“What did I do to piss you off? Huh

“What did I do to piss you off? Huh? Come on, tell me!!” Patriarch Reliance was on the verge of tears. He was incapable of evasion, and could do nothing more than retract his trembling limbs and head into his shell. “I was just born recently, I haven’t even grown up yet. How could I have pissed you off?!?!”

“You haven’t pissed me off,” said Meng Hao. “But that doesn’t mean you won’t piss me off in the future!” He waved his hand again, causing more miserable shrieks to come from Patriarch Reliance.

“Stick your head out of your shell,” commanded Meng Hao, producing another large amassment of talismans and staring at Patriarch Reliance.

“I won’t stick my head out even if you beat me to death! You’re just a big bully! You’re incomparable! You… you’re impossible!!”

“If I don’t bully you now, then you’ll bully me in the future!” said Meng Hao coldly. He produced even more talismans, which he continuously tossed out. Booming filled the air, along with Patriarch Reliance’s miserable shrieks. He retreated more, weeping.

His shell was now almost half destroyed, and his body quivered as if from coldness. His head was pulled back tight inside, as if he really refused to stick it out even if he died.

Meng Hao looked at him, then leaped up onto his shell. He slapped his bag of holding to produce another magical item that Ke Yunhai had made for him. It was a small blade, seemingly dull, but in fact equipped with a fiercely sharp coldness. Meng Hao hefted the blade then squatted down and began to carve some words into Patriarch Reliance’s shell.

“Meng Hao’s turtle!”

After carving the three words, Meng Hao patted the turtle shell, then smiled complacently.

“We’ll call it quits today. It might be difficult for you, but I hope that in the future you’ll remember that you’re MY turtle!”

Patriarch Reliance glared at him, clenching his jaw. He knew that Meng Hao had carved something onto his back, and had long since made an inward determination to pay back this insult.

Meng Hao stamped his foot and flew up into the air, preparing to move on to the 71st level. However, as soon as he flew into the air, he suddenly seemed to think of something. He looked down just in the moment in which Patriarch Reliance stuck his head out of his shell.

Meng Hao suddenly smiled, then subconsciously pulled out a talisman. Frightened, Patriarch Reliance retracted his head as fast as lightning, then howled, “Didn’t you say that we would call it quits today?! You, you, you… you tricked me!!”

Meng Hao’s body flashed and he suddenly appeared directly in front of Patriarch Reliance, who was retracted in his shell. His powerful shield made it so that he wasn’t afraid at all of any sort of sneak attack by the turtle.

“I’ll let you off this time,” said Meng Hao earnestly, “but I’m still trying to decide whether or not to destroy you to get the reward for this level.”

Patriarch Reliance trembled within his turtle shell. He then opened his mouth to spit out golden beam of light that shot toward Meng Hao. It pierced through the shield, transforming into a magical symbol.

