He stepped onto the stone dais loca

He stepped onto the stone dais located at the top of the fourth peak. From a distance, this part of the mountain looked sharp and pointed, but in actuality, it was flat.

It was like a large square, surrounded by nine huge cauldrons, all covered with fissures. In the direct center of it all was a wooden coffin. The coffin was lidless, and was carved, not with magical symbols, but with ancient depictions of auspicious clouds and beasts. There were also mountains and rivers, even a vast starry sky.

At first glance, the carvings seemed very complicated, but after closer inspection one could find simplicity within the complexity.

It gave one an indescribable feeling of both contradiction and harmony.

Meng Hao approached the coffin and, nearing the side of, looked down inside. It was empty. There was no corpse. No remains. Nothing.

There was no host body here.

As of this moment, only eighty breaths of time remained until the opening of the Second Plane. Meng Hao stood next to the coffin and looked down silently at the emptiness. Then he sighed.

It would be impossible for him to say that he wasn’t disappointed. He had abandoned the Inner Sect disciple host body provided by Fang Yu. He had stuck with his own ideas, and the brutal reality made it so that he could only sigh and stand there with complex emotions filling his heart.

Silently, he turned his gaze to the scene below the mountain. There were now only seventy breaths of time left. There was no way he would be able to find another suitable corpse now. On his way here, he found that about halfway up the mountain, there were absolutely no corpses to be seen.

From his vantage point atop the mountain, he could now see that the entire mountain was covered with dense restrictive spells. They were so tightly packed that it almost seemed as if the entire mountain were covered with one gigantic restrictive spell that would prevent anyone from reaching the top.

Any one of the various restrictive spells would have completely destroyed Meng Hao had he even touched them. The sight of the densely packed spells caused Meng Hao to feel somewhat confused.

“How did I actually make it up here?” It was the first time he had considered the question. During the journey up the mountain he hadn’t really paid attention. The four hour trip up from the foot of the mountain had seemed relatively easy.

Now that he looked back down, though, the entire mountain seemed like a forbidden zone that no one could even enter.

He could see that it would take astonishing luck to be able to traverse a path successfully and not trigger even a single restrictive spell.

“Unless there was someone that allowed me to come here….” he thought, his eyes glittering. As of this moment, only thirty breaths of time remained. Meng Hao looked away from the fourth peak toward the temple on top of the distant first peak.

