“不认识……”我喃喃地说着，警惕地看着向我走来的那人。吴亦凡却一副老相

“不认识……”
我喃喃地说着，警惕地看着向我走来的那人。
吴亦凡却一副老相识的样子站到了我的面前。
“还好吗？”他笑得一脸和煦。
我冷冷看着他没说话。当然很好，昨天被你的人揍了一顿又被灿烈大半夜拖起来折磨，全是托你的福。
再好不过了。
“吴先生您好您好，”泰信哥赶忙握手。
“您好。”
“我是伯贤的经纪人郑泰信。都不知道您和我们伯贤还认识呢。”
吴亦凡笑了笑，“也只是认识不久而已。”他转向我，“生病了吗，怎么来了医院？”
我冷眼看着他，依然不想说话。
泰信哥推了推我，我才勉强开口。
“就是来补做检查的。”
“脸色不太好啊。”
“嗯。”
泰信哥估计要在心里骂死我了——这没礼貌的小子。他赶忙接过话去，“伯贤发烧了，状态不太好。我们现在就去打个点滴。”
我转头看向别处，装作自己身体状况良好的样子。
“这样吧郑先生，您先回去忙，我陪伯贤去输液就好了。”
我闻言不可思议地转头看他。
“这怎么行……”
“正好我们也好久没见了，一起叙叙旧。”
叙什么旧，我昨天才知道世界上有你这么一号人。
“打完点滴我会送他回去的。”吴亦凡穷追不舍一般。
他到底想干什么？我疑惑地看着他，想要拒绝，泰信哥已经在旁边连连赞同了。
“那好的那好的，麻烦吴先生您了哈，我们伯贤有您这样的朋友运气真是好啊。”
真是。运气不能更好了。
目送着泰信哥离开，吴亦凡玩味地低头看我。
“你到底想干什么。”我面无表情地望着他。
“走吧，不是去输液吗。”他上来便想揽我的肩，被我躲开。
我依然盯着他。
“你真是，”他的笑容有些危险，“难道不去治病了么。”
“我自己去。您请回吧。”
他不再说话，手伸来抓住我的手臂。我赶紧挣脱开来。
不料手中的纸张散落一地。
真是……我烦闷地蹲下身去捡，却在站起身时眼前一阵发黑。
摇摇晃晃快要倒下去时，被他一把拽住。

