She thought about the stares of the

She thought about the stares of the crowd 2 when Meng Hao had offered her the medicinal pill…. And she thought about how he had gazed back at her right before he entered the black door.

“It’s all over….” The streaming tears made her face seem very bleak. She couldn’t stop herself from shaking. She was scared. From the day she had left the Reliance Sect until now, she had not experienced any happiness. And now, it seemed everything was coming to an end.

When she was a little girl, she had realized that she wasn’t very intelligent, and in fact, sometimes very foolish. Therefore, she had mastered the ability to cover it up with a cold smile. She used coldness and silence to conceal her lack of intelligence, and to make the world a bit simpler.

She didn’t like complicated things, because she often didn’t understand them. She liked peace and quiet. She liked to practice Cultivation by herself. As she did so, she watched the years pass, observed the ebb and flow of life, and recalled beautiful memories from the past.

This was her. Xu Qing. A cold exterior, and a simple heart.

She tried hard not to cry. Her body shook, and she closed her eyes. She didn’t want to look at Zhao Shanhe and his overwhelming strength. She was simply a Qi Condensation Cultivator in a Sect where happiness was unachievable. She had no strength to resist… nor even the ability to die.

As she closed her eyes, Xue Yuncui laughed and then spoke into her ear, her voice cool and complex. “Hey, you can’t fight back, so just close your eyes. That’s what I did all those years back. If you want to blame something, blame your aloofness, and blame your Cultivation base. You’re just too weak….”

Zhao Shanhe’s laughter echoed out. He waved his right hand, and a pink glow spread out. It enveloped the entire area within a thirty meter radius, creating a glimmering, pink shield that concealed everything within. The three of them were completely hidden. From the outside, the area didn’t look unusual at all.

At the same time that the cloaking shield went up, a fiery beam of light shot across the sky nearby. It screamed through the air, a cold-faced Meng Hao in its middle.

He arrived in the blink of an eye, his gaze sweeping the land. He frowned. There didn’t seem to be anything unusual at all in the area. He was about to leave, when his eyes flashed. He took out the jade slip and examined it. It was then that he noticed that the white dot representing Xu Qing, as well as the two others, had vanished.

He wasn’t sure why, but a feeling of deep unrest rose up in his heart. He looked down at the ground, and then waved his hand. As he did, a thirty meter long Flame Dragon roared out, shooting downward. A boom sounded out, and dust rose up from the ground.

