม่จริงมันถูกเขียนขาวดำในหนังสือ Jun เจียจะได้สันนิษฐานว่า เขามี transmigrated กลับในเวลาอาณาจักรจีนโบราณ คน การเน้น วัฒนธรรม และเสื้อผ้าได้ทั้งหมดเหมือนกับที่จากราชวงศ์ถังและเพลง มันเป็นเหมือนJun Xie groaned as he plopped his head in between his knees, both his hands clutching the back of his head. He grievingly thought. Why? Why am I not in one of the ancient eras of China? If only that were the case, then I would be in a highly advantageous position. The amount of resources I have regarding those eras would be most beneficial. Even if I do not want to change history, I can still take advantage of my foreknowledge, which can put those divine prophets to shame and coast my way through history, avoiding any misfortune!Xuan Xuan Continent, where in the blazes is this? Gold Xuan, Silver Xuan, Earth Xuan, Sky Xuan… Xuan Qi… Xuan your granddaddy!!! Why is it not internal martial arts?The only thing that remained familiar was perhaps the ancient and everlasting sun and moon, and the gentle caress of the night. This was the only thing that could give Jun Xie the feeling of familarity.Jun Xie’s face was set like a cold hard stone, his cheek muscles throbbed with pain, as he restrained his desire to curse impulsively and loudly at the Heavens!At that very moment when Jun Xie was surging with extreme emotions, he suddenly felt a violent wave of headache swept over him. Even with his extraordinary endurance, Jun Xie was still unable to retain a calm face and was forced to grimace his face. The headache suddenly transformed into a wave of dizziness…Observing through his eyes, it seemed as though the whole world was rotating at an unbelievably intense speed. Even the night sky was transformed into a scattering display of madness. The entire world had suddenly become an illusory existence, and unreal…Throughout the painful ordeal, Jun Xie panted while biting down his teeth, blood flowing down from his lips. Both his eyes glared forward as he continued enduring, not allowing even a single sound to escape his lips.I came into this world alone, and thus I must also accept all this pain by myself! In this strange world, I have only myself to depend on and not others! I will never depend on others!Kill! Kill! Kill! Kill! Kill! Utilize all my killing skills, I will forge a path of blood! Annihilate the skies! Decimate the lands! Kill! Kill! Kill! Kill! Kill!Jun Xie was thrown into a state of haziness, when he suddenly felt something appeared within his sea of consciousness. It was a spark of seemingly distant light; however, it appeared that the light was gradually moving closer towards him. As it got closer, it also became brighter, bigger and clearer. In the end, it transformed into a luminescent rainbow coloured pagoda that overflowed with brilliance. The pagoda kept rotating within his sea of consciousness. With every rotation, it released a misty form of sagely radiance.His body had long since become numb, his four limbs paralyzed, his consciousness slowly blurring, and yet Jun Xie continued staring ahead with bloodshot eyes. He kept on glaring, persisting nonstop as he glared ferociously upon this strange realm without as much as a blink!After an indeterminable period of time, a cold wind suddenly blew by, causing Jun Xie to feel cold.The night of the early autumn is indeed still chilly. As this line of thought came to Jun Xie’s mind, he became startled as he realized what it meant: To be able to feel cold means that my senses is working again. But, was I not already… He suddenly stood up and found that he was covered in cold sweat. His clothes had been completely soaked with sweat to the point of being uncomfortable.Jun Xie was inexplicably overcome with a strange feeling of a new born.Jun Xie, who woke up within Jun Moxie’s body can be said to be supporting this body, perhaps by means of transmigrating his mind and soul into it. Nonetheless, Jun Xie remained Jun Xie. But after having endured the unspeakable pain earlier, Jun Xie had truly melded with this body as one. Jun Xie had become Jun Moxie, the true master of this body![TL: ¯\_(ツ)_/¯ ]Disregarding the messy state of his body, the first thing Jun Xie did was to sit down cross-legged and closed his eyes. He pushed his spiritual awareness deep into his sea of consciousness, as he carefully tried to comprehend something. Jun Xie had long since realized that the excruciating pain from earlier on was the work of the small pagoda within his body. However, Jun Xie also concluded that there must be something else, which the small pagoda did. Otherwise, how could a simple matter of melding of flesh and soul be accompanied by so much pain? He firmly believed that something else must have happened. This small pagoda is the only thing in existence that Jun Xie can rely on. Thus, without understanding what has happened, Jun Xie will never feel contented.
Within his sea of consciousness, Jun Xie felt that he could clearly “see” with his own eyes, an exquisite pagoda glowing with the brilliance of seven colours, slowly rotating atop his sea of consciousness. Jun Xie was able to distinctly perceive that each rotation was synchronized with his body’s blood and qi flow, each and every time, again and again, an endless cycle…

