When Meng Hao’s voice rang out, Bai

When Meng Hao’s voice rang out, Bai Yunlai looked shocked. He suddenly turned his head and saw Meng Hao slowly strolling out from behind the ornamental rock. He walked slowly, and his face was expressionless.

When Bai Yunlai saw him, his heart leapt with excitement, as well as a little bit of shame. In his mind, he had lost face for Fang Mu. He was about to open his mouth to say something, when Meng Hao’s gaze fell upon him, and it was filled with admiration.

That gaze made Bai Yunlai take a deep breath, as if he was proud to have someone recognize all the work he had been doing. It was a good feeling to be following along with Meng Hao as he rose to prominence.

Meng Hao’s appearance obviously attracted the attention of the others in the square. They looked over, but of course none of them recognized who he was. The Chosen in the four pagodas frowned. Obviously, Meng Hao was a stranger to them as well.

“Who told you to put your hand down?” said the young man named Liu. “Do you want me to help you slap yourself?” His voice was filled with contempt. He, too, had caught sight of Meng Hao. But this was a valley of the Violet Qi Division. He wouldn’t let his grandeur be lessened just because some master alchemist showed up. This was especially true because he knew all of the important master alchemists in the Sect.

Standing directly behind Liu were five others. Their gazes were filled with contempt, and cold smiles broke out onto their faces.

“Bai Yunlai, come here,” said Meng Hao, ignoring Liu. He also ignored the other gazes which fell upon him. Meng Hao had encountered many people like this. It didn’t matter if they were Chosen or Dao Children, considering Meng Hao’s position, they were nothing more than wild dogs that he could afford to simply ignore.

Bai Yunlai quickly turned and took a few steps toward Meng Hao, but then Liu snorted coldly and began to shove his hand out toward him.

“I never said you could leave! Seems you need a beating!” His hand was just about to slam into Bai Yunlai when Meng Hao’s previous expressionless calm changed. A cold light suddenly sprang from his eyes and swept over Liu.

