The woman walked until she reached

The woman walked until she reached the shore. The rain fell around her, but didn’t touch her clothing at all. She was beautiful, and had the aura of a cultivator, which gave her an otherworldly grace.

Her face was cold, and she was frowning. A bitter look could be seen in her eyes, and she seemed to be concealing great anxiety and confusion within her heart.

She was Xu Qing.

She had been searching for Meng Hao for many years, but had found nothing…. She was thinner than before, more lean.

She had followed her heart until she found this lake, which was also her former hometown.

When Meng Hao saw her, she also caught sight of aged Meng Hao. There was something strangely familiar about him, so she changed directions and headed over toward the log cabin.

“Are you the boatman here?” she asked, looking him over. Her face was filled with an expression that could cause one’s heart to tremble. Meng Hao lowered his head and sighed inwardly.

Xu Qing’s voice was calm, and just as cold as it had always been. However, Meng Hao’s appearance had changed far too much. Even people very familiar with him would have a hard time recognizing him based on his physical appearance.

After a long moment, Meng Hao nodded.

Xu Qing’s frown deepened. “Have you seen anyone else pass through here?” she asked. She had searched for a hundred years, and had failed repeatedly, yet had never given up. If he was alive, she wanted to see him. If he was dead, she wanted to see the corpse. If she couldn’t find him… then she would just keep on searching.

Her personality was simple, but it was that very simplicity which gave her such determination.

For some reason, she had the feeling that if she couldn’t find Meng Hao, then perhaps…she wouldn’t ever be able to find her way in life again.

“I haven’t seen anyone,” replied Meng Hao levelly, shaking his head. His voice was hoarse, and sounded nothing like it had before. He was happy to be able to see Xu Qing, but he didn’t want her to realize who he was, not when he looked like this.

What was the point? It would just lead to her waiting for him outside once of the Rebirth Cave. Then, if he never came back out, she would become a woman sorrowed because of a lifetime of gloom and listlessness.

Wouldn’t it be better to forget about each other….?

Xu Qing looked around the area, and then sighed inwardly. After scanning Meng Hao with Divine Sense, all she had seen was a mortal man. And yet, she also felt something familiar that made her give him a second look over.

“Have we met before?” she asked.

“No,” he replied with the shake of a head.