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"ไม่รู้..."ฉัน murmured, warily ดูกับฉันคนนี้Yifan วูได้ดูของเก่าความใกล้ชิดหน้าผม"ซำบายดีบ๊อ "เขายิ้มหน้าและอบอุ่นฉันมองเขา coldly และกล่าวว่า ไม่มีอะไร ดี เมื่อวานเป็นคนของคุณไม่สว่าง แข็งแกร่งตี และทรมานในกลาง พรของค้างชำระทั้งหมดให้คุณไม่ได้ดีขึ้น"สวัสดี สวัสดี นายอู๋ มิสเตอร์ทักษิณอย่างรวดเร็วจับมือ"ไง ”"นี่คือโบรกเกอร์ดีเจิ้งไท ไม่ทราบว่าคุณ และเรายังรู้ยินบ่อ ”วู Yifan ยิ้ม "รู้จักเร็ว ๆ นี้ "เขาเปิดให้ฉัน คุณป่วย มาโรงพยาบาล ”ฉันมองเขา ยัง ไม่ต้องการพูดคุยมิสเตอร์ทักษิณผลักฉัน ฉันจัดการเพื่อเปิดปากของฉัน"ได้เกิดขึ้นสำหรับการตรวจสอบ ”"ดูไม่ดี ”"ดี ”มิสเตอร์ทักษิณเป็นคาดว่าจะอยู่ในใจด่าผมเด็กหยาบ เขาเอาคำไป "เซียนบ่อได้ไข้ ไม่สะดวกรวดเร็ว เรากำลังจะทำให้บิต โดยบิต ”ฉันเปิด หลอกมองตัวเองในสภาพร่างกาย"ดีนายเฉิง คุณกลับไปยุ่ง ผมไปยินบ่อคอนกรีต ”ผมกลิ่นเกลียดอย่างเหลือเชื่อที่เขา"วิธีสามารถบรรทัดนี้...""เรามองไม่เห็น และคุยกัน ”ซีเรีย-อะไรคือเก่า ฉันรู้ว่า คุณก่อนดังนั้นคนในโลก"หลังจากฉันจะส่งเขากลับไป "Yifan วูในแสวงหาร้อนสิ่งที่เขาไม่ต้องการทำอะไร ฉันมองเขา quizzically ต้อง ถัดมิสเตอร์ทักษิณได้รับการรับรองซ้ำ"ดี ดี ปัญหาวูนายคุณ เราโชคดีงานมีเพื่อนเช่นคุณเป็นดีจริง ๆ ”ได้ ได้ดีกว่าโชคมิสเตอร์ทักษิณดูพี่ปล่อย วู Yifan ขบคิด และมองลงที่ฉัน"คุณต้องทำ "ฉันมองเขา blankly"โธ่ สามารถไปฉีด "เขาอยากได้ไหล่ของฉัน ฉันวิ่งหนีฉันถูกยังคงจ้องมองที่เขา"คุณ ยิ้มบางอันตราย "ไม่ไปแก้มัน ”"ฉันไปเอง กลับมา ”ไม่ได้พูด มือคว้าแขนของฉัน ฉันได้อย่างรวดเร็วแยกแต่ในมือของกระดาษโรยทั่วพื้นจริง ๆ...... ผมเบื่อที่จะหมอบรับ แต่หน้ากุหลาบดำซวนเซจะล้มลงเมื่อเขาออก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"ไม่ทราบว่า ...... "
ฉันบ่นอย่างระมัดระวังดูผู้ชายคนนั้นขึ้นมาให้ฉัน
วู Yifan แต่คู่ของคนรู้จักเก่าชอบที่จะยืนอยู่ในด้านหน้าของฉัน
"โอเค?" เขาหัวเราะใบหน้าที่เบิกบาน
ผมมองไปที่เขาอย่างเย็นชาไม่ได้พูด แน่นอนดีเมื่อวานนี้เป็นคนของคุณเต้นจันได้รับที่แข็งแกร่งที่สุดของคืนที่ลากขึ้นทรมานขอบคุณทุกอย่างให้คุณ
ที่ดีขึ้น
"วู Hello Hello" พี่ชาย Yasunobu รีบวิ่งไปจับมือ
"สวัสดีครับ."
"ผมรู้สึกโบรกเกอร์หลักZhengtai ซินหยิน. ไม่ทราบว่าคุณหยินและหลักของเรายังไม่ทราบเกี่ยวกับเรื่องนี้."
คริสวูยิ้ม "เพียงแค่รู้ว่ามันเร็ว ๆ นี้." เขาหันมาทางผม "ป่วยของมัน วิธีการมาโรงพยาบาลได้หรือไม่
"ผมนั่งดูเขาและยังคงฉันไม่ต้องการที่จะพูดคุย
พี่ชาย Yasunobu ส่ายฉันและฉันแทบจะไม่พูด
. "เป็นสิ่งที่ต้องทำเพื่อให้ตรวจสอบ"
"หน้าไม่ดีมาก" ".
อา."
พี่ชาย Yasunobu ซีคาดว่าจะอยู่ในใจของฉัน - เด็กหยาบคาย ได้อย่างรวดเร็วเขาเอาคำพูดไป "ไข้บ่อหยินรัฐไม่ดีมาก. ตอนนี้เราจะเล่นบิต."
ฉันหันไปรอบ ๆ และมองออกไปทำท่าที่จะมองตัวเองในสภาพร่างกายที่ดี
"ดีนายเฉิงคุณกลับไปยุ่งฉันจะไปแช่บ่อเหมือนหยิน."
ผมได้ยินเรื่องนี้อย่างเหลือเชื่อที่จะหันมองไปที่เขา
"นี่เป็นวิธีการที่เส้น ...... "
"เราก็ไม่ได้เห็นมาเป็นเวลานานพูดคุยเกี่ยวกับครั้งเก่าด้วยกัน."
อะไรซีเรียเก่าฉันรู้ว่าคุณมีความเมื่อวานนี้คนหนึ่งในโลก
"ผมจะส่งเขาเตะบิตกลับ." วู Yifan ไล่ทั่วไป
เขาในที่สุดต้องการจะทำอย่างไร ผมเหลือบมองไปที่เขาอยากจะปฏิเสธพี่ชาย Yasunobu รับรองได้ซ้ำแล้วซ้ำอีกในครั้งต่อไป
"นั่นคือสิ่งที่ดีที่ดีที่คุณกำลังมีปัญหาเหรอวูบ่อหยินเรามีเพื่อนเหมือนคุณเป็นจริงโชคดี."
จริงเหรอ โชคดีกว่าไม่ได้
Yasunobu ดูพี่ชายที่จะออกจากวู Yifan มองลงมาที่ฉันสถานที่น่าสนใจ
"คุณในที่สุดคุณต้องการที่จะทำ." ผมมองไปที่เขา blankly
"Come on, ไม่ได้ไปแช่." เขาขึ้นมาและพยายามที่จะโอบกอดไหล่ของฉันฉันก็หลบหนี
ฉันยังคงจ้องมองที่เขา
"คุณเป็น" เขายิ้มอันตรายเล็ก ๆ น้อย ๆ "ไม่รักษา Mody."
"ผมต้องไป. คุณโปรดกลับมัน."
เขาหยุดพูดยืดมือไปคว้าแขนของฉัน ฉันรีบเร่งที่จะทำลายเปิด
โดยไม่คาดคิดในมือของกระดาษที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นดิน
จริงๆ ...... ผมเบื่อที่จะหมอบคลานลงไปรับ แต่เมื่อคุณตื่นขึ้นมาในทันทีการระเบิดของสีดำ
ง่อนแง่นจะไปลงเมื่อเขาคว้า

