- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
alfred Bernhard Nobel, (born Octob
alfred Bernhard Nobel, (born October 21, 1833, Stockholm, Sweden—died December 10, 1896, San Remo, Italy), Swedish chemist, engineer, and industrialist, who invented dynamite and other, more powerful explosives and who also founded the Nobel Prizes.
Alfred Bernhard Nobel was the fourth son of Immanuel and Caroline Nobel. Immanuel was an inventor and engineer who had married Caroline Andrietta Ahlsell in 1827. The couple had eight children, of whom only Alfred and three brothers reached adulthood. Alfred was prone to illness as a child, but he enjoyed a close relationship with his mother and displayed a lively intellectual curiosity from an early age. He was interested in explosives, and he learned the fundamentals of engineering from his father. Immanuel, meanwhile, had failed at various business ventures until moving in 1837 to St. Petersburg in Russia, where he prospered as a manufacturer of explosive mines and machine tools. The Nobel family left Stockholm in 1842 to join the father in St. Petersburg. Alfred’s newly prosperous parents were now able to send him to private tutors, and he proved to be an eager pupil. He was a competent chemist by age 16 and was fluent in English, French, German, and Russian, as well as Swedish.
Alfred Nobel left Russia in 1850 to spend a year in Paris studying chemistry and then spent four years in the United States working under the direction of John Ericsson, the builder of the ironclad warship Monitor. Upon his return to St. Petersburg, Nobel worked in his father’s factory, which made military equipment during the Crimean War. After the war ended in 1856, the company had difficulty switching to the peacetime production of steamboat machinery, and it went bankrupt in 1859.
Alfred and his parents returned to Sweden, while his brothers Robert and Ludvig stayed behind in Russia to salvage what was left of the family business. Alfred soon began experimenting with explosives in a small laboratory on his father’s estate. At the time, the only dependable explosive for use in mines was black powder, a form of gunpowder. A recently discovered liquid compound, nitroglycerin, was a much more powerful explosive, but it was so unstable that it could not be handled with any degree of safety. Nevertheless, Nobel in 1862 built a small factory to manufacture nitroglycerin, and at the same time he undertook research in the hope of finding a safe way to control the explosive’s detonation. In 1863 he invented a practical detonator consisting of a wooden plug inserted into a larger charge of nitroglycerin held in a metal container; the explosion of the plug’s small charge of black powder serves to detonate the much more powerful charge of liquid nitroglycerin. This detonator marked the beginning of Nobel’s reputation as an inventor as well as the fortune he was to acquire as a maker of explosives. In 1865 Nobel invented an improved detonator called a blasting cap; it consisted of a small metal cap containing a charge of mercury fulminate that can be exploded by either shock or moderate heat. The invention of the blasting cap inaugurated the modern use of high explosives.
Nitroglycerin itself, however, remained difficult to transport and extremely dangerous to handle. So dangerous, in fact, that Nobel’s nitroglycerin factory blew up in 1864, killing his younger brother Emil and several other people. Undaunted by this tragic accident, Nobel built several factories to manufacture nitroglycerin for use in concert with his blasting caps. These factories were as safe as the knowledge of the time allowed, but accidental explosions still occasionally occurred. Nobel’s second important invention was that of dynamite in 1867. By chance, he discovered that nitroglycerin was absorbed to dryness by kieselguhr, a porous siliceous earth, and the resulting mixture was much safer to use and easier to handle than nitroglycerin alone. Nobel named the new product dynamite (from Greek dynamis, “power”) and was granted patents for it in Great Britain (1867) and the United States (1868). Dynamite established Nobel’s fame worldwide and was soon put to use in blasting tunnels, cutting canals, and building railways and roads.
In the 1870s and ’80s Nobel built a network of factories throughout Europe to manufacture dynamite, and he formed a web of corporations to produce and market his explosives. He also continued to experiment in search of better ones, and in 1875 he invented a more powerful form of dynamite, blasting gelatin, which he patented the following year. Again by chance, he had discovered that mixing a solution of nitroglycerin with a fluffy substance known as nitrocellulose results in a tough, plastic material that has a high water resistance and greater blasting power than ordinary dynamites. In 1887 Nobel introduced ballistite, one of the first nitroglycerin smokeless powders and a precursor of cordite. Although Nobel held the patents to dynamite and his other explosives, he was in constant conflict with competitors who stole his processes, a fact that forced him into protracted patent litigation on several occasions.
Nobel’s brothers Ludvig and Robert, in the meantime, had developed newly discovered oilfields near Baku (now in Azerbaijan) along the Caspian Sea and had themselves become immensely wealthy. Alfred’s worldwide interests in explosives, along with his own holdings in his brothers’ companies in Russia, brought him a large fortune. In 1893 he became interested in Sweden’s arms industry, and the following year he bought an ironworks at Bofors, near Varmland, that became the nucleus of the well-known Bofors arms factory. Besides explosives, Nobel made many other inventions, such as artificial silk and leather, and altogether he registered more than 350 patents in various countries.
