苏落这一泡，就是七天。 七日时间一到，南宫流云准时睁开双眸。 门外传来

苏落这一泡，就是七天。

七日时间一到，南宫流云准时睁开双眸。

门外传来轻微的脚步声。

容云推门进来，见情况没有脱离他的掌控，便微微颔首。

苏落盘膝坐在药鼎里，进入物我合一的境界中。

她保持这个姿势，已经有足足七日之久了。

在她周身，不断地有灵力涌动着，窜动着，一时间，灵气四溢。

苏落的身体虽然严重受损，但她的灵魂却在不断地修炼。

也正因为她身体受伤，灵魂剥离后单独修炼，所以她灵舞步进步的很快。

可进步的再快也没用，以她现在的身体，根本承受不住灵舞步的冲击。

药鼎的盖被容云揭开。

苏落缓缓收功，抬眸望去。

容云那张一惯清冷的容颜此刻含着一抹浅笑，漆黑如墨的眸关切地望着苏落：“把手伸出来。”

苏落伸手让师父把脉。

容云把脉的时候，南宫流云的目光一瞬不瞬地盯着容云的脸，生怕错过他脸上任何一丝的信息。

容云脸上神色依旧，半晌后，才略略点头：“还行。”

能让容云大师说出这两个字，也是不容易的。

南宫流云提起来的心略略一松，伸手去抱苏落。

苏落摇摇头：“没事，我自己来。”

想她也是堂堂六阶，难道连路都走不了吗？

苏落扶着铜壁缓缓站起来。

南宫流云一脸紧张地看着她，一副如临大敌的模样。

不，即使如临大敌，咱们的晋王殿下也不会如此紧张的。

苏落缓缓地站起来，就在几乎站直的时候——

忽然，她觉得腿脚松软，一股无形的压力自双腿间传来。

苏落顿时有一种控制不住双腿的无力感。

她好不容易站起来的脚直接往下滑去。

就在苏落又要坐回药汤的瞬间，守候子在旁的南宫流云长臂一捞，搂住苏落那楚楚纤腰。

在一瞬，湿漉漉的苏落已经跌到他怀中。

“去洗洗，别着凉了，现在你这身子弱的很。”容云看着南宫流云抱着苏落，微微皱眉。

看着南宫流云熟稔的把苏落抱走，容云忽然有一种为人父者看着自家女儿被人抢走的郁闷。

清洗了一翻之后，苏落换上干净的衣裳，被南宫流云珍而重之地放到床上。

“我没那么弱……”因为挪动身子，苏落有着微微地喘息。

经过七日的药浴之后，她的身子比之前确实要好上有些了，至少能够正常说几乎话，而不是时时陷入昏迷。

南宫流云漆黑的眼眸盯着苏落，就那么深深地凝望着她。

“干嘛？”苏落无辜地眨眨眼。

此时，她靠在枕垫上，而南宫流云则站在床侧，她微微抬眸，疑惑地问着。

南宫流云忽然上前几步，颀长的身子子蹲下，就蹲在她身侧。

他的头，深深埋下，让人看不清他脸上的表情。

苏落静静地看着他，没有说话。

半晌后，南宫流云深吸一口气，声音低沉，带着一丝沙哑，“落落……对不起。”