What is going on here? Jun Xie stared at the small pagoda in surprise. This item’s capabilities had exceeded all common sense, causing Jun Xie who was a staunch disbeliever to fall into a web of confusion.

I wonder if I could get closer to take a better look at it? Just as Jun Xie was thinking about this, he suddenly realized that the small pagoda had slowly become larger and larger. After that, the doors to the lowest level of the pagoda suddenly opened; a thick white mist rushed out. In that instant, Jun Xie’s awareness became utterly suffused with that white mist. The white mist was so thick it almost felt as though it was solid. Jun Xie took a deep breath and suddenly felt an extreme sense of tranquillity, an indescribably comfort, where even the soul felt buoyed to the point where it wanted to sing happily…

Jun Xie scanned his surroundings only to find out that he had somehow arrived at the very front of the pagoda. Above his head, two ancient texts unveiled themselves: Hongjun Pagoda!

Jun Xie headed inside the room only to find it empty, save the thick white mist flowing around. Suddenly, the thick mist flowed together to form two line of characters: Nine Layered Exquisite Pagoda, First Eternal Art!

Then, the white mist rolled together with a sense of urgency, forming a dim and hazy formula that appeared before Jun Xie’s awareness. Jun Xie only had enough time to become startled before the countless characters, symbols and drawings all came together in a revolving spiral. Instantly, he felt a vast amount of information rushing into his awareness. It felt as though a speeding train had just charged straight into a small hut! Yet, the train sped all the way inside without any changes happening to the hut…

All of a sudden, Jun Xie could not help but become dizzy. His head felt as though it was about to explode as he tumbled onto the ground.

Opening his eyes, he realized that he was still lying on the same cold, wet spot as before. Nonetheless, the cultivation formula clearly exists within his sea of consciousness. There was also drawings depicting the pathways throughout the human body, together with the accompanying forms and actions.

“Art of Unlocking Heaven’s Fortune!” Jun Xie mumbled aloud, his eyes flashing sharply as his fists clenched itself!

Previous

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ข้ามไปเนื้อหา


daoseekerblog เมนู homeoem บท 007 ประณีต hongjun เจดีย์
OEM บท 007 ประณีต hongjun เจดีย์

2 พฤศจิกายน 2015 podao001
บท 007 ประณีต hongjun เจดีย์

ปกติบท

ในไม่กี่วันถัดไป จุนเซี่ย เลือกที่จะไม่ไปออกไปเลย เมื่อเขาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขาจะมุ่งตรงไปที่ตึกห้องสมุด อยู่ในนั้นทั้งวันเขารักษาตามปกติ โดยไม่มีข้อยกเว้นใด ๆ สำหรับหนังสือที่เขาอ่าน พวกเขาทั้งหมดจะถูกส่งมาอยู่ข้างปู่จุนวิเคราะห์อีกครั้ง หลังจากที่ปู่จุนจะสั่นศีรษะของเขาพยักหน้าหัวของเขาและถอนหายใจฟู่ ; หน้าของเขาสลับระหว่างความผิดหวังตกใจและประหลาดใจ . . . . . . . ดูเหมือนเขายังเสร็จใช้การแสดงออกมาตลอดชีวิต . .