She gazed at him for a very long moment, and a complex look appeared in her eyes. The intense complexity turned into sorrow, and a slight tremor ran through her body.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผู้หญิงที่เดินจนเธอถึงฝั่ง ฝนตกรอบเธอ แต่ไม่ได้แตะเสื้อผ้าของเธอเลย เธอสวย และมีกลิ่นอายของเกษตรกร ซึ่งทำให้เธอมีพระคุณอยู่อย่างนั้นใบหน้าของเธอก็เย็น และเธอคือ frowning ดูขมอาจจะเห็นในดวงตาของเธอ และเธอดูเหมือนจะถูกปกปิดดีความวิตกกังวลและความสับสนในหัวใจของเธอเธอชิงซูเธอได้รับการค้นหาเมงเฮาหลายปี แต่ได้พบอะไร... เธอก็บางกว่าก่อน ลีเพิ่มเติมเธอได้ตามหัวใจของเธอจนกระทั่งเธอได้พบทะเลสาบนี้ ซึ่งยังบ้านเกิดเดิมเมื่อเฮาเมงเห็นเธอ เธอยังจับสายตาของเฮาเมงอายุ มีเป็นสิ่งที่คุ้นเคยเกี่ยวกับเขา ดังนั้นเธอเปลี่ยนเส้นทาง และผ่านปัจจัยนล็อคเคบิน"ท่าน boatman นี่" เธอถาม มองเห็นเขา ใบหน้าของเธอเต็มไป ด้วยการแสดงออกที่อาจทำให้หัวใจสั่นเครือ เฮา เมงลดลงหัว และถอนหายใจอย่างภายในXu Qing เสียงเป็นสงบ และเพียงเย็น ตามเสมอได้ อย่างไรก็ตาม ลักษณะเมงเฮาได้เปลี่ยนมากเกินไป แม้กระทั่งคนที่คุ้นเคยกับเขาจะมีเวลาจดจำเขาตามลักษณะทางกายภาพของเขาหลังจากช่วงยาว เฮาเมงเลยต้องหน้างอ Xu Qing กราว "คุณเห็นใครผ่านที่นี่" เธอถาม เธอค้นมาหลายร้อยปี และล้มเหลวซ้ำ ๆ ยังไม่เคยให้ค่า หากเขามีชีวิตอยู่ เธออยากเห็นเขา หากเขาตาย เธออยากดูศพ หากเธอไม่พบเขา... แล้วเธอจะเพียง ให้ค้นหาในบุคลิกของเธอได้ง่าย แต่มันเป็นความเรียบง่ายที่มากซึ่งทำให้เธอกำหนดดังกล่าวเหตุผลบางอย่าง เธอมีความรู้สึกว่า ถ้าเธอไม่พบเมงเฮา แล้วบางที...เธอจะไม่เคยสามารถหาวิธีของเธอในชีวิตอีกครั้ง"เรามองไม่เห็นใคร ตอบเมงเฮา levelly สั่นศีรษะของเขา เสียงของเขาแหบ และไพเราะอะไรเช่นก่อน เขามีความสุขเพื่อให้สามารถดู Xu Qing แต่เขาไม่ต้องการเธอตระหนักถึงผู้เขา ไม่ได้เมื่อเขาดูเช่นนี้จุดไหน เพียงจะนำไปให้เธอรอเขาอยู่ครั้งหนึ่งของถ้ำวิญญาณ จากนั้น ถ้าเขาไม่กลับออกมา เธอจะกลายเป็นผู้หญิง sorrowed เนื่องจากชีวิตของความเศร้าโศกและกระสับกระส่ายจะดีกว่าที่จะลืมกัน...Xu Qing มองรอบบริเวณ และถอนหายใจอย่างภายใน หลังจากการสแกนเมงเฮากับพระเจ้า ทั้งหมดที่เธอได้เห็นคือคนตาย และยัง เธอยังรู้สึกสิ่งคุ้นเคยที่ทำให้เขามองสองมากกว่า"มีเราพบก่อน" เธอถาม"ไม่ เบิกบานกับการสั่นของหัวเธอจ้องเขาครู่นานมาก และดูซับซ้อนปรากฏในดวงตาของเธอ ความซับซ้อนรุนแรงกลายเป็นความเศร้าโศก และการสั่นสะเทือนเล็กน้อยวิ่งผ่านร่างกายของเธอ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผู้หญิงคนนั้นเดินจนเธอถึงฝั่ง ฝนลดลงอยู่รอบตัวเธอ แต่ไม่ได้สัมผัสเสื้อผ้าของเธอที่ทุกคน