低垂的脸，让人看不起他脸上的痛苦。

因为之前的事，此时，他郑重向她道歉。

——

作者今天要争气！！！！！！！！！

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บางซื่ออยู่ในฟองนี้ 7 วัน 7 เมื่อถึงเวลา เมฆวัดเวลาเปิดตาของฉัน มีมารอยเท้าเล็กน้อยด้านนอกประตู ยุน Rong ผลักเปิดประตู และมาใน เข้าความเข้าใจของเขา พวกเขาพยักหน้า ฟ้องในฤดูใบไม้ร่วงที่นั่งขัดสมาธิหลังนั่งยาดิง ในขอบเขตของข้อมูลเฉพาะตัวของวัตถุและตัวเอง เธอดำรงตำแหน่ง และนานเป็นเต็มรูปแบบบน 7 ร่างกายของเธอ แรงบันดาลใจอย่างต่อเนื่องมี เคลื่อนที่ เวลา ล้นออร่า บางซื่ออยู่แม้ มีอันตรายต่อร่างกายที่ร้ายแรง แต่จิตวิญญาณของเธอยังคงปฏิบัติ ยัง เนื่องจากการบาดเจ็บของเธอมีอยู่จริง ปล้นวิญญาณคนเดียวปฏิบัติ เพื่อจิตวิญญาณของเธอเต้นตอนความคืบหน้าเร็ว ๆ นี้ ความคืบหน้าเร็วไปไม่มีประโยชน์ ร่างกาย จิตวิญญาณหมีเต้นตี เปิดฝาครอบขาตั้งกล้องยายุน Rong บางซื่ออยู่ปิดช้า มอง ตา ยุน Rong ใช้เย็นหน้าสัมผัสรอยยิ้มในความกังวลของเธอช่วงเวลา สีดำเป็นหมึก MOU และมองไปที่น้ำตกซู: "เอามือออก ” น้ำตกบางซื่อถึงออก และปล่อยให้ชีพจรของเธอ ยุน Rong ชีพจรเวลา วัดเมฆตากะพริบตัวทันทีที่ใบหน้ายุน Rong กลัวพลาดติดตามใด ๆ ของข้อมูลบนใบหน้าของเขา ยุน Rong ยังคงดูแลหน้า นาน เพียงพยักหน้าเล็กน้อย: "ใช่ ” ยุน Rong หลักสามารถพูดคำสองคำนี้ ไม่ใช่เรื่องง่าย วัดเมฆยกขึ้นเล็กน้อยและการหลวม การเข้าถึงออก และยอมรับลดลงสหภาพโซเวียต ซูฟอลส์ส่ายศีรษะของเขา: "ไม่ต้องห่วง ฉันจะทำมันเอง ” นอกจากนี้เธอยังเป็นหก แม้ไม่เดินมัน น้ำตกบางซื่อช่วยลุกขึ้นยืนช้า ๆ ผนังทองแดง วัดเมฆหน้ามองเธออย่างกังวล เขตเจฟเฟอร์สันรองดูเหมือน ไม่มี แม้ว่าเขตเจฟเฟอร์สัน พระ jinwang ของเราจะไม่สามารถประสาทดังนั้น เพิ่งจะฟ้องตกช้าลุกขึ้น ยืนตรง – จู่ ๆ ขาของเธอหลวม มาจากแรงดันระหว่างขาของมองไม่เห็น ฟ้องตกก็มีของ powerlessness ควบคุมขาสด เธอจัดการเพื่อยืนขึ้น และเลื่อนลงเท้าโดยตรง ซูฟอลส์กลับไปตุ๋นของช่วงเวลา เมฆวัดข้างในแขนยาว ทุกกอดบางซื่อลงนั้นเอวอ่อน ในแฟลช และเปียกและล้มลงสหภาพโซเวียตได้ตกแขนของเขา "ไป และล้างพวกเขา ไม่จับเย็น ตอนนี้คุณอ่อนแอ "ยุน Rong วัดเมฆถือสหภาพโซเวียตตก ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูที่วัดเมฆคุ้นเคย Su ตกห่างกัน ยุน Rong ก็มีพ่อที่เฝ้าดูลูกสาวของเขาถูกปล้นของภาวะซึมเศร้า มาที่หัวหลังจากทำความสะอาด ซูล้มลง และใส่เสื้อผ้าสะอาด สมบัติเมฆวัดใส่นอน "ฉันไม่อ่อนแอที่..." ตั้งแต่ย้าย บางซื่อตกเล็กน้อยในการหายใจ หลัง 7 หลังจากการอาบน้ำ เธอมีร่างบางไม่น้อยเป็นปกติเกือบ แทนเสมอ ดีกว่าก่อนที่จะตกลงไปในหมดสติ วัดเมฆ มืดตาจ้องโซเวียตตก staring เธออย่างลึก "ทำอะไร "ตก Su innocently winked ที่จุดนี้ เธอเองบนหมอน และเมฆวัดกำลังยืนอยู่ข้างเตียง พิรุธถามดวงตาของเธอ วัดเมฆก็ก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ขั้นตอน นั่งยองเหนือร่างกายของเขาสูง หมอบเคียงข้างเธอ เขาใหญ่ฝังลึก ให้คนดูนิพจน์บนใบหน้าของเขา น้ำตกบางซื่อเงียบ ๆ ดูเขา ไม่ได้พูด หลังจากเวลานาน เมฆวัดเอาลมหายใจลึก เสียงลึก การลักษณะ, " ups และดาวน์...... ฉันขอโทษ ” หลบหน้า มองคนลงบนความเจ็บปวดบนใบหน้าของเขา เพราะสิ่งที่ไปก่อน ตอนนี้ ขออภัยคุ้มครองเธอ —— ผู้เขียนต้องทำดีที่สุดวันนี้!!!