นอกจากนี้คนใช้ของครอบครัวจุนรู้ว่าคุณชายได้มาอีก แปลก งานอดิเรก ในระหว่างวัน เขาก็จะเข้าไปที่ตึกห้องสมุดทั้งวันโดยไม่เคยออกมา อย่างไรก็ตาม เมื่อ คืน ลงมาแทน เขาจะเดินออกไปที่สนาม และนั่งที่ตัวเองมี จุดที่เขาเลือกที่จะนั่งก็มืดมน จุดที่แสงสว่างไม่อาจส่องถึง . . . . . . . . . . นอกศาสนา !

เรื่องงานอดิเรกของเขาใหม่ ข้าราชการถูกจริงไม่กังวลเกินไป หลังจากทั้งหมดนี้คือโดยไกลที่ดีกว่าของเขาก่อนหน้านี้ " งานอดิเรก " .

คืนนี้จุนเซี่ยอีกครั้งนั่งใต้ต้นไม้ ดอกไม้ เพลิดเพลินกับบรรยากาศที่หนาของรัตติกาลความมืด ในบรรยากาศของความมืด หนึ่งจะไม่สามารถเหลือบมองนิ้วมือของตัวเอง แม้เมื่อมันถูกยืดออกไปข้างหน้าหัวใจของจุนเซี่ยเพิ่มขึ้นความรู้สึกของความปลอดภัยและการรักษาความปลอดภัย จริงๆแล้ว มันคือความรู้สึกของการรักษาความปลอดภัย สำหรับจุนเซี่ยเคยไร้เทียมทานทั่วโลกในฐานะกษัตริย์ของนักฆ่า , สถานที่ที่ปลอดภัย สามารถมาจากสีดำมืดของคืนเท่านั้น กลางคืนมีสิ่งเดียวที่จุนเซี่ยเคยถือว่าหุ้นส่วนที่ดีที่สุดและน่าเชื่อถือมากที่สุด !

เขาจ้องมองดวงดาวบนท้องฟ้า จุนเซี่ยก็รู้สึกเหมือนเขาอยู่ในความฝัน หลายวันที่ผ่านมา เขาได้อ่านผ่านหนังสือทั้งหมดที่มีข้อมูลเกี่ยวกับโลกใบนี้ เขามีมากกว่าหรือน้อยกว่า เข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันของทวีปนี้ อย่างไรก็ตาม เขายิ่งเข้าใจ ยิ่งสับสน

เขาเป็นถ้ามันไม่ได้สำหรับความจริงที่ว่ามันถูกเขียนในสีดำและสีขาว ภายในหนังสือ จุนเซี่ยจะสันนิษฐานว่าเขา transmigrated กลับในเวลาโบราณจีนอาณาจักร คน , เสียง , วัฒนธรรมและเสื้อผ้า ก็คล้ายกับที่จากถังและเพลงราชวงศ์ . มันคล้ายกันมากเกินไป

จุนเซี่ยครางออกมาเบาๆ ขณะที่เขา plopped หัวของเขาในของเขาระหว่างเข่าทั้งสองมือของเขากำหลังศีรษะของเขา เขา grievingly คิด ทำไม ? ทำไมฉันถึงไม่ได้อยู่ในยุคโบราณของจีน ? ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็จะอยู่ในตำแหน่งสูงได้เปรียบ ปริมาณของทรัพยากรที่ผมมีเกี่ยวกับยุคนั้นจะเป็นประโยชน์ที่สุด ถ้าฉันไม่ต้องการที่จะเปลี่ยนประวัติศาสตร์ ฉันยังคงสามารถใช้ประโยชน์จากการมองเห็นอนาคตของฉันซึ่งสามารถใส่บรรดาเทพทั้งหลาย ละอายและชายฝั่งของฉันผ่านทางประวัติศาสตร์หลีกเลี่ยงโชคร้าย !

