After eating noodles, it was aftern

After eating noodles, it was afternoon. The spring wind’s fragrance made people both drunk and sleepy.

Chen Chang Sheng looked at Luo Luo and said, “Sorry, I only knew your name today.”

Luo Luo smiled and didn’t say anything.

“Take the Night Pearl and other things back, I really can’t accept them.

“Master, are you regretting about this again?”

“Of course……not.”

“Then…….how could you decline the gifts of a student.”

“Didn’t you buy a bowl of noodles before?“

Luo Luo’s face turned serious and she lifted her dress lightly, then slowly kneeled on the hardwood floor.

Chen Chang Sheng was silent for a moment. He bowed towards the direction of Xi Ning Village and then gestured toward Luo Luo.

The scene of spring was bright and the lake was as calm as a mirror. Rarely, a breeze blew through and around the shelf and hair of people.

Chen Chang Sheng straightened his back and lifted her up.

Luo Luo said, “Thank you.”

Chen Chang Sheng didn’t know what to say, he thought for a while and also said, “Thank you.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

หลังจากกินก๋วยเตี๋ยว มันเป็นช่วงบ่าย กลิ่นของลมฤดูใบไม้ผลิทำท่านทั้งเมา และง่วงนอนChen Sheng ช้างมองดูที่ Luo Luo และกล่าว ว่า "ขออภัย ฉันเพียงรู้ชื่อวันนี้"Luo Luo ยิ้ม และไม่พูดอะไร"ใช้เพิร์ลคืน และกลับสิ่งอื่น ๆ ฉันจริง ๆ ไม่ยอมรับพวกเขา"หลัก มีคุณ regretting เกี่ยวกับเรื่องนี้อีกครั้ง""แน่นอน...ไม่"" แล้ว...วิธีที่คุณสามารถปฏิเสธของขวัญของนักเรียนได้""คุณไม่ได้ซื้อชามก๋วยเตี๋ยวก่อน"หน้า Luo Luo เปิดร้ายแรง และเธอยกชุดของเธอเบา ๆ แล้ว ช้า kneeled บนชั้นไม้Chen Sheng ช้างถูกเงียบครู่หนึ่ง เขาโค้งคำนับไปทางทิศของหมู่บ้านซีหนิง และ gestured ต่อ Luo Luo แล้วฉากของฤดูใบไม้ผลิสดใส และทะเลสาบสงบเป็นเหมือนกระจกเงา ไม่ค่อย สายลมพัดผ่าน และชั้นวางของและผมของท่านChen Sheng ช้างหลังยืดให้ตรง และยกขึ้นของเธอLuo Luo กล่าว "ขอบคุณค่ะ"Chen Sheng ช้างไม่ทราบว่าจะพูด เขาคิดครู่หนึ่ง และกล่าว ว่า "ขอบคุณค่ะ"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

หลังจากที่กินก๋วยเตี๋ยวมันเป็นช่วงบ่าย กลิ่นหอมในฤดูใบไม้ผลิของลมทำให้ผู้คนทั้งเมาและง่วงนอน. เฉินช้าง Sheng มองที่ Luo Luo และกล่าวว่า "ขอโทษนะฉันรู้ แต่เพียงชื่อของคุณวันนี้." Luo Luo ยิ้มและไม่ได้พูดอะไร. "เอาคืนเพิร์ลและสิ่งอื่น ๆ กลับมาผมไม่สามารถยอมรับพวกเขา. "เจ้านายคุณจะเสียใจเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกครั้งหรือไม่" "แน่นอน ...... ไม่." "แล้ว ...... .how คุณสามารถปฏิเสธของขวัญของนักเรียน." "คุณไม่ได้ ซื้อชามก๋วยเตี๋ยวก่อน? " ใบหน้า Luo Luo หันร้ายแรงและเธอยกชุดของเธอเบา ๆ แล้วค่อยๆคุกเข่าบนพื้นไม้เนื้อแข็ง. เฉินช้าง Sheng เงียบสักครู่ พระองค์ทรงโน้มไปในทิศทางของหนิงจินวิลเลจและจากนั้นชี้ไปทาง Luo Luo. ที่เกิดเหตุเป็นของฤดูใบไม้ผลิที่สดใสและทะเลสาบเป็นความสงบเป็นกระจก ไม่ค่อยสายลมพัดผ่านและรอบการเก็บรักษาและเส้นผมของผู้คน. เฉินช้าง Sheng ยืดหลังของเขาและยกเธอขึ้น. Luo Luo กล่าวว่า "ขอบคุณ." เฉินช้าง Sheng ไม่ทราบว่าสิ่งที่จะพูดว่าเขาคิดว่าเป็น ในขณะที่และยังกล่าวว่า "ขอบคุณ".

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

หลังจากกินบะหมี่ก็บ่าย น้ำหอม กลิ่นลมฤดูใบไม้ผลิทำให้ผู้คนทั้งเมาและง่วงเฉินฉาง เซิง มอง Luo หลัว และบอกว่า " ขอโทษ ฉันแค่รู้จักชื่อของคุณในวันนี้ "หลัวหลัวยิ้มและไม่ได้พูดอะไร" เอาคืนมุกและสิ่งอื่น ๆกลับมา ผมรับไม่ได้เลย" อาจารย์ คุณเสียใจกับเรื่องนี้อีกครั้ง "" แน่นอน . . . . . . . "" แล้ว . . . . . . . ทำไมคุณปฏิเสธของขวัญของนักเรียน "" ไม่ซื้อบะหมี่ก่อน "หน้าหลัวหลัวหันร้ายแรง และที่เธอยกชุดของเธอเบาๆ แล้วค่อยๆ คุกเข่าบนพื้นไม้เนื้อแข็งเฉินฉาง เซิง เงียบสักครู่ เขาจมลงไปในทิศทางของ ซีหนิง และทางหมู่บ้านแล้วชี้นิ้วบอกว่าหลัวหลัว .ฉากฤดูใบไม้ผลิที่สดใส และทะเลสาบสงบเป็นกระจก แทบ สายลมพัดผ่าน และ รอบ ๆ ชั้น และเส้นผมของคนเฉินฉาง เซิง ตรงหลังของเขาและยกเธอขึ้นหลัวหลัวกล่าวว่า " ขอบคุณ "เฉินฉาง เซิง ไม่รู้จะพูดอะไร เขาคิดอยู่ซักพัก และยัง กล่าวว่า " ขอบคุณ "