The magical symbol was something that looked like a seed, which emanated colorful light as well as an indescribable pressure. It gave off a feeling of splendor, which instantly caused the rest of the world to grow dark, as if the sky itself had dimmed.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"ฉันทำอะไรให้คุณพ้น อะไรนะ โธ่ บอกฉัน!!" พระพึ่งถูกหมิ่นน้ำตา เขามีความสามารถในการหลบหลีก และสามารถทำอะไรมากกว่าหดสั่นแขนขาและหัวของเขาในเปลือกของเขา "ผมเพิ่งเกิดเมื่อเร็ว ๆ นี้ ผมยังไม่ได้โตขึ้นยัง วิธีสามารถฉันได้โกรธคุณไง""คุณไม่โกรธฉัน กล่าวว่า เฮาเมง "แต่ไม่ว่า คุณจะไม่พ้นฉันในอนาคต" เขาโบกมืออีกครั้ง ทำ shrieks สังเวชขึ้นมาจากการพึ่งพาพระ"ติดหัวของคุณออกจากกรอบ บัญชาเมงเฮา ผลิตอื่น amassment ใหญ่ของเซปต์ และจ้องมองที่พึ่งพระ"ผมจะไม่ติดหัวของฉันแม้ว่าคุณเอาชนะฉันตาย คุณเป็นเพียงนักเลง คุณเป็นใคร คุณ...คุณทำได้!!""ถ้าฉันไม่กลั่นแกล้งคุณตอนนี้ แล้วคุณจะกลั่นแกล้งผมในอนาคต" กล่าวว่า เมงเฮาจ้างงาน เขาผลิตเซปต์ยิ่ง ซึ่งเขาโยนออกมาอย่างต่อเนื่อง เฟื่องฟูเติมอากาศ พร้อมกับพระพึ่งสังเวช shrieks เขาสภาพระส่ำมาก ร้องไห้เปลือกของเขาตอนนี้เกือบครึ่งหนึ่งถูกทำลาย และร่างกายของเขา quivered ว่าจากความหนาวเย็นได้ หัวของเขาถูกดึงกลับแน่นภายใน ว่าเขาปฏิเสธที่จะติดออกมาแม้ว่าเขาตายจริง ๆมองไปที่เขาเมงเฮา แล้ว leaped ขึ้นบนเขาเชลล์ เขาตบกระเป๋าของเขาถือในการผลิตสินค้าอีกหนึ่งมนต์ขลังหยุนไห่ Ke ได้ทำให้เขา มันเป็นใบมีดขนาดเล็ก หมองคล้ำ ดูเหมือน แต่ในความเป็นจริงพร้อมกับความหนาวเย็นที่คมชัดอย่างดุเดือด เฮา เมง hefted ใบมีด squatted ลง และเริ่มแกะคำบางคำในพระพึ่งเปลือก"เต่าเมงห้าว"หลังจากแกะสลักสามคำ เฮาเมงโรคกลัวกระดองเต่า แล้วยิ้ม complacently"เราจะเรียกว่าจบการทำงานวันนี้ มันอาจจะยากสำหรับคุณ แต่ผมหวังว่าในอนาคตคุณจะต้องจำว่า คุณเต่าของฉัน"พึ่งพระ glared ที่เขา นอนกัดฟันกรามของเขา เขารู้ว่า เมงเฮามีแกะสลักลงบนหลังของเขาบางสิ่งบางอย่าง และนานตั้งแต่มีการกำหนดขาเข้าจะจ่ายคืนนี้ดูถูกเมงเฮาประทับเท้าของเขา และบินขึ้นไปในอากาศ เตรียมย้ายไปยังระดับผ่านมา อย่างไรก็ตาม ขณะที่เขาบินไปในอากาศ เขาก็ลำบากให้คิดว่า สิ่งที่ เขามองลงในขณะที่พระพึ่งติดหัวของเขาออกจากเปลือกของเขาเมงเฮาก็ยิ้ม แล้วไม่รู้ตัวดึงยันต์ ตกใจ พึ่งพระหดหัวของเขาอย่างรวดเร็วประดุจสายฟ้า เห่าหอนแล้ว, "คุณไม่ได้บอกว่า เราจะเรียกว่าจบการทำงานวันนี้ คุณ คุณ คุณ...คุณหลอกฉัน!!"ร่างกายเมงเฮาประกาย และเขาก็ปรากฏตรงหน้าพระความเชื่อมั่น ที่ถูกหดในเชลล์ของเขา โล่อันทรงพลังของเขาทำให้เขาไม่กลัวทั้งหมดทุกประเภทของการโจมตีแอบโดยเต่า"ฉันจะให้คุณออกในเวลานี้ กล่าวว่า เมงเฮาจริงจัง "แต่ฉันยังคงพยายามที่จะตัดสินใจว่า จะทำลายคุณจะได้รับรางวัลสำหรับระดับนี้หรือไม่"พึ่งพระ trembled ภายในกระดองเต่าของเขา เขาจากนั้นเปิดปากเพื่อคายออกทองลำแสงที่ยิงไปทางเมงเฮา มันเจาะผ่านโล่ เปลี่ยนสัญลักษณ์ขลังสัญลักษณ์ขลังเป็นสิ่งที่ดูเหมือนเมล็ด ซึ่งเล็ดลอดออกมามีสีสันของแสงเป็นความดันเกินพรรณนา ให้ปิดความรู้สึกที่งดงาม ซึ่งเกิดจากส่วนเหลือของโลกจะเติบโตเข้ม ว่าท้องฟ้าเองก็จางลงทันที