However, there was one area, about thirty meters in diameter, from which no dust rose up whatsoever. It was clearly different from its surroundings.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เธอคิดจ้องของฝูงชน 2 เมื่อเฮาเมงได้เสนอเธอยาสมุนไพร... และเธอคิดว่า เขาก็จ้องกลับขวาของเธอก่อนที่เขาป้อนประตูสีดำ"ได้ทั้งหมดกว่า..." น้ำตาสตรีมทำใบหน้าของเธอที่ดูเหมือนเยือกเย็นมาก เธอไม่สามารถหยุดตัวเองจากการสั่น เธอกลัว จากวัน ที่เธอมีเหลือนิกายพึ่งจนถึงขณะนี้ เธอไม่ได้พบความสุขใด ๆ และตอนนี้ มันดูเหมือนทุกอย่างกำลังจะสิ้นสุดลงเมื่อเธอเป็นสาวน้อย เธอตระหนักว่า เธอไม่ ฉลาดมาก และ ในความเป็น จริง โง่มากบางครั้ง ดังนั้น เธอมีความเชี่ยวชาญความสามารถในการปกปิดมัน ด้วยรอยยิ้มเย็น เธอใช้ความหนาวเย็นและความเงียบที่ปกปิดของเธอขาดการข่าวกรอง และ เพื่อให้โลกง่ายนิดเธอไม่ชอบสิ่งที่ยุ่งยาก เพราะเธอมักจะไม่เข้าใจพวกเขา เธอชอบความเงียบสงบ เธอชอบที่จะฝึกเพาะปลูกเอง เช่นดังนั้น เธอดู ปีผ่าน สังเกตเห็นลดลงและการไหลของชีวิต และเรียกคืนความทรงจำที่สวยงามจากอดีตนี้เป็นของเธอ Xu Qing ภายนอกเย็น และหัวใจเรียบง่ายเธอพยายามอย่างหนักไม่ให้ร้องไห้ ร่างกายของเธอส่าย และเธอปิดดวงตาของเธอ เธอไม่ต้องการดู Zhao Shanhe และความแข็งแรงของเขาอย่างท่วมท้น เธอเป็นเพียงแค่การฉีควบแน่นเกษตรกรในรีตไหนช่วยสุข เธอไม่มีแรงต้านทาน... หรือแม้กระทั่งความสามารถในการตายเป็นเธอปิดดวงตาของเธอ Xue Yuncui หัวเราะ และพูดแล้ว เข้าไปในหูของเธอ เธอเสียงเย็น และซับซ้อน "เฮ้ คุณไม่สามารถต่อสู้กลับ ดังนั้นเพียงแค่หลับตา นั่นคือสิ่งที่ผมทำทุกปีกลับ ถ้าคุณต้องติเตียนสิ่ง ตำหนิ aloofness ของคุณ และโทษฐานของการเพาะปลูก คุณอ่อนแอเกินไป..."Zhao Shanhe เสียงหัวเราะดังก้องออกมา เขาโบกมือขวาของเขา และการเรืองแสงสีชมพูกระจายออก มันห่อหุ้มพื้นที่ทั้งหมดภายในรัศมี 30 เมตร สร้างเห็นทัศนียภาพ โล่สีชมพูที่ปกปิดทุกอย่าง สามของพวกเขาถูกซ่อนไว้อย่างสมบูรณ์ จากภายนอก พื้นที่ไม่ได้ผิดปกติเลยในเวลาเดียวกันที่โล่ปิดบังไปค่า คะนองลำแสงยิงข้ามท้องฟ้าใกล้เคียง มันกรีดร้องผ่านอากาศ เฮาเมงเย็นเผชิญในตรงกลางเขามาในพริบตา สายตาของเขากวาดที่ดิน เขา frowned ไม่ได้ดูเหมือนจะ มีอะไรผิดปกติทั้งหมดในพื้นที่ กำลังจะปล่อย เมื่อประกายตาของเขา เขาเอาออกใบหยก และตรวจสอบได้ ได้แล้วว่า เขาสังเกตเห็นว่า มีศาสดาจุดขาวแทน Xu Qing เช่นเดียวกับสองคนอื่น ๆเขาไม่แน่ใจว่าทำไม แต่ความรู้สึกของความไม่สงบลึกกุหลาบขึ้นในหัวใจของเขา เขามองลงไปที่พื้นดิน แล้ว โบกมือของเขา เช่นเขา เครื่องวัดสามสิบยาวเปลวไฟมังกรคำราม ถ่ายภาพลง บูมที่ไพเราะออก และฝุ่นลุกขึ้นจากพื้นดินอย่างไรก็ตาม มีพื้นที่หนึ่ง ประมาณสามสิบเมตร ที่ไม่มีฝุ่นลุกขึ้นใด ๆ แตกต่างอย่างชัดเจนจากสภาพแวดล้อมได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เธอคิดว่าเกี่ยวกับการจ้องของฝูงชนที่ 2 เมื่อเม้งเฮาได้เสนอให้เธอยาสมุนไพร ... และเธอคิดเกี่ยวกับวิธีการที่เขาได้จ้องมองกลับมาที่ด้านขวาของเธอก่อนที่เขาจะเข้ามาในประตูสีดำ. "มันทั้งหมดกว่า ... ." สตรีมมิ่งน้ำตาทำให้ใบหน้าของเธอดูเหมือนเยือกเย็นมาก เธอไม่สามารถหยุดตัวเองจากการเขย่า เธอเป็นคนกลัว จากวันที่เธอทิ้งพึ่งนิกายจนถึงตอนนี้เธอไม่เคยมีประสบการณ์ความสุขใด ๆ และตอนนี้มันดูเหมือนว่าทุกอย่างมาถึงที่สิ้นสุด. เมื่อเธอเป็นสาวน้อยเธอก็รู้ว่าเธอไม่ได้มีความคิดสร้างสรรค์มากและในความเป็นจริงบางครั้งก็โง่มาก ดังนั้นเธอได้เข้าใจความสามารถในการครอบคลุมขึ้นด้วยรอยยิ้มเย็น เธอใช้ความเย็นและความเงียบเพื่อปกปิดเธอขาดปัญญาและจะทำให้โลกบิตง่าย. เธอไม่ชอบสิ่งที่ซับซ้อนเพราะเธอมักจะไม่เข้าใจพวกเขา เธอชอบความสงบเงียบ เธอชอบที่จะฝึกการเพาะปลูกด้วยตัวเอง ขณะที่เธอทำเช่นนั้นเธอดูปีที่ผ่านมาผ่านไปสังเกตการลดลงและการไหลของชีวิตและเรียกคืนความทรงจำที่สวยงามจากอดีตที่ผ่านมา. นี้เป็นของเธอ เสี่ยวชิง ภายนอกเย็นและหัวใจ Simple. เธอพยายามอย่างหนักที่จะไม่ร้องไห้ ร่างกายของเธอสั่นและเธอปิดตาของเธอ เธอไม่ต้องการที่จะดูที่ Zhao Shanhe และความแข็งแรงของเขาอย่างท่วมท้น เธอเป็นเพียงเกษตรกรฉีควบแน่นในนิกายที่มีความสุขเป็น unachievable เธอมีความแข็งแรงที่จะต่อต้าน ... หรือแม้กระทั่งความสามารถในการที่จะตาย. ขณะที่เธอปิดตาของเธอ, Xue Yuncui หัวเราะแล้วพูดเข้าไปในหูของเธอเสียงของเธอเย็นและมีความซับซ้อน "เฮ้คุณจะไม่สามารถกลับมาต่อสู้ดังนั้นเพียงแค่ปิดตาของคุณ นั่นคือสิ่งที่ฉันทำทุกปีเหล่านั้นกลับมา หากคุณต้องการที่จะตำหนิสิ่งที่ตำหนิการปลีกตัวของคุณและโทษฐานการเพาะปลูกของคุณ คุณเพียงแค่อ่อนแอเกินไป ... . " เสียงหัวเราะ Zhao Shanhe สะท้อนออกมา เขาโบกมือขวาของเขาและเรืองแสงสีชมพูกระจายออกไป มันห่อหุ้มพื้นที่ทั้งหมดภายในรัศมีสามสิบเมตรสร้างวามเป็นโล่สีชมพูที่ปกปิดทุกอย่างภายใน สามของพวกเขาถูกซ่อนไว้อย่างสมบูรณ์ จากนอกพื้นที่ที่ไม่ได้มีลักษณะที่ผิดปกติที่ทุกคน. ในเวลาเดียวกันกับที่โล่ปิดบังก็ขึ้นไปลำแสงคะนองของการยิงแสงบนท้องฟ้าในบริเวณใกล้เคียง มันกรีดร้องผ่านอากาศเย็นต้องเผชิญกับเม้งเฮาในช่วงกลางของ. เขามาถึงในพริบตาจ้องมองเขากวาดที่ดิน เขาขมวดคิ้ว มีไม่ได้ดูเหมือนจะเป็นอะไรที่ผิดปกติที่ทุกคนในพื้นที่ เขากำลังจะออกเมื่อดวงตาของเขาประกาย เขาก็เอาใบหยกและตรวจสอบมัน ตอนนั้นเองที่เขาสังเกตเห็นว่าจุดสีขาวที่เป็นตัวแทนของเสี่ยวชิงเช่นเดียวกับสองคนก็หายไป. เขาไม่แน่ใจว่าทำไม แต่ความรู้สึกของความไม่สงบลึกลุกขึ้นในหัวใจของเขา เขามองลงไปที่พื้นดินแล้วโบกมือ ขณะที่เขาทำสามสิบเมตรยาวเปลวไฟมังกรคำรามออกมายิงลง บูมฟังออกและฝุ่นลุกขึ้นจากพื้นดิน. แต่มีหนึ่งในพื้นที่ประมาณสามสิบเมตรเส้นผ่าศูนย์กลางจากการที่ไม่มีฝุ่นลุกขึ้น