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ซูปิดฟองที่เป็นเจ็ดวัน เจ็ดวันเวลานั้นมาถึงพระราชวังเปิดตาของเขาเมฆในเวลา ประตูมาเสียงเล็กน้อยของรอยเท้า ยูง Yun ผลักดันเปิดประตูไม่ได้เห็นสถานการณ์ออกจากการควบคุมของเขาเขาพยักหน้าเล็กน้อย ซูนั่งลงขาตั้งกล้องไขว่ห้างในยาผมก็เดินเข้ามาในดินแดนของความสามัคคี เธอยังคงตำแหน่งนี้มีความยาวเต็มเจ็ดวัน ในร่างกายของเธอยังคงมีพลังทางจิตวิญญาณพล่านวิ่งไปข้างหน้าเป็นครั้ง, เรกิล้น ซูล้มร่างกายแม้ว่าความเสียหายอย่างรุนแรง แต่จิตวิญญาณของเธอที่อยู่ในการปฏิบัติอย่างต่อเนื่อง มันเป็นเพราะการบาดเจ็บทางร่างกายของเธอฝึกซ้อมคนเดียวหลังจากปอกจิตวิญญาณเพื่อความคืบหน้าของการเต้นรำจิตวิญญาณของเธอได้อย่างรวดเร็ว สามารถดำเนินการได้เร็วขึ้นแม้ไร้ประโยชน์, ร่างกายของเธอตอนนี้เพียงเพื่อให้ทนต่อผลกระทบของการเต้นรำจิตวิญญาณ ยาเสพติด Ding ร่องเมฆปกคลุมเปิด ซูได้รับการปิดช้าตาลิฟท์มอง ยูงใช้ให้เย็นเมฆไปเผชิญกับช่วงเวลาที่ปากของเขาด้วยรอยยิ้มจาง ๆ เช่นสีดำเป็นตาหมึกมองด้วยความกังวลว่าสหภาพโซเวียตตก :. "ติดมือของเขาออก" ซูเอื้อมมือลงไปเพื่อให้การเต้นของชีพจรหลัก ยูงเมฆชีพจรเมื่อตาวังเมฆไม่กระพริบตาขณะที่จ้องมองที่เนื้อหาของใบหน้าของเมฆที่กลัวที่จะพลาดคำใบ้ของข้อมูลใด ๆ บนใบหน้าของเขา ยูงยุนดูใบหน้ายังคงหลังจากที่ในขณะยาวพยักหน้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ". โอเค" เปิดใช้งานระบบคลาวด์ยูงต้นแบบพูดคำนี้มันไม่ใช่เรื่องง่าย พระราชวังเมฆนำใจหลวมเล็กน้อยมือ Qubao ซูในฤดูใบไม้ร่วง ซูฤดูใบไม้ร่วงส่ายหัว "ไม่ฉันต้อง." คิดว่าเธอเป็นสง่างามที่หกการสั่งซื้อแม้ถนนไม่เดินมันได้หรือไม่ ผนังทองแดงซูพิงช้าลงยืนขึ้น พระราชวังเมฆดูประหม่าเธอยามดูเหมือนว่า ไม่มีแม้ว่ายามพระราชทานของเรากษัตริย์จะไม่เครียดดังนั้น