Nobel’s complex personality puzzled his contemporaries. Although his business interests required him to travel almost constantly, he remained a lonely recluse who was prone to fits of depression. He led a retired and simple life and was a man of ascetic habits, yet he could be a courteous dinner host, a good listener, and a man of incisive wit. He never married, and apparently preferred the joys of inventing to those of romantic attachment. He had an abiding interest in literature and wrote plays, novels, and poems, almost all of which remained unpublished. He had amazing energy and found it difficult to relax after intense bouts of work. Among his contemporaries, he had the reputation of a liberal or even a socialist, but he actually distrusted democracy, opposed suffrage for women, and maintained an attitude of benign paternalism toward his many employees. Though Nobel was essentially a pacifist and hoped that the destructive powers of his inventions would help bring an end to war, his view of mankind and nations was pessimistic.
By 1895 Nobel had developed angina pectoris, and he died of a cerebral hemorrhage at his villa in San Remo, Italy, in 1896. At his death his worldwide business empire consisted of more than 90 factories manufacturing explosives and ammunition. The opening of his will, which he had drawn up in Paris on November 27, 1895, and had deposited in a bank in Stockholm, contained a great surprise for his family, friends, and the general public. He had always been generous in humanitarian and scientific philanthropies, and he left the bulk of his fortune in trust to establish what came to be the most highly regarded of international awards, the Nobel Prizes.
We can only speculate about the reasons for Nobel’s establishment of the prizes that bear his name. He was reticent about himself, and he confided in no one about his decision in the months preceding his death. The most plausible assumption is that a bizarre incident in 1888 may have triggered the train of reflection that culminated in his bequest for the Nobel Prizes. That year Alfred’s brother Ludvig had died while staying in Cannes, France. The French newspapers reported Ludvig’s death but confused him with Alfred, and one paper sported the headline “Le marchand de la mort est mort” (“The merchant of death is dead.”) Perhaps Alfred Nobel established the prizes to avoid precisely the sort of posthumous reputation suggested by this premature obituary. It is certain that the actual awards he instituted reflect his lifelong interest in the fields of physics, chemistry, physiology, and literature. There is also abundant evidence that his friendship with the prominent Austrian pacifist Bertha von Suttner inspired him to establish the prize for peace.
Nobel himself, however, remains a figure of paradoxes and contradictions: a brilliant, lonely man, part pessimist and part idealist, who invented the powerful explosives used in modern warfare but also established the world’s most prestigious prizes for intellectual services rendered to humanity.
Alfred Bernhard Nobel was the fourth son of Immanuel and Caroline Nobel. Immanuel was an inventor and engineer who had married Caroline Andrietta Ahlsell in 1827. The couple had eight children, of whom only Alfred and three brothers reached adulthood. Alfred was prone to illness as a child, but he enjoyed a close relationship with his mother and displayed a lively intellectual curiosity from an early age. He was interested in explosives, and he learned the fundamentals of engineering from his father. Immanuel, meanwhile, had failed at various business ventures until moving in 1837 to St. Petersburg in Russia, where he prospered as a manufacturer of explosive mines and machine tools. The Nobel family left Stockholm in 1842 to join the father in St. Petersburg. Alfred’s newly prosperous parents were now able to send him to private tutors, and he proved to be an eager pupil. He was a competent chemist by age 16 and was fluent in English, French, German, and Russian, as well as Swedish.
Alfred Nobel left Russia in 1850 to spend a year in Paris studying chemistry and then spent four years in the United States working under the direction of John Ericsson, the builder of the ironclad warship Monitor. Upon his return to St. Petersburg, Nobel worked in his father’s factory, which made military equipment during the Crimean War. After the war ended in 1856, the company had difficulty switching to the peacetime production of steamboat machinery, and it went bankrupt in 1859.
Alfred and his parents returned to Sweden, while his brothers Robert and Ludvig stayed behind in Russia to salvage what was left of the family business. Alfred soon began experimenting with explosives in a small laboratory on his father’s estate. At the time, the only dependable explosive for use in mines was black powder, a form of gunpowder. A recently discovered liquid compound, nitroglycerin, was a much more powerful explosive, but it was so unstable that it could not be handled with any degree of safety. Nevertheless, Nobel in 1862 built a small factory to manufacture nitroglycerin, and at the same time he undertook research in the hope of finding a safe way to control the explosive’s detonation. In 1863 he invented a practical detonator consisting of a wooden plug inserted into a larger charge of nitroglycerin held in a metal container; the explosion of the plug’s small charge of black powder serves to detonate the much more powerful charge of liquid nitroglycerin. This detonator marked the beginning of Nobel’s reputation as an inventor as well as the fortune he was to acquire as a maker of explosives. In 1865 Nobel invented an improved detonator called a blasting cap; it consisted of a small metal cap containing a charge of mercury fulminate that can be exploded by either shock or moderate heat. The invention of the blasting cap inaugurated the modern use of high explosives.