The look was like a clap of thunder, a lightning bolt that split the night sky, or dark clouds of destruction that suddenly appeared in the middle of a sunny day.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เมื่อเสียงเมงเฮารังออก ไบ Yunlai มองตกใจ เขาก็หันหัวของเขา และเห็นเฮาเมงเดินช้า ๆ ออกจากด้านหลังหินประดับ เขาเดินช้า และใบหน้าของเขาคือ expressionlessเมื่อไบ Yunlai เห็นเขา หัวใจของเขาหลุดตื่นเต้น เป็นความอับอายเล็กน้อย ในใจของเขา เขาได้สูญเสียใบหน้าสำหรับ Mu ฝาง กำลังจะเปิดปากของเขาจะบอกอะไร เมื่อสายตาเมงเฮาตกเขา และมันก็เต็มไป ด้วยชื่นชมที่มองเห็นวิวที่ทำไบ Yunlai หายใจลึก ๆ ว่าเขาก็ภูมิใจที่มีคนรู้จักทำงานทั้งหมดที่เขาได้ทำ มันเป็นความรู้สึกที่ดีให้เป็นไปพร้อมกับเมงเฮาเป็นเขาขึ้นมาเมงเฮาลักษณะชัดเจนดึงดูดความสนใจของคนอื่น ๆ ในตาราง พวกเขาดูมากกว่า แต่แน่นอนว่าไม่มีพวกเขารู้ว่าเขาเป็นใคร เลือกในเจดีย์สี่ frowned เห็นได้ชัด เมงเฮาเป็นคนแปลกหน้าได้เป็นอย่างดี"ใครบอกคุณลงมือ" ชายหนุ่มที่ชื่อหลิวกล่าว "คุณต้องฉันตบตัวเองของคุณ" เสียงของเขาเต็มไป ด้วยความชิงชัง เขา เกินไป ได้จับสายตาของเฮาเมง แต่นี่คือหุบเขาของส่วนฉีม่วง เขาจะไม่ปล่อยให้ความยิ่งใหญ่ของเขาจะลดลงเพียง เพราะรถไฟบางกลหลัก นี้เป็นอย่างยิ่ง เพราะเขารู้ทั้งหมดของ alchemists หลักสำคัญในนิกายนี้ยืนด้านหลังหลิวถูก 5 Gazes ของพวกเขาเต็มไป ด้วยความชิงชัง และรอยยิ้มเย็นโพล่งออกมาบนใบหน้า"ไบ Yunlai มา เมงเฮา ละเว้นหลิวกล่าว นอกจากนี้เขายังละเว้น gazes อื่น ๆ ซึ่งอยู่กับเขา เมงเฮาได้พบผู้คนจำนวนมากเช่นนี้ มันไม่สำคัญว่าพวกเขาเลือกหรือดาวเด็ก พิจารณาตำแหน่งเมงเฮา พวกเขาเป็นอะไรมากกว่าสุนัขป่าที่เขาสามารถที่จะก็ไม่สนใจไบ Yunlai อย่างรวดเร็วเปิด และเอาตอนกี่เมงเฮา แต่หลิว snorted จ้างงาน แล้วเริ่มผลักมือของเขาออกไปทางเขา"ผมไม่เคยบอกว่า คุณสามารถปล่อยให้ ดูเหมือน คุณต้องตีเป็น" มือของเขาถูกเพียงจะ สแลเป็นไบ Yunlai เมื่อเปลี่ยนเมงเฮาก่อนหน้าสงบ expressionless แสงเย็นก็ผุดจากตาของเขา และกวาดผ่านหลิวลักษณะเช่นเสียงดังเปรี้ยงของฟ้าร้อง ฟ้าที่แบ่งท้องฟ้าตอนกลางคืน เมฆสีดำทำลายที่ปรากฏกลางวันแดดก็ ได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เมื่อเสียงเม้งเฮาส์ดังออกมาตากใบ Yunlai มองตกใจ ทันใดนั้นเขาก็หันหัวของเขาและเห็นเม้งเฮาช้าเดินเล่นออกจากหลังหินประดับ เขาเดินอย่างช้า ๆ และใบหน้าของเขาเฉย. เมื่อตากใบ Yunlai เห็นเขาหัวใจของเขากระโจนด้วยความตื่นเต้นเช่นเดียวกับนิด ๆ หน่อย ๆ ของความอัปยศ ในใจของเขาเขาได้สูญเสียใบหน้าฝางหมู่ เขาเป็นเรื่องเกี่ยวกับการเปิดปากของเขาที่จะพูดอะไรบางอย่างเมื่อจ้องมองเม้งเฮาส์ลดลงเมื่อเขาและมันก็เต็มไปด้วยความชื่นชม. จ้องมองที่ทำให้ตากใบ Yunlai ใช้เวลาหายใจลึกราวกับว่าเขาเป็นความภาคภูมิใจที่จะมีคนรับรู้การทำงานทั้งหมดที่เขามี รับการทำ มันเป็นความรู้สึกที่ดีที่จะไปพร้อมกับเม้งเฮาขณะที่เขามีชื่อเสียงขึ้นมา. ลักษณะเม้งเฮาชัดดึงดูดความสนใจของคนอื่น ๆ ในตาราง พวกเขามองไป แต่แน่นอนไม่มีของพวกเขาได้รับการยอมรับว่าเขาเป็นใคร ที่เลือกไว้ในเจดีย์สี่องค์ขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าเม้งเฮาเป็นคนแปลกหน้ากับพวกเขาเช่นกัน. "ใครบอกให้คุณใส่มือของคุณลง?" กล่าวว่าชายหนุ่มที่ชื่อหลิว "คุณต้องการให้ฉันไปช่วยคุณตบตัวเอง?" เสียงของเขาก็เต็มไปด้วยความชิงชัง เขาก็จับสายตาของเม้งเฮา แต่นี้เป็นหุบเขาของฉีกองม่วง เขาจะไม่ปล่อยให้ความยิ่งใหญ่ของเขาจะลดลงเพียงเพราะบางเล่นแร่แปรธาตุต้นแบบปรากฏตัวขึ้น