เธอเป็นคนที่สวยและมีกลิ่นอายของเกษตรกรซึ่งทำให้เธออยู่อย่างพระคุณได้. ใบหน้าของเธอหนาวและเธอก็หน้ามุ่ย ดูขมอาจจะเห็นในดวงตาของเธอและเธอก็ดูเหมือนจะปกปิดความวิตกกังวลและความสับสนในหัวใจของเธอ. เธอเป็นเสี่ยวชิง. เธอได้รับการค้นหาเม้งเฮาเป็นเวลาหลายปี แต่ก็พบว่าไม่มีอะไร ... เธอเป็นคนที่บางกว่าก่อนที่จะเรียนรู้เพิ่มเติม. เธอได้ตามหัวใจของเธอจนกระทั่งเธอพบทะเลสาบแห่งนี้ซึ่งเป็นบ้านเกิดของอดีตของเธอ. เมื่อเม้งเฮาเห็นเธอเธอยังจับสายตาของผู้สูงอายุเม้งเฮา มีบางอย่างที่แปลกคุ้นเคยเกี่ยวกับเขาได้ดังนั้นเธอจึงเปลี่ยนทิศทางและมุ่งหน้าไปทางเหนือกระท่อมไม้ซุง. "คุณเรือที่นี่?" เธอถามว่ามองเขามากกว่า ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยการแสดงออกที่อาจทำให้หัวใจหนึ่งของการสั่นสะเทือน เม้งเฮาลดลงหัวของเขาและถอนหายใจในใจ. เสียงเสี่ยวชิงสงบและเช่นเดียวกับความหนาวเย็นในขณะที่มันเคยเป็น อย่างไรก็ตามลักษณะเม้งเฮาส์มีการเปลี่ยนแปลงมากเกินไป แม้กระทั่งคนที่คุ้นเคยกับเขาจะมีเวลาที่ยากจำพระองค์ตามลักษณะทางกายภาพของเขา. หลังจากช่วงเวลาที่ยาวเม้งเฮาพยักหน้า. หน้านิ่วคิ้วเสี่ยวชิงลึก "คุณได้เห็นคนอื่นผ่านที่นี่?" เธอถาม เธอได้สืบค้นหาร้อยปีและล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่ไม่เคยยอมแพ้ ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่เธออยากจะเห็นเขา ถ้าเขาตายแล้วเธออยากจะเห็นศพ ถ้าเธอไม่สามารถหาเขา ... แล้วเธอก็จะเก็บไว้ในการค้นหา. บุคลิกของเธอเป็นเรื่องง่าย แต่มันก็เป็นที่เรียบง่ายมากซึ่งทำให้การตัดสินใจดังกล่าวของเธอ. ด้วยเหตุผลบางอย่างที่เธอมีความรู้สึกว่าถ้าเธอไม่สามารถหาเม้งเฮา แล้วบางที ... เธอจะไม่เคยจะสามารถที่จะหาทางในชีวิตของเธออีกครั้ง. "ฉันไม่ได้เห็นใคร" ตอบเม้งเฮาอย่างคู่คี่, สั่นศีรษะของเขา เสียงของเขาแหบแห้งและฟังอะไรเช่นนั้นมีมาก่อน เขามีความสุขที่จะสามารถที่จะเห็นเสี่ยวชิง แต่เขาไม่ได้ต้องการให้เธอตระหนักว่าเขาเป็นใครไม่ได้เมื่อเขามองเช่นนี้. อะไรคือจุด? มันก็จะนำไปสู่การรอคอยของเธอสำหรับเขาครั้งเดียวนอกถ้ำวิญญาณ แล้วถ้าเขาไม่เคยกลับมาออกเธอจะกลายเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง sorrowed เพราะอายุการใช้งานของความเศร้าโศกและความกระสับกระส่ายได้. มันจะไม่ดีกว่าที่จะลืมเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆ ... . เสี่ยวชิงมองไปรอบ ๆ พื้นที่แล้วถอนหายใจในใจ หลังจากการสแกนเม้งเฮาพระเจ้าด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่เธอได้เห็นเป็นมนุษย์ และยังเธอก็รู้สึกว่าสิ่งที่คุ้นเคยที่ทำให้เธอให้เขาดูที่สองมากกว่า. "ขอให้เราได้พบมาก่อนหรือไม่" เธอถาม. "ไม่มี" เขาตอบด้วยการสั่นของหัวที่. เธอจ้องมองเขาสำหรับช่วงเวลาที่นานมาก และรูปลักษณ์ที่ซับซ้อนปรากฏอยู่ในดวงตาของเธอ ความซับซ้อนรุนแรงกลายเป็นความเศร้าโศกและการสั่นสะเทือนเล็กน้อยวิ่งผ่านร่างกายของเธอ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผู้หญิงเดินจนกว่าเธอจะไปถึงฝั่ง ฝนที่ตกลงมารอบตัวเธอ แต่ไม่ได้แตะต้องเสื้อผ้าของเธอทั้งหมด เธอสวยและมีกลิ่นอายของกสิกร ซึ่งทำให้เธอ เกรซดูเหมือน .