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" ไม่รู้ . . . . . . . . . . . . . . " " " " " " " ผมพึมพำและมองคนที่เดินมาหาฉัน วูยิ

แต่เป็นคนรู้จักเก่าเหมือนมายืนอยู่ตรงหน้าฉัน

" ไม่เป็นไร " ? เขายิ้มละมุน ฉันมองเขาอย่างเย็นชาไม่พูด แน่นอนมันเป็นเรื่องดีเมื่อวานถูกตีขึ้นคนที่คุณก็สามารถลากขึ้นมากลางดึกด้วยการทรมานทั้งหมดต้องขอบคุณคุณ

ดี

" นายอู๋สวัสดีค่ะ " พี่ไทยรีบจับมือ " สวัสดีค่ะ

" . . . . . .

" ฉันเป็นโบรกเกอร์ไทย " ฮยอนจุง ไม่รู้ว่าคุณและเรา " จีฮยอนยังรู้จัก . . . . . . .

ยิวูยิ้ม " ก็แค่เจอกัน . . . . . . . " " " " " " " เขาหันมาหาผม " ป่วย ?" " " " " " " มาโรงพยาบาล ? ? ? ? ? ? ?

ผมเคยมองเขายังไม่อยากพูด

พี่ไทยก็ผลักผมผมเพิ่งจะเริ่ม

" " " " " " มาเติมให้ตรวจสอบ . . . . . . .

" " " " " " ดูไม่ค่อยดีเลย . . . . . . .

" . . . . . . . . . . . . .

พี่ไทยอาจจะด่าในใจฉัน . . . มันเป็นมารยาทที่ไม่ดีของเด็ก เขารีบพูด " รับไป " จีฮยอนเป็นไข้ไม่ได้อยู่ในภาวะที่ดีมาก ตอนนี้เรากำลังจะไปเล่นบิต " " " " " " " . . . . . . . ผมหันไปมองที่อื่นๆที่แกล้งทำเป็นมีฐานะดี

" งั้นคุณจังคุณกลับไปก่อนผมยุ่งกับจีฮยอนไปฉีด " ถูกดี " .

ผมได้ยินหันไปมองเขาอย่างเหลือเชื่อ

" " " " " " มันก็จะไม่ทำ . . . . . . . . . . . . . . " " " " " " "

" แน่นอนเรายังไม่เจอกันนานเลยนะไปทัน . . . . . . .
บอกอะไรแก่ฉันเมื่อวานนี้รู้มั้ยว่าโลกนี้มีคนเช่นคุณ .


" " " " " " มีจุดที่ผมจะส่งเขากลับไป . . . . . . . วูยิไล่ทั่วไป

เกิดอะไรขึ้นกับเขา ? ? ? ? ? ? ? ? ฉันมองเขาอย่างสงสัยและต้องการที่จะอยู่ข้างๆพี่ไทยได้อนุมัติอีกครั้งและอีกครั้ง

" มันโอเคดีครับคุณอู๋คุณฮาเรา " ฮยอนมีเพื่อนเช่นคุณโชคดี . . . . . . .

จริงๆ โชคดีที่ไม่ได้ดีกว่า

ดูจากพี่ไทยวูยิขบคิดก้มลงมองฉัน

" " " " " " คุณต้องการอะไร " . . . . . . ฉันมองเขาด้วยสีหน้าที่

" " " " " " ไปเถอะไม่ได้ไปถ่ายด้วย . . . . . . . เขาขึ้นมาแล้วอยากโอบไหล่ฉันโดยที่ฉันหลบ

ผมยังมองเขา

" " " " " " คุณจริงๆ " " " " " " " " " " " " " รอยยิ้มของเขาเป็นบิตอันตรายไม่ไปหมอ . . . . . . . . " " " " " " "

" ฉันไปเอง คุณกลับไปเถอะ " " " " " " " . . . . . . .
เขาไม่มีอะไรจะพูดและยื่นมือไปจับแขนฉัน ผมรีบฉีกตัวเองออกไป

แต่กระดาษที่กระจัดกระจายอยู่ในมือ


. . . . . . . . . . . . . . ฉันเบื่อที่จะก้มลงไปหยิบแต่ในยืนขึ้นเขาหมดสติ
โงนเงนจะล้มลงเมื่อถูกดึงให้เขา