ซวนซวนทวีปซึ่งในเปลวไฟนี้ ซวนซวนซวน , ทอง , เงิน ดิน ฟ้า ซวนซวน ซวน ฉี . . . . . . . . . . . . . . ปู่ของคุณ ! ! ! ! ! ! ! ทำไมมันไม่ศิลปะภายใน ?

สิ่งเดียวที่ยังคงคุ้นเคยถูกอาจจะโบราณและนิรันดร์ ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์และคลึงเคล้าอ่อนโยนยามค่ำคืน นี่เป็นสิ่งเดียวที่สามารถให้จุนเซี่ยรู้สึกคุ้นเคยกับเธอคนนั้น

จุนเซี่ยหน้าไว้อย่างยากเย็น หิน กล้ามเนื้อแก้มของเขาเต้นแรงด้วยความเจ็บปวด เขายับยั้งความปรารถนาของเขาที่จะด่าได้ และอู้ที่สวรรค์

ในช่วงเวลานั้นเมื่อจุนเซี่ยก็พล่านด้วยอารมณ์ที่รุนแรงจู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าคลื่นความรุนแรงของอาการปวดหัวเข้าครอบงำเขา แม้จะมีความทนทานพิเศษของเขา จุนเซี่ยยังไม่สามารถที่จะรักษาใบหน้าที่สงบ และถูกบังคับให้ต้องแสยะใบหน้าของเขา ปวดหัวก็กลายเป็นคลื่นของอาการวิงเวียนศีรษะ . . . . . . .

สังเกตด้วยตาของเขา มันดูเหมือนโลกจะหมุนที่ความเร็วที่รุนแรงอย่างไม่น่าเชื่อแม้แต่ท้องฟ้าก็เปลี่ยนมาเป็น การ แสดง ของความบ้า ในโลกนี้ อยู่ดีๆ ก็กลายเป็นการลวงตาและไม่จริง . . . . . . .

ทั้งเจ็บปวดแสนสาหัส จุนเซี่ยออกมาสั่นแฮกๆในขณะที่กัดลง ฟันของเขา เลือดที่ไหลลงมาจากริมฝีปากของเขา ตาทั้งสองข้างของเขาก็ออกมาขณะที่เขายังคงอดทนไม่อนุญาตให้แม้แต่เสียงเดียวที่จะหนีริมฝีปากของเขา . . . . . .

ฉันมาที่โลกนี้คนเดียวดังนั้นฉันจึงต้องรับความเจ็บปวดทั้งหมดนี้ด้วยตัวเอง ! แปลกในโลกนี้ ฉันมีเพียงตัวเองที่จะพึ่งพาคนอื่นไม่ ! ผมจะไม่พึ่งพาคนอื่น

ฆ่า ! ฆ่า ! ฆ่า ! ฆ่า ! ฆ่า ! ใช้ทักษะการฆ่าข้า ข้าจะทำทางเดินของเลือด ! ทำลายท้องฟ้า ! ฆ่าทิ้งแผ่นดิน ! ฆ่า ! ฆ่า ! ฆ่า ! ฆ่า ! ฆ่า !

จุนเซี่ยถูกโยนเข้าไปในรัฐของความขมุกขมัว ,เมื่อจู่ๆ เขาก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ปรากฏในทะเลของจิตสำนึกของเขา มันเป็นประกายของแสงที่ดูเหมือนไกล แต่ปรากฎว่า ไฟค่อยๆ ใกล้ชิดกับเขา เมื่อเข้าไปใกล้ๆ มันก็กลายเป็นยิ่ง ใหญ่และชัดเจน ในที่สุด มันก็กลายเป็นสีรุ้งเรืองแสง เจดีย์ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหลักแหลมเจดีย์เก็บไว้หมุนภายในทะเลสติของเขา ทุก ๆ รอบ ก็ออกมาเป็นรูปแบบของหมอกอย่างชาญฉลาด เรเดียนซ์

ร่างกายของเขามีความยาวตั้งแต่กลายเป็นด้านชาของเขา แขนขาเป็นอัมพาต สติของเขาค่อยๆ เบลอ แต่จุนเซี่ยยังคงจ้องมองไปข้างหน้าด้วยดวงตาแดงก่ำ . เขาเอาแต่โจ๋งครึ่มpersisting ดุ๊กดิ๊กเป็นเขาก็ดุร้ายเมื่ออาณาจักรนี้แปลกไม่เท่าเลย !