Nitroglycerin itself, however, remained difficult to transport and extremely dangerous to handle. So dangerous, in fact, that Nobel’s nitroglycerin factory blew up in 1864, killing his younger brother Emil and several other people. Undaunted by this tragic accident, Nobel built several factories to manufacture nitroglycerin for use in concert with his blasting caps. These factories were as safe as the knowledge of the time allowed, but accidental explosions still occasionally occurred. Nobel’s second important invention was that of dynamite in 1867. By chance, he discovered that nitroglycerin was absorbed to dryness by kieselguhr, a porous siliceous earth, and the resulting mixture was much safer to use and easier to handle than nitroglycerin alone. Nobel named the new product dynamite (from Greek dynamis, “power”) and was granted patents for it in Great Britain (1867) and the United States (1868). Dynamite established Nobel’s fame worldwide and was soon put to use in blasting tunnels, cutting canals, and building railways and roads.
In the 1870s and ’80s Nobel built a network of factories throughout Europe to manufacture dynamite, and he formed a web of corporations to produce and market his explosives. He also continued to experiment in search of better ones, and in 1875 he invented a more powerful form of dynamite, blasting gelatin, which he patented the following year. Again by chance, he had discovered that mixing a solution of nitroglycerin with a fluffy substance known as nitrocellulose results in a tough, plastic material that has a high water resistance and greater blasting power than ordinary dynamites. In 1887 Nobel introduced ballistite, one of the first nitroglycerin smokeless powders and a precursor of cordite. Although Nobel held the patents to dynamite and his other explosives, he was in constant conflict with competitors who stole his processes, a fact that forced him into protracted patent litigation on several occasions.
Nobel’s brothers Ludvig and Robert, in the meantime, had developed newly discovered oilfields near Baku (now in Azerbaijan) along the Caspian Sea and had themselves become immensely wealthy. Alfred’s worldwide interests in explosives, along with his own holdings in his brothers’ companies in Russia, brought him a large fortune. In 1893 he became interested in Sweden’s arms industry, and the following year he bought an ironworks at Bofors, near Varmland, that became the nucleus of the well-known Bofors arms factory. Besides explosives, Nobel made many other inventions, such as artificial silk and leather, and altogether he registered more than 350 patents in various countries.
Nobel’s complex personality puzzled his contemporaries. Although his business interests required him to travel almost constantly, he remained a lonely recluse who was prone to fits of depression. He led a retired and simple life and was a man of ascetic habits, yet he could be a courteous dinner host, a good listener, and a man of incisive wit. He never married, and apparently preferred the joys of inventing to those of romantic attachment. He had an abiding interest in literature and wrote plays, novels, and poems, almost all of which remained unpublished. He had amazing energy and found it difficult to relax after intense bouts of work. Among his contemporaries, he had the reputation of a liberal or even a socialist, but he actually distrusted democracy, opposed suffrage for women, and maintained an attitude of benign paternalism toward his many employees. Though Nobel was essentially a pacifist and hoped that the destructive powers of his inventions would help bring an end to war, his view of mankind and nations was pessimistic.
By 1895 Nobel had developed angina pectoris, and he died of a cerebral hemorrhage at his villa in San Remo, Italy, in 1896. At his death his worldwide business empire consisted of more than 90 factories manufacturing explosives and ammunition. The opening of his will, which he had drawn up in Paris on November 27, 1895, and had deposited in a bank in Stockholm, contained a great surprise for his family, friends, and the general public. He had always been generous in humanitarian and scientific philanthropies, and he left the bulk of his fortune in trust to establish what came to be the most highly regarded of international awards, the Nobel Prizes.
We can only speculate about the reasons for Nobel’s establishment of the prizes that bear his name. He was reticent about himself, and he confided in no one about his decision in the months preceding his death. The most plausible assumption is that a bizarre incident in 1888 may have triggered the train of reflection that culminated in his bequest for the Nobel Prizes. That year Alfred’s brother Ludvig had died while staying in Cannes, France. The French newspapers reported Ludvig’s death but confused him with Alfred, and one paper sported the headline “Le marchand de la mort est mort” (“The merchant of death is dead.”) Perhaps Alfred Nobel established the prizes to avoid precisely the sort of posthumous reputation suggested by this premature obituary. It is certain that the actual awards he instituted reflect his lifelong interest in the fields of physics, chemistry, physiology, and literature. There is also abundant evidence that his friendship with the prominent Austrian pacifist Bertha von Suttner inspired him to establish the prize for peace.