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"ผมทำอะไรที่จะฉี่คุณออก? ฮะ? Come on, บอกฉัน !! "พระสังฆราชพึ่งถูกหมิ่นของน้ำตา เขาเป็นคนที่มีความสามารถของการหลีกเลี่ยงและไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่าดึงแขนขาตัวสั่นและศีรษะของเขาเข้าไปในเปลือกของเขา "ผมก็แค่เกิดเมื่อเร็ว ๆ นี้ผมยังไม่ได้เติบโตมากยิ่งขึ้นไปยัง ฉันจะได้โกรธคุณออก?!?! " " คุณไม่ได้โกรธฉันลง "เม้งเฮากล่าวว่า " แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าคุณจะไม่ปัสสาวะฉันลงในอนาคต!" เขาโบกมือของเขาอีกครั้งก่อให้เกิดความสุข shrieks ขึ้นจะมาจากพระสังฆราชพึ่ง. "ติดหัวของคุณออกจากเปลือกของคุณ" บัญชาเม้งเฮาผลิต อีกก้อนใหญ่ของเครื่องรางของขลังและจ้องมองที่พระสังฆราชพึ่ง. "ผมจะไม่ติดหัวของฉันออกแม้ว่าคุณจะชนะฉันไปสู่ความตาย! คุณเพียงแค่คนพาลใหญ่! คุณกำลังหาที่เปรียบมิได้! คุณ ... คุณเป็นไปไม่ได้ !! " " ถ้าฉันไม่ได้แกล้งตอนนี้คุณแล้วคุณจะระรานฉันในอนาคต! "เม้งเฮากล่าวอย่างเย็นชา เขาหยิบเครื่องรางของขลังมากยิ่งขึ้นซึ่งเขาโยนออกมาอย่างต่อเนื่อง เฟื่องฟูที่เต็มไปด้วยอากาศพร้อมกับเสียงร้องที่น่าสังเวชของพระสังฆราชพึ่ง เขาถอยเพิ่มเติมร้องไห้. เปลือกของเขาได้รับในขณะนี้เกือบครึ่งหนึ่งถูกทำลายและร่างกายของเขาสั่นเช่นถ้าจากความหนาวเย็น ศีรษะของเขาถูกดึงกลับมาแน่นภายในเช่นถ้าเขาปฏิเสธจริงๆที่จะติดออกแม้ว่าเขาจะเสียชีวิต. เม้งเฮามองเขาแล้วกระโดดขึ้นไปบนเปลือกหอย เขาตบกระเป๋าของเขาในการถือครองในการผลิตรายการที่มีมนต์ขลังที่ Ke Yunhai ได้ทำสำหรับเขา มันเป็นใบมีดขนาดเล็กที่น่าเบื่อดูเหมือน แต่ในความเป็นจริงพร้อมกับความหนาวเย็นที่คมชัดอย่างรุนแรง เม้งเฮา hefted ใบมีดแล้วนั่งลงและเริ่มที่จะตัดคำบางคำลงในเปลือกสังฆราชพึ่งของ. "เต่าเม้งเฮาส์!" หลังจากแกะสลักสามคำ, เม้งเฮาตบกระดองเต่าแล้วยิ้มอิ่มเอม. "เราจะเรียกให้หยุดในวันนี้ . มันอาจจะเป็นเรื่องยากสำหรับคุณ แต่ผมหวังว่าในอนาคตคุณจะจำได้ว่าคุณเต่าของฉัน! " พระสังฆราชพึ่งจ้องไปที่เขากำขากรรไกรของเขา เขารู้ว่าเม้งเฮาได้บางสิ่งบางอย่างที่แกะสลักลงบนหลังของเขาและได้ทำนานตั้งแต่การกำหนดขาเข้าที่จะจ่ายคืนดูถูกนี้. เม้งเฮาประทับเท้าของเขาและบินขึ้นไปในอากาศและเตรียมที่จะย้ายไปยังระดับ 