แต่อย่างใด มันเห็นได้ชัดว่าแตกต่างจากสภาพแวดล้อม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เธอนึกถึงสายตาของฝูงชนเมื่อเมิ่งฮ่าวมีให้เธอ . . . . . . . เม็ดยา และเธอคิดว่าเกี่ยวกับวิธีการที่เขาได้จ้องมองกลับมาที่เธอ ก่อนที่เขาจะเข้าไปในประตูสีดำ" มันจบแล้ว . . . . . . . " น้ำตาสตรีมมิ่งทำให้หน้าของเธอดูเลือนลางมาก เธอไม่สามารถหยุดตัวเองจากการเขย่า เธอกลัวมาก จากวันที่เธอทิ้งความเชื่อมั่นนิกาย จนถึงตอนนี้ เธอได้มีประสบการณ์ความสุขใด และตอนนี้ มันเหมือนกับทุกอย่างกำลังจะสิ้นสุดเมื่อเธอยังเด็ก เธอตระหนักว่าเธอไม่ฉลาดมากและในความเป็นจริง บางครั้งมากที่โง่เขลา ดังนั้น เธอได้เข้าใจความสามารถในการปกปิดมันด้วยรอยยิ้มเย็น เธอใช้ความเย็นชาและความเงียบที่จะปกปิดเธอขาดความข่าวกรอง และเพื่อให้โลกเป็นบิตง่ายขึ้นเธอไม่ชอบอะไรที่มันยุ่งยาก เพราะบ่อยครั้งที่เธอไม่เข้าใจ เธอชอบความสงบและเงียบ เธอชอบที่จะฝึกการปลูกเอง เมื่อเธอทำอย่างนั้น เธอเฝ้าดูปีผ่าน สังเกต ebb และกระแสของชีวิต และเรียกความทรงจำจากอดีตนี่เธอ ซู่ชิง ภายนอกเย็นชา และหัวใจที่เรียบง่ายเธอพยายามจะไม่ร้องไห้ ร่างกายของเธอสั่น เธอปิดตาของเธอ เธอไม่ได้อยากดูเจ้า shanhe และความแข็งแรงยุ่งยากของเขา เธอเพียงแค่ฉีการควบแน่นกสิกรในนิกายที่ความสุขถูก ต่อไปในอนาคต เธอไม่มีพลังที่จะต่อต้าน . . . . . . . หรือแม้แต่ความตายเธอปิดตาของเธอ Xue yuncui หัวเราะแล้วพูดเข้าไปในหูของเธอ เสียงเธอเย็นและซับซ้อน " เฮ้ นายไม่มีทางสู้ แล้วหลับตาลง นั่นเป็นสิ่งที่ผมทำตลอดเวลานั้นกลับมา ถ้าคุณอยากจะโทษอะไร โทษโรงเรียนของคุณและโทษฐานการเพาะปลูกของคุณ คุณก็แค่อ่อนแอเกินไป . . . . . . . "เป็นจ้าว shanhe เสียงหัวเราะดังก้องออกมา เขาโบกพระหัตถ์ขวาและเรืองแสงสีชมพูที่แผ่ออกมา มันคลุมทั้งพื้นที่ในรัศมี 30 เมตร สร้างวาม , ชมพูโล่ที่ปกปิดทุกอย่างภายใน สามของพวกเขาถูกซ่อนอยู่ จากนอกพื้นที่ไม่ได้ดูผิดปกติเลยในเวลาเดียวกันที่ปิดบังโล่ขึ้นไปเป็นลำแสงไฟแสงยิงข้ามท้องฟ้าในบริเวณใกล้เคียง มันกรีดร้องผ่านอากาศเย็นเจอเมิ่งฮ่าวในกลางของมันเขามาถึงในชั่วพริบตา สายตาของเขากวาดแผ่นดิน ขมวดคิ้ว มันไม่ได้ดูเหมือนจะมีอะไรผิดปกติ ทั้งหมดในพื้นที่ เขากำลังจะจากไป เมื่อสายตาของเขาแวบ เขาเอาใบหยก และทำการตรวจสอบ ตอนนั้นเองที่เขาสังเกตเห็นว่าจุดขาว เป็นตัวแทนของ ซู ชิง รวมทั้งอีก 2 คน ได้หายตัวไปเขาไม่แน่ใจว่าทำไม แต่ความรู้สึกของความไม่สงบลึกขึ้นในจิตใจของเขา เขาก้มลงมองที่พื้นแล้วแกว่งมือของเขา อย่างที่เขาทำ สามสิบเมตรยาวเปลวไฟมังกรคำรามออกมา ยิงลง บูมเป่าออก และฝุ่นก็ลุกขึ้นจากพื้นอย่างไรก็ตาม มีพื้นที่หนึ่ง เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 30 เมตร จากที่ไม่มีฝุ่น ลุกขึ้นเลย มันแตกต่างจากสภาพแวดล้อม