According to what he remembered after waking up, he was now standing in the same position as the man he had seen. He looked off in the distance, his hair and robes fluttering gently in the wind.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เขาก้าวลง dais หินที่อยู่ด้านบนของสี่ยอด จากระยะไกล ส่วนหนึ่งของภูเขานี้ดูคม และแหลม แต่หฤทัย ถูกแบนมันเป็นเหมือนสี่เหลี่ยมใหญ่ ล้อมรอบ ด้วยเก้าใหญ่ cauldrons ปกคลุม ด้วยรอยแยก ตรงกลางของมัน ทั้งหมดเป็นโลงไม้ โลงศพคือ lidless และแกะ สลัก ไม่ มีสัญลักษณ์เวทมนตร์ แต่ มีภาพโบราณของเมฆมงคลและสัตว์ มีภูเขาและแม่ แม้มีมากมายบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็วก่อน สลักดูเหมือนมีความซับซ้อนมาก แต่หลังจากตรวจสอบ หนึ่งพบความเรียบง่ายในความซับซ้อนมันให้ความรู้สึกที่ถ่ายทอดทั้งความขัดแย้งและอีกหนึ่งเมงเฮาเข้าหาโลงศพ และ ใกล้ข้าง มองลงไปภายใน ก็ว่างเปล่า ศพไม่ได้ ไม่เหลือตกค้าง ไม่อะไรเลยร่างกายไม่โฮสต์ที่นี่ได้ณ ช่วงเวลานี้ หายใจเพียงแปดสิบของเวลายังคงอยู่จนถึงเปิดเครื่องบินสอง เฮา เมงยืนข้างโลงศพ และมองลงเบื้องหลังความว่างเปล่า จากนั้น ปี่มันจะเป็นไปไม่ได้สำหรับเขาที่จะพูดว่า เขาไม่ผิดหวัง เขาได้ละทิ้งนิกายภายในศิษย์ร่างโดย Fang Yu เขาได้ติดอยู่กับความคิดของเขาเอง และความเป็นจริงที่โหดร้ายทำให้เขาสามารถถอน และยืน ด้วยอารมณ์ซับซ้อนเติมหัวใจของเขาเท่านั้นเงียบ เขาหันสายตาของเขาฉากด้านล่างภูเขา ตอนนี้มีลมหายใจที่เจ็ดสิบเท่าของเวลาที่เหลือ ก็ไม่มีทางที่จะสามารถค้นหาศพเหมาะที่อื่นเดี๋ยวนี้ ใน ทางที่นี่ เขาพบเกี่ยวกับครึ่งทางขึ้นภูเขา มีจริง ๆ ไม่มีศพที่จะเห็นจากเขาจุดชมวิวยอดเขา เขาสามารถตอนนี้เห็นว่า ภูเขาทั้งหมดถูกปกคลุม ด้วยคาถาหนาแน่นเข้มงวดด้วย พวกเขาได้ว่า เกือบเหมือนกับว่า ภูเขาทั้งถูกปกคลุม ด้วยสะกดจำกัดขนาดใหญ่หนึ่งที่จะป้องกันผู้อื่นเข้าถึงด้านบนเพื่อให้บรรจุแน่นหนึ่งจำกัดคาถาต่าง ๆ จะสมบูรณ์ทำลายเมงเฮาเขามีแม้สัมผัสพวกเขา สายตาของคาถาบรรจุแน่นเกิดเฮาเมงจะรู้สึกค่อนข้างสับสน"วิธีทำฉันจะทำให้ที่นี่" มันเป็นครั้งแรกที่เขากำลังพิจารณาคำถาม ในระหว่างเดินทางขึ้นภูเขา เขาไม่จ่ายความสนใจจริง ๆ การเดินทางสี่ชั่วโมงขึ้นจากเท้าของเขาได้ประจักษ์ค่อนข้างง่ายขณะที่เขาดูกลับลง แม้ว่า ภูเขาทั้งลำบากเหมือนโซนต้องห้ามที่ไม่มีใครสามารถใส่ได้เขาอาจเห็นว่า มันจะใช้โชคอัศจรรย์เพื่อให้สามารถท่องไปตามเส้นทางเรียบร้อยแล้ว และไม่เรียกแม้เดียวสะกดจำกัด"เว้นแต่มีคนที่ให้ผมมาที่นี่..." เขาคิด ตาระยิบระยับ ณ ช่วงเวลานี้ ยังคงหายใจสามสิบเท่าของเวลา เฮา เมงมองจากจุดสูงสุดสี่ไปทางวัดด้านบนไกลแรกสูงที่สุดตามสิ่งที่เขาจำได้หลังจากตื่นขึ้นมา เขาตอนนี้ยืนอยู่ในตำแหน่งเดียวกันคนเขาได้เห็น เขาดูออกในระยะทาง ผม และค่อย ๆ กระพือลมเสื้อคลุมของเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เขาก้าวเข้าสู่เวทีหินตั้งอยู่ที่ด้านบนของยอดเขาที่สี่ จากระยะไกลเป็นส่วนหนึ่งของภูเขานี้มองที่คมชัดและชี้ให้เห็น แต่ในความเป็นจริงมันเป็นแบน. มันเป็นเหมือนสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ล้อมรอบด้วยเก้าหม้อขนาดใหญ่ปกคลุมด้วยรอยแยก ในศูนย์โดยตรงของมันทั้งหมดเป็นโลงศพที่ทำด้วยไม้ โลงศพเป็นที่ไม่มีฝาปิดและถูกแกะสลักไม่ได้กับสัญลักษณ์ที่มีมนต์ขลัง แต่ด้วยวิถีโบราณของเมฆมงคลและสัตว์ นอกจากนั้นยังมีภูเขาและแม่น้ำแม้ดาวบนท้องฟ้าที่กว้างใหญ่. ได้อย่างรวดเร็วก่อนแกะสลักดูเหมือนซับซ้อนมาก แต่หลังจากตรวจสอบใกล้ชิดใครจะพบความเรียบง่ายภายในซับซ้อน. มันทำให้หนึ่งความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ทั้งความขัดแย้งและความสามัคคี. เม้งเฮาเดินเข้ามาใกล้ โลงศพและใกล้ด้านข้างของมองลงไปข้างใน มันเป็นที่ว่างเปล่า ไม่มีศพเป็น ยังไม่มี ไม่มีอะไร. ไม่มีร่างกายโฮสต์อยู่ที่นี่. ณ ขณะนี้จะมีเพียงสิบหายใจของเวลายังคงอยู่จนถึงการเปิดตัวของสองเครื่องบิน เม้งเฮายืนอยู่ถัดจากโลงศพและมองลงไปอย่างเงียบ ๆ ที่ว่างเปล่า จากนั้นเขาก็ถอนหายใจ. มันจะเป็นไปไม่ได้สำหรับเขาที่จะบอกว่าเขาก็ไม่ผิดหวัง เขาได้ละทิ้งร่างกายโฮสต์สาวกนิกายภายในให้โดยฝาง เขาได้ติดอยู่กับความคิดของตัวเองและความเป็นจริงที่โหดร้ายทำให้มันเพื่อที่เขาจะสามารถถอนหายใจและยืนอยู่ตรงนั้นด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนเติมหัวใจของเขา. เงียบเขาหันเขาจ้องมองไปที่เกิดเหตุด้านล่างภูเขา ขณะนี้มีเพียงเจ็ดสิบหายใจของเวลาที่เหลือ ไม่มีทางที่เขาจะสามารถที่จะพบอีกศพที่เหมาะสมในขณะนี้ไม่ได้ ในทางของเขาที่นี่เขาพบว่าประมาณครึ่งหนึ่งขึ้นไปบนภูเขามีอย่างศพที่จะเห็นไม่มี. จากจุดชมวิวบนยอดเขาภูเขาตอนนี้เขาจะได้เห็นว่าทั้งภูเขาถูกปกคลุมด้วยคาถาเข้มงวดหนาแน่น พวกเขาถูกบรรจุแน่นจนมันเกือบจะดูเหมือนว่าภูเขาทั้งหมดถูกปกคลุมไปด้วยคาถาข้อ จำกัด หนึ่งขนาดยักษ์ที่จะป้องกันไม่ให้คนจากการเข้าถึงด้านบน. หนึ่งในคาถาข้อ จำกัด ต่าง ๆ ใด ๆ ที่จะมีการทำลายอย่างสมบูรณ์เม้งเฮามีเขายังประสบแก่พวกเขา สายตาของคาถาแน่นขนัดที่เกิดเม้งเฮาจะรู้สึกสับสนบ้าง. "ผมไม่จริงวิธีการสร้างมันขึ้นมาที่นี่?" มันเป็นครั้งแรกที่เขาได้พิจารณาคำถาม ในระหว่างการเดินทางขึ้นไปบนภูเขาที่เขาไม่ได้ให้ความสนใจจริงๆ การเดินทางสี่ชั่วโมงเพิ่มขึ้นจากเท้าของภูเขาได้ดูเหมือนค่อนข้างง่าย. ตอนนี้ที่เขามองกลับลงแม้ว่าภูเขาทั้งลูกดูเหมือนจะเป็นเขตต้องห้ามที่ไม่มีใครสามารถป้อน. เขาจะได้เห็นว่ามันจะใช้เวลาโชคที่น่าพิศวง สามารถที่จะสำรวจเส้นทางที่ประสบความสำเร็จและไม่เรียกแม้แต่สะกดเข้มงวดเดียว. "ถ้ามีใครบางคนที่ได้รับอนุญาตให้ผมมาที่นี่ ... ." เขาคิดว่าดวงตาของเขาระยิบระยับ ณ ขณะนี้จะมีเพียงสามสิบหายใจของเวลาที่ยังคงอยู่ เม้งเฮามองออกไปจากจุดสูงสุดที่สี่ไปยังวัดที่อยู่บนยอดเขาครั้งแรกที่ห่างไกล. ตามสิ่งที่เขาจำได้หลังจากตื่นขึ้นมาตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ในตำแหน่งเดียวกับคนที่เขาได้เห็น