ใบหน้าเย็น และนางมุ่ย ดูขมอาจจะเห็นในสายตาของเธอ และดูเหมือนเธอจะปกปิดความกังวลมากและความสับสนภายในจิตใจของเธอนางซูชิงเธอเคยตามหา เมิ่งฮ่าวเป็นเวลาหลายปี แต่ก็ไม่พบอะไร . . . . . . . เธอผอมลงกว่าแต่ก่อน ผอมกว่าเธอตามหัวใจเธอจนกระทั่งเธอพบทะเลสาบนี้ ซึ่งเป็นอดีตบ้านเกิดของเธอเมื่อเมิงเฮา เห็นเธอ เธอยังจับสายตาของผู้สูงอายุ เมิ่งฮ่าว มีบางอย่างแปลก ๆเกี่ยวกับเขาคุ้นเคย เธอจึงเปลี่ยนเส้นทาง และมุ่งหน้าไปทางกระท่อมไม้ซุง ." คุณเป็นคนขับเรือที่นี่ " เธอถาม มองเขา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยสีหน้าที่อาจทำให้หัวใจสั่น เมิ่งเฮ่าก้มหัว และถอนหายใจอยู่ในใจเสียงของ ซู ชิง สงบ และเย็นเหมือนมันได้เสมอ อย่างไรก็ตาม เมิ่งฮ่าวลักษณะเปลี่ยนไปไกลมาก แม้ผู้ที่คุ้นเคยกับเขาจะมีเวลาที่ยากเห็นเขาขึ้นอยู่กับลักษณะทางกายภาพของเขาหลังจากช่วงเวลาที่ยาวนาน เมิ่งฮ่าวพยักหน้าXu ชิงก็ขมวดคิ้วแนบแน่น . " คุณเห็นใครผ่านตรงนี้ไปได้ " เธอถาม เธอมีการค้นหาสำหรับ 100 ปี และได้ล้มเหลวหลายครั้ง แต่ไม่เคยยอมแพ้ ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ เธอต้องการที่จะพบเขา ถ้าเขาตายแล้ว เธออยากเห็นศพ ถ้าเธอไม่เจอเขา . . . . . . . แล้วเธอจะต้องค้นหาบุคลิกของเธอได้ง่าย แต่มันคือที่เรียบง่าย ซึ่งให้กำหนดเช่นเธอสำหรับเหตุผลบางอย่าง เธอมีความรู้สึกว่าถ้าเธอไม่เจอเมิงเฮา แล้วบางที . . . เธอไม่เคยจะสามารถหาทางในชีวิตของเธออีก" ผมยังไม่เคยเห็นใคร " ตอบ เมิ่งฮ่าว levelly , สั่นศีรษะของเขา เสียงของเขาแหบพร่าและเสียงไม่เหมือนเลย เขามีความสุขที่ได้เห็น ซู ชิง แต่เขาไม่อยากให้เธอตระหนักว่าเขาไม่ได้เมื่อเขาดูอย่างนี้อะไรคือประเด็น ? มันจะนำเธอไปรอเขาอยู่ด้านนอก เมื่อของการเกิดใหม่ในถ้ำ แล้วถ้าเขาไม่เคยกลับออกมา เธอจะกลายเป็นผู้หญิง sorrowed เพราะอายุการใช้งานของความสิ้นหวังและไม่มีชีวิตชีวา .มันจะไม่ดีกว่าที่จะลืมเกี่ยวกับแต่ละอื่น ๆ . . . . . . . ?Xu ชิงมองไปรอบ ๆพื้นที่แล้วถอนหายใจอยู่ในใจ หลังจากการสแกนเมิ่งฮ่าวกับทิพย์ ความรู้สึกทั้งหมดที่เธอได้เห็นคือคนธรรมดา . แต่เธอยังรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่คุ้นเคยทำให้เธอให้เวลาเขาหน่อยดูแล้ว" เราเคยเจอกันมาก่อนรึเปล่า " เธอถาม" ไม่ " เขาตอบพร้อมกับเขย่าหัวของเธอจ้องหน้าเขาสักพัก ยาวมาก และมีลักษณะที่ปรากฏในสายตาของเธอ ความซับซ้อนรุนแรงกลายเป็นความเสียใจ และสั่นเล็กน้อย วิ่งผ่านร่างกายเธอ