หลังจากระยะเวลาซึ่งหาค่าหาไม่ได้แล้ว ลมหนาวก็พัดด้วย ทำให้จุนเซี่ยรู้สึกหนาว

คืนฤดูใบไม้ร่วงต้นก็ยังคงหนาวเย็น เป็นบรรทัดของความคิดนี้มาจุนเซี่ย จิตใจเขาก็ตกใจที่เขารู้ว่าสิ่งที่มันหมายถึง :เพื่อจะได้รู้สึกว่าหนาวที่ประสาทสัมผัสของฉันทำงานอีกครั้ง แต่ผมไม่ได้ . . . . . . . เขาก็ยืนขึ้นและพบว่าเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น . เสื้อผ้าของเขาก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อกับไปยังจุดของการเป็นอึดอัด

จุนเซี่ยเป็นลึกลับเอาชนะกับความรู้สึกแปลกใหม่เกิด

จุนเซี่ยที่ตื่นขึ้นมาภายในร่างกาย จุนก็สามารถกล่าวได้ว่าเป็นพลังสนับสนุนร่างนี้อาจจะโดยวิธีการ transmigrating จิตใจและวิญญาณลงไปด้วย อย่างไรก็ตาม ยังคงจุนจุนเซี่ยเซี่ย . แต่หลังจากที่ต้องทนกับความเจ็บปวดที่ไม่สามารถบรรยายได้ ก่อนหน้านี้ จุนเซี่ยได้อย่างแท้จริง melded กับร่างกายนี้เป็นหนึ่ง จุนเซี่ยได้กลายเป็นจุน Moxie , เจ้านายที่แท้จริงของร่างกายนี้

[ TL : ¯ _ ( ツ ) _ / ¯ ]

เรื่องสภาพยุ่งเหยิงของร่างกายของเขา สิ่งแรกที่ทำคือ จุนเซี่ยนั่งไขว้ขา และปิดตาของเขา เขาผลักความตระหนักทางจิตวิญญาณของเขาลึกลงไปในทะเลแห่งสติของเขาในขณะที่เขาอย่างระมัดระวัง พยายามจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จุนเซี่ยมีความยาวตั้งแต่รู้ว่าความเจ็บปวดระทมทุกข์จากก่อนหน้านี้คือผลงานของเจดีย์เล็ก ๆ ภายในร่างกายของเขา อย่างไรก็ตามจุนเซี่ยยังสรุปได้ว่าต้องมีบางอย่าง ซึ่งเป็นเจดีย์ขนาดเล็กได้ อีกอย่าง ทำไมเรื่องง่ายๆของ melding ของเนื้อหนังและจิตวิญญาณจะมาพร้อมกับความเจ็บปวดมาก เขาเชื่อมั่นว่าบางอย่างจะเกิดขึ้น เจดีย์เล็กนี้เป็นสิ่งเดียวในชีวิตที่จุนเซี่ย สามารถพึ่งพาได้ ดังนั้น โดยไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นจุนเซี่ยจะไม่เคยรู้สึกพึงพอใจ

ภายในทะเลแห่งสติ จุนเซี่ยรู้สึกว่าเขาชัดเจนสามารถ " เห็น " ด้วยตาของเขาเอง ที่สวยงามเจดีย์เปล่งปลั่งด้วยประกายเจ็ดสี หมุนช้าบนทะเลแห่งสติของเขา จุนเซี่ยได้ถนัดถนี่เห็นว่าแต่ละรอบเป็นตรงกันกับการไหลของ Qi เลือดและร่างกายของแต่ละคนและทุก เวลา อีกครั้ง และอีกครั้งวงจรที่ไม่มีที่สิ้นสุด . . . . . . .

เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ? จุนเซี่ยจ้องเจดีย์ขนาดเล็กในประหลาดใจ ความสามารถนี้รายการเกินสามัญสำนึกทั้งหมด ทำให้จุนเซี่ยเป็นยาใช้ภายนอกอย่างแข็งขันที่จะตกอยู่ในเว็บของความสับสน

ฉันสงสัยว่าฉันสามารถเข้าใกล้จะดูดีขึ้นครับ เช่นเดียวกับจุนเซี่ยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้จู่ๆ เขาก็ตระหนักได้ว่า เจดีย์ขนาดเล็กได้ค่อยๆกลายเป็นใหญ่และขนาดใหญ่ หลังจากนั้น ประตูสู่ระดับต่ำสุดของเจดีย์ก็เปิดออก หมอกหนาสีขาววิ่งออกมา ในวินาทีนั้น จุนเซี่ยความตระหนักกลายสิ้นเชิง suffused กับหมอกสีขาวนั้น หมอกขาวมันหนามาก มันเกือบจะรู้สึกเหมือนถูกของแข็งจุนเซี่ยเอาลมหายใจลึกและสึกความรู้สึกที่รุนแรงของความสงบ , ความสะดวกสบายอย่างคลุมเครือ ซึ่งแม้ชีวิตรู้สึกว่าจะถึงจุดที่มันต้องการร้องเพลงอย่างมีความสุข . . . . . . .

จุนเซี่ยสแกนสภาพแวดล้อมของเขาเท่านั้นที่จะพบว่าเขาได้ถึงมาก ด้านหน้าของเจดีย์ เหนือหัวของเขา สองข้อความโบราณเปิดเผยตัวเอง hongjun เจดีย์ !

จุนเซี่ยหัวภายในห้องเท่านั้นที่จะพบว่ามันว่างเปล่า ช่วยหมอกสีขาวข้นไหลรอบ ๆ จู่ๆ หมอกหนา ไหลรวมกันสองบรรทัดของตัวอักษร : เก้าชั้นประณีตเจดีย์ศิลปะนิรันดร์ 1

แล้ว หมอกสีขาวม้วนกับความรู้สึกของความเร่งด่วน รูปมัวสลัวและสูตรที่ปรากฏก่อนที่จุนเซี่ย ความตระหนักจุนเซี่ย เพียงมีเวลาพอที่จะกลายเป็นตกใจก่อนที่ตัวอักษรนับไม่ถ้วน สัญลักษณ์ และภาพวาดทั้งหมดมารวมกันในเกลียวหมุน ทันที เขารู้สึกว่าจำนวนเงินที่มากมายของข้อมูลที่วิ่งเข้ามาในการรับรู้ของเขา มันรู้สึกเหมือนรถไฟความเร็วสูงได้แค่จับตรงเข้าไปในกระท่อมเล็ก ๆ ! แต่รถไฟวิ่งมาถึงภายใน โดยไม่ต้องมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นกับกระท่อม . . . . . . .

อยู่ดีๆจุนเซี่ยไม่สามารถช่วย แต่กลายเป็นเวียนหัว หัวเขารู้สึกเหมือนว่ามันกำลังจะระเบิด เขาร่วงลงสู่พื้น .

เปิดดวงตาของเขา เขาก็พบว่าเขายังนอนหนาวเหมือนกัน เปียกจุดเช่นเดิม อย่างไรก็ตาม การปลูกสูตรชัดเจนมีอยู่ในทะเลแห่งสติของเขา ยังมีภาพวาดภาพวาดเซลล์ทั่วร่างกายของมนุษย์พร้อมกับติดตามรูปแบบและการกระทำ

" ศิลปะของการปลดล็อคสวรรค์ โชคลาภ " จุนเซี่ยพึมพำออกมา ดวงตากระพริบอย่างรวดเร็วขณะที่หมัดของเขา clenched นั่นเอง ! !

ก่อนหน้านี้