นี่คือความจริงโดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะเขารู้ว่าทั้งหมดของนักเล่นแร่แปรธาตุหลักสำคัญในการนิกาย. ยืนอยู่ด้านหลังหลิวห้าคนอื่น ๆ อาศัยการมองตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความชิงชังและรอยยิ้มเย็นโพล่งออกมาบนใบหน้าของพวกเขา. "ใบ Yunlai มาที่นี่" เม้งเฮากล่าวว่าไม่สนใจหลิว นอกจากนี้เขายังไม่สนใจอื่น ๆ ที่อาศัยการมองตาก็ตกเขา เม้งเฮาได้พบคนจำนวนมากเช่นนี้ มันไม่สำคัญว่าพวกเขาได้รับการแต่งตั้งหรือ Dao เด็กพิจารณาตำแหน่งเม้ง Hao ของพวกเขาไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าสุนัขป่าว่าเขาสามารถที่จะเพียงไม่สนใจ. ตากใบ Yunlai หันได้อย่างรวดเร็วและใช้เวลาเพียงไม่กี่ก้าวไปสู่เม้งเฮา แต่แล้วหลิว snorted เย็นชาและเริ่มที่จะผลักมือของเขาออกไปทางเขา. "ผมไม่เคยบอกว่าคุณจะออก! ดูเหมือนว่าคุณจะต้องเต้น! "มือของเขาเป็นเพียงเกี่ยวกับการที่จะยุติลงในใบ Yunlai เมื่อเม้งเฮาก่อนหน้านี้สงบอารมณ์เปลี่ยนแปลง แสงเย็นจู่ ๆ ก็ผุดออกมาจากดวงตาของเขาและทั่วทั้งหลิว. ลักษณะเป็นเหมือนตบมือของฟ้าร้องสายฟ้าที่แยกท้องฟ้ายามค่ำคืนหรือเมฆมืดของการทำลายที่อยู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นในช่วงกลางของวันที่แดดส่อง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เมื่อเสียงของ เมิ่งฮ่าวรางออกมา ไป๋ ุนไหลมองตกใจ จู่ๆ เขาหันศีรษะของเขาและเห็นเมิง Hao ค่อยๆเดินทอดน่องออกมาจากหลังหินประดับ เขาเดินอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาไร้อารมณ์ .เมื่อไป๋ ุนไหล เห็นเขา หัวใจของเขาจะกระโดดด้วยความตื่นเต้น เช่นเดียวกับ นิด ๆหน่อย ๆของความอัปยศ ในความคิดของเขา เขาได้สูญเสียใบหน้า ฝาง หมู่ เขากำลังจะอ้าปากพูดอะไร เมื่อไหร่เมิงเฮาจ้องล้มบนเขา และมันก็เต็มไปด้วยความชื่นชมที่จ้องมองทำให้ไป๋ ุนไหล สูดหายใจลึกๆ เหมือนกับว่าเขาภูมิใจมากที่มีคนจำงานทั้งหมดที่เขาได้ทำ มันเป็นความรู้สึกที่ดีที่จะไปพร้อมกับเมิงเฮา เขาลุกขึ้นไปโดด .เหม็ง เฮาปรากฏตัวแน่นอนดึงดูดความสนใจของผู้อื่นในสี่เหลี่ยม พวกเขามองมากกว่า แต่แน่นอนไม่มีของพวกเขาได้รับการยอมรับที่เขาเป็น เลือกใน 4 เจดีย์ขมวดคิ้ว . เห็นได้ชัดว่า เมิ่งฮ่าวเป็นคนแปลกหน้าสำหรับพวกเขาเช่นกัน" ใครบอกให้คุณใส่มือของคุณลง " ว่าหนุ่มที่ชื่อหลิว " เธออยากให้ฉันช่วยเธอตบหน้าตัวเอง " เสียงของเขาเต็มไปด้วยการดูถูก เขาก็จับสายตาของเมิ่งเฮ่า แต่นี้เป็นหุบเขาของไวโอเล็ต ฉี ดิวิชั่น เขาคงไม่ปล่อยให้บารมีของเขาจะจืดจางเพราะต้นแบบบางทำให้มี นี้เป็นจริงโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เพราะเขารู้ว่าทั้งหมดของสำคัญอาจารย์จระเข้น้ำเค็มในนิกายที่ยืนอยู่ตรงด้านหลังหลิวห้าคนอื่น ๆ ชื่นชอบของพวกเขาเต็มไปด้วยการดูถูกและยิ้มเย็นออกมาบนใบหน้าของพวกเขา" ใช่ ุนไหลมา " เมิงเฮาเมิน หลิว เขายังไม่สนใจอีกสายการบินที่ตกบนเขา เมิ่งเฮ่าได้พบผู้คนที่มากมายแบบนี้ มันไม่สำคัญว่าพวกเขาถูกเลือก หรือ ดาว เด็ก การพิจารณาตำแหน่งของ เมิ่งฮ่าว พวกเขาไม่มีอะไรมากกว่าหมาป่าที่เขาสามารถที่จะเพียงแค่ไม่สนใจ .ไป๋ ุนไหล รวดเร็ว และหันมาใช้เวลาไม่กี่ขั้นตอน เมิ่งฮ่าว แต่แล้วหลิวได้กลิ่นอย่างเย็นชาและเริ่มผลักมือของเขาออกต่อเขา" ผมไม่เคยบอกว่า คุณสามารถไป ดูเหมือนว่าคุณต้องเต้น " มือของเขากำลังจะยุติลงในใบ ุนไหลเมื่อไหร่เมิงเฮาก่อนหน้านี้ไร้อารมณ์สงบก็เปลี่ยนไป แสงเย็นก็ผุดจากสายตาของเขากวาดไป หลิวลักษณะเหมือนตบมือฟ้าร้อง , สายฟ้าฟาดผ่าท้องฟ้ากลางคืน หรือ เมฆดำแห่งหายนะที่ปรากฏตัวในช่วงกลางของวันแดด