Nobel himself, however, remains a figure of paradoxes and contradictions: a brilliant, lonely man, part pessimist and part idealist, who invented the powerful explosives used in modern warfare but also established the world’s most prestigious prizes for intellectual services rendered to humanity.
0/5000
อัลเฟรดโนเบล Bernhard, (เกิด 21 ตุลาคม 1833 สต็อกโฮล์ม สวีเดน — ตาย 10 ธันวาคม 1896 ซานเรโม อิตาลี), นักเคมีสวีเดน วิศวกร และ industrialist ผู้คิดค้นไดนาไมต์และวัตถุระเบิดอื่น ๆ มีประสิทธิภาพมากขึ้น และผู้ก่อตั้งรางวัลโนเบลยังอัลเฟรดโนเบล Bernhard มีบุตรสี่ของชาติอิมมานูเอลโนเบลแคโรไลน์ ชาติอิมมานูเอลมีการนักประดิษฐ์และวิศวกรที่ได้แต่งงานเจ้าหญิงแคโรไลน์ Andrietta Ahlsell ในปี คู่เด็กแปด คนเฉพาะอัลเฟรดและสามพี่น้องถึงวุฒิได้ อัลเฟรดมีแนวโน้มที่จะเป็นเด็กที่เจ็บป่วย แต่เขาชอบมีความสัมพันธ์กับแม่ของเขา และแสดงความอยากรู้ทางปัญญามีชีวิตชีวาจากตั้งแต่เด็ก เขาสนใจในวัตถุระเบิด และเขาได้เรียนรู้พื้นฐานวิศวกรรมศาสตร์จากพ่อของเขา ชาติอิมมานูเอล ในขณะเดียวกัน มีเหลวที่กิจการธุรกิจต่าง ๆ จนย้ายไปเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กรัสเซีย ที่เขา prospered เป็นผู้ผลิตของเหมืองระเบิดและเครื่องมือเครื่องจักร 2380 ซึ่งเมื่อเร็ว ๆ โนเบลครอบครัวซ้ายสต็อกโฮล์มใน 1842 เข้าพ่อในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ผู้ปกครองใหม่เจริญของอัลเฟรดได้ทันทีสามารถส่งเขาไปสอนส่วนตัว และเขาพิสูจน์ให้ นักเรียนมีความกระตือรือร้น เขาเป็นนักเคมีที่เชี่ยวชาญ โดยอายุ 16 ปี และถูกชำนาญ ในอังกฤษ ฝรั่งเศส เยอรมัน และรัสเซีย สวีดิชอัลเฟรดโนเบลซ้ายรัสเซียใน 1850 ปีในปารีสเรียนเคมี และใช้เวลาสี่ปีในสหรัฐอเมริกาที่ทำงานภายใต้ทิศทางของจอห์นอีริคสัน โปรแกรมสร้างของเรือรบ ironclad จอแล้ว ใช้ เมื่อเขากลับไปยังเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก โนเบลทำงานในโรงงานของพ่อของเขา ซึ่งทำให้อุปกรณ์ทางทหารระหว่างสงครามไครเมีย หลังจากสงครามสิ้นสุดลง 1856 มีปัญหาในการสลับไปยังการผลิต peacetime ของเครื่องจักรกลไฟ และไปล้มละลายในปี 1859อัลเฟรดและพ่อแม่กลับไปสวีเดน ในขณะที่น้องชายโรเบิร์ตและอยู่เบื้องหลังในรัสเซีย Ludvig กู้ที่เหลือของครอบครัว อัลเฟรดเร็ว ๆ นี้เริ่มทดลองกับวัตถุระเบิดในห้องปฏิบัติการขนาดเล็กบนอสังหาริมทรัพย์ของบิดา เวลา ระเบิดเท่านั้นเชื่อถือได้สำหรับใช้ในเหมืองแร่ถูกดำผง รูปแบบของดินปืน ล่าสุดพบน้ำยาผสม nitroglycerin ถูกระเบิดมีประสิทธิภาพมาก แต่ก็ไม่เสถียรดังนั้นไม่สามารถจะจัดการกับระดับความปลอดภัยใด ๆ อย่างไรก็ตาม ใน 1862 โนเบลสร้างโรงงานขนาดเล็กผลิต nitroglycerin และในขณะเดียวกัน เขา undertook วิจัยในหวังของการค้นหาวิธีปลอดภัยเพื่อควบคุมการระเบิด detonation ในวันที่ 1863 เขาคิดค้นหาทางปฏิบัติที่ประกอบด้วยปลั๊กแบบไม้แทรก nitroglycerin จัดในภาชนะโลหะ ประจุขนาดใหญ่ การกระจายค่าของปลั๊กเล็กผงดำทำหน้าที่ระเบิดประจุ nitroglycerin ของเหลวมีประสิทธิภาพมากขึ้