71 แต่ทันทีที่เขาบินไปในอากาศเขาก็ดูเหมือนจะคิดว่าสิ่งที่ เขามองลงไปเพียงแค่ในช่วงเวลาที่พระสังฆราชพึ่งติดอยู่ในหัวของเขาออกจากเปลือกของเขา. เม้งเฮาจู่ ๆ ก็ยิ้มแล้วดึงออกมาจากจิตใต้สำนึกยันต์ กลัวพระสังฆราชพึ่งหดหัวของเขาให้เร็วที่สุดเท่าฟ้าผ่าแล้ว howled "คุณไม่ได้บอกว่าเราจะเรียกให้หยุดในวันนี้ ?! คุณคุณคุณ ... คุณหลอกฉัน !! " ร่างกายเม้งเฮาประกายและเขาก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าของพระสังฆราชพึ่งที่ถูกถอนในเปลือกของเขา โล่ทรงพลังของเขาทำให้มันเพื่อที่ว่าเขาไม่กลัวที่ทั้งหมดของการจัดเรียงของลอบโจมตีโดยเต่าใด ๆ . "ฉันจะให้คุณออกเวลานี้" เม้งเฮาจริงจังกล่าวว่า " แต่ฉันยังคงพยายามที่จะตัดสินใจว่า หรือไม่ที่จะทำลายคุณจะได้รับรางวัลสำหรับระดับนี้. " พระสังฆราชพึ่งตัวสั่นภายในกระดองเต่าของเขา จากนั้นเขาก็เปิดปากของเขาที่จะคายออกลำแสงสีทองของแสงที่ยิงไปยังเม้งเฮา มันทะลุโล่เปลี่ยนเป็นสัญลักษณ์ที่มีมนต์ขลัง. สัญลักษณ์ที่มีมนต์ขลังเป็นสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นเมล็ดพันธุ์ที่เล็ดลอดออกมาแสงที่มีสีสันเช่นเดียวกับความดันสุดจะพรรณนา มันทำให้ปิดความรู้สึกของความงดงามซึ่งทันทีที่เกิดจากส่วนที่เหลือของโลกจะเติบโตที่มืดเช่นถ้าท้องฟ้าเองก็จาง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" ฉันไปทำอะไรให้เจ้าโกรธ ? หือ ? บอกฉันมาสิ ! " ท่านประมุขพึ่งถูกหมิ่นของน้ำตา เขาไม่สามารถเลี่ยงได้ และไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่าถอนของเขาสั่น แขนขาและหัวเป็นเปลือกของเขา " ฉันเพิ่งเกิดเมื่อเร็วๆนี้ ฉันยังไม่โตเลย ทำไมฉันต้องโกรธคุณ ! ? ! "" นายไม่ได้โกรธฉัน " กล่าวว่า เมิ่งฮ่าว " แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าคุณจะไม่ทำให้ฉันหัวเสียในอนาคต ! " เขาโบกมืออีกครั้ง ก่อให้เกิดทุกข์มากขึ้นกรีดร้องมาจากประมุขอ้างอิง" เอาหัวออกจากเปลือกของคุณ " บัญชา เมิ่งฮ่าว ผลิต อื่น amassment ขนาดใหญ่ของผ้ายันต์ และจ้องประมุขอ้างอิง" ผมจะไม่ติดหัวของฉันออกไป ถ้าเธอฆ่าฉันตาย ! คุณก็แค่คนขี้โกง ! คุณที่เปรียบมิได้ ! คุณ . . . คุณ เป็นไปไม่ได้ ! ! "" ถ้าชั้นไม่แกล้งนายแล้วนายจะรังแกฉันในอนาคต " กล่าวว่า