ซูออกช้ายืนขึ้นยืนขึ้นตรงในเวลาเกือบ - ทันใดนั้นเธอรู้สึกว่าขาอ่อนแรงกดดันที่มองไม่เห็นมาจากระหว่างขาของเขา ซูตกอยู่จู่ ๆ ก็มีความรู้สึกของขาที่ไม่สามารถควบคุมอำนาจ ในที่สุดเธอก็ยืนขึ้นและเลื่อนลงไปที่เท้าโดยตรง ซูนั่งกลับลงมาอีกครั้งในสตูว์ทันทีเด็กรออยู่ที่พระราชวังติดกับแขนยาวของเมฆประมงซูคว้ามันออกเอวเรียบร้อย ในขณะที่เปียกลงสหภาพโซเวียตได้ลดลงไปอ้อมแขนของเขา "ไปล้างไม่เป็นหวัดและตอนนี้คุณร่างกายจะอ่อนแอมาก." ยูงมองเมฆเมฆพระราชวังถือออกสหภาพโซเวียตขมวดเล็กน้อย พระราชวังมองเมฆที่คุ้นเคยของสหภาพโซเวียตตกเอาไปให้เมฆจู่ ๆ ก็มีพ่อที่ถูกปล้นของลูกสาวของเธอกำลังมองหาที่มีภาวะซึมเศร้าของตัวเอง การทำความสะอาดสองเท่าหลังจากที่สหภาพโซเวียตลดลงและใส่เสื้อผ้าที่สะอาดเมฆพระราชวังสมบัติพวกเขาที่ดินบนเตียง "ผมไม่ได้ว่าอ่อนแอ ...... " ตั้งแต่วิธีการทำงานของเขาลงสหภาพโซเวียตมีหอบเล็กน้อย หลังจากเจ็ดวันของการอาบน้ำยา, ร่างกายของเธอเป็นที่แน่นอนก่อนดีกว่าในบางส่วนอย่างน้อยจะสามารถที่จะพูดคำปกติเกือบจะไม่เคยอยู่ในอาการโคม่า พระราชวังเมฆดวงตาสีเข้มจ้องมองลงสหภาพโซเวียตมันจึงเป็นเรื่องลึกที่จ้องมองมาที่เธอ "ทำไม?" ซูปิดบริสุทธิ์ใจกระพริบตา เมื่อมาถึงจุดนี้เธอพิงหมอนและด้านข้างเตียงยืนเมฆพระราชวังของเธอเล็กน้อยยกตาเขางงงวยถาม พระราชวังเมฆกึกสั้นขึ้นมาเรียวร่างกายย่อยหมอบนั่งยองบนด้านข้างของเธอ ศีรษะของเขาฝังลึกคนไม่เห็นใบหน้าของเขา ซูมองไปที่เขาลงอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้พูด หลังจากที่ในขณะยาววังเมฆหายใจลึก ๆ เสียงต่ำที่มีร่องรอยของเสียงแหบเป็น "โย ...... ฉันขอโทษ." หลบตาใบหน้าคนมองลงบนความเจ็บปวดบนใบหน้าของเขา เพราะก่อนที่สิ่งที่เวลานี้เขาเคร่งขรึมขอโทษเธอ - เมื่อวันนี้จะมีชีวิตอยู่ถึงความคาดหวัง! ! ! ! ! ! ! ! !