เขามองออกไปในระยะทางที่ผมและเสื้อคลุมของเขาเบา ๆ กระพือในลม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เขาก้าวเข้าสู่เวทีหินตั้งอยู่ที่ด้านบนของยอด 4 จากระยะไกล ส่วนนี้ของภูเขาดูคมและแหลม แต่ในความเป็นจริงแล้วมันแบนมันเป็นสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ รายล้อมด้วยเก้าหม้อขนาดใหญ่คลุมด้วยรอยแยกนั่น ในศูนย์โดยตรงเลย คือ โลงไม้ โลงศพเป็นฝา และแกะสลัก ไม่ใช่สัญลักษณ์เวทมนตร์ แต่ด้วยวิถีโบราณของเมฆมงคลและสัตว์ มีภูเขาและแม่น้ำแม้กว้างใหญ่ starry skyมองแวบแรก แกะสลักดูซับซ้อนมาก แต่เมื่อตรวจสอบใกล้ชิด หนึ่งสามารถหาง่ายในความซับซ้อนมันให้ความรู้สึกที่คลุมเครือของความขัดแย้งและความสามัคคีเมิ่งเฮ่าเข้าหาโลงและใกล้ฝั่ง มองลงไปข้างใน มันว่างเปล่า ไม่มีศพ ไม่มีซาก ไม่มีอะไรไม่มีโฮสต์ตัวนี้ในช่วงเวลานี้ เพียงแปดสิบลมหายใจเวลายังคงอยู่จนถึงการเปิดเครื่องที่สอง เมิ่งเฮ่ายืนอยู่ข้างโลงศพ แล้วก้มลงมองเงียบ ๆอยู่ในความว่างเปล่า แล้วเขาก็ถอนหายใจมันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะบอกว่าเขาไม่ได้หวัง เขาทิ้งภายในนิกายสาวกสิงร่างให้ฟางหยู เขาติดอยู่กับความคิดของตัวเอง และความเป็นจริงที่โหดร้ายทำให้เขาได้แต่ถอนหายใจ และยืนอยู่ตรงนั้นด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนวงใจของเขาอย่างเงียบๆ เขาหันสายตาของเขาไปยังฉากด้านล่างภูเขา มีเพียงลมหายใจของมีเวลาเหลือ ไม่มีทางที่เขาจะสามารถที่จะหาที่เหมาะสมไว้แล้ว ในทางของเขาที่นี่ เขาพบว่าประมาณครึ่งทางขึ้นภูเขามีอย่างแน่นอนไม่มีศพให้เห็นจากจุดชมวิวบนยอดภูเขาของเขา ตอนนี้เขาสามารถมองเห็นภูเขาที่เต็มไปด้วยเวทมนตร์ จํากัด หนาแน่น พวกเขาเพื่อให้แน่น มันเกือบจะเป็นถ้าเขาทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยคาถามหากาฬเข้มงวดที่จะป้องกันไม่ให้ใครเข้าถึงด้านบนหนึ่งของเวทมนตร์ต่างๆที่เข้มงวดจะทำลาย เมิ่งฮ่าวเขาเคยสัมผัสพวกเขา สายตาของหนาแน่นคาถาทำให้เมิงเฮารู้สึกค่อนข้างสับสน" ทำไมฉันถึงทำมันขึ้นมา " มันเป็นครั้งแรกที่เขาได้รับการพิจารณาคำถาม ระหว่างการเดินทางขึ้นภูเขา เขาไม่จ่ายเงินจริงๆความสนใจ สี่ชั่วโมง การเดินทางขึ้นจากเท้าของภูเขาได้ดูเหมือนค่อนข้างง่ายตอนนี้เค้ามองกลับลงมา แม้ว่า เขาทั้งหมดดูเหมือนเป็นเขตต้องห้ามที่ไม่มีใครสามารถเข้าไปได้เขาก็เห็นว่ามันต้องใช้โชคที่สามารถท่องไปตามเส้นทางเรียบร้อยแล้ว และไม่เรียกเลยแม้แต่ครั้งเดียว จำกัด การสะกด" หากมีใครที่ทำให้ฉันต้องมาที่นี่ . . . . . . . " เขาคิดว่าดวงตาของเขาแวววาว ในช่วงเวลานี้ แค่สามสิบครั้ง เวลา ยังคง เมิ่งฮ่าวมองห่างจากที่สี่สูงสุดต่อวัดบนยอดเขาก่อนไกลตามสิ่งที่เขาจำได้ หลังจากตื่นนอน เขายืนอยู่ในตำแหน่งเดียวกับที่เขาเคยเห็น เขาดูจากระยะทางที่ผมของเขาเบา ๆและเสื้อคลุมกระพือในลม