เมิ่งฮ่าวอย่างเย็นชา เขาผลิตยิ่งผ้ายันต์ซึ่งเขาอย่างต่อเนื่องโยนออกมา เฟื่องฟูที่เต็มไปอากาศพร้อมกับประมุข 10 อนาถกรีดร้อง . เขาล่าถอย , ร้องไห้เปลือกของเขาตอนนี้เกือบจะทำลาย และร่างกายของเขา quivered ถ้าเป็นจากความเย็น ศีรษะของเขาถูกดึงกลับแน่นภายใน เช่น ถ้าเขาปฏิเสธที่จะติดมัน แม้ว่าเขาจะตายเมิ่งฮ่าวมองเขาแล้วกระโดดขึ้นบนเปลือกของเขา เขาตบกระเป๋าเขาถือเพื่อผลิตรายการขลังอีกเค่อหยุนไห่ได้ทำเพื่อเขา มันเป็นใบมีดขนาดเล็กที่ดูเหมือนจะน่าเบื่อ แต่ในความเป็นจริงพร้อมกับความหนาวเย็นอย่างรุนแรง ชาร์ป เมิ่งเฮ่า hefted ดาบแล้วก้มลงไปและเริ่มแกะบางคำเป็นประมุข 10 : เปลือก" เมิ่งเฮ่าเต่า ! "หลังจากสลักคำ เมิ่งฮ่าว patted กระดองเต่า แล้วยิ้ม complacently ." เราจะได้ยกเลิกการสอนในวันนี้ มันอาจจะยากสำหรับคุณ แต่ผมหวังว่า คุณจะจำได้ว่าคุณเต่าของฉัน "ประมุขการถลึงตามองเขา จับขากรรไกรของเขา เขารู้ว่าเมิงเฮาได้แกะสลักบางอย่างลงบนหลังของเขาและมีความยาวตั้งแต่มีกำหนดเข้าด้านในเพื่อจ่ายคืนดูถูกนี้เมิ่งเฮ่ากระทืบ เท้าของเขา และลอย ขึ้น สู่ อากาศ เตรียมที่จะย้ายไปยังระดับ 71 . อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขาล่องลอยไปในอากาศ เขาก็เหมือนจะคิดอะไรบางอย่าง เขาก้มลงมองแค่ในช่วงเวลาที่ท่านพึ่งติดหัวของเขาออกไปจากเปลือกของเขาเมิ่งฮ่าวก็ยิ้ม แล้วเล็งดึงออกเครื่องราง กลัว ประมุขความเชื่อมั่นหด หัวเร็วฟ้าผ่าแล้วหอน " ไม่ได้บอกว่าเราจะเลิกวันนี้ ! เธอ เธอ เธอ . . . . . . . คุณหลอกผม ! "ร่างของเมิ่งเฮ่าประกายและเขาก็ปรากฏตัวขึ้นโดยตรงในด้านหน้าของประมุขหรือที่ถูก retracted ในเปลือกของเขา โล่พลังของเขาทำให้เขาไม่กลัวที่ทั้งหมดของการจัดเรียงของการซุ่มโจมตี โดยเต่า" ผมจะปล่อยคุณไปตอนนี้ , " กล่าวว่า เมิ่งฮ่าวอย่างจริงจัง " แต่ฉันยังคงพยายามที่จะตัดสินใจหรือไม่ที่จะทำลายคุณจะได้รับรางวัลสำหรับระดับนี้ " .ประมุขพึ่งสั่นภายในกระดองเต่าของเขา จากนั้นเขาก็เปิดปากคายออกมาลำแสงสีทองของแสงที่ยิงต่อ เมิ่งฮ่าว มันเจาะผ่านเกราะเปลี่ยนเป็นสัญลักษณ์เวทมนตร์สัญลักษณ์ขลังบางอย่างที่ดูคล้ายเมล็ดซึ่งต่องสีสันแสงเช่นเดียวกับความดันมากเกินจะบรรยาย มันให้ความรู้สึกแบบความงดงาม ซึ่งทันทีทำให้ส่วนที่เหลือของโลกจะมืด ถ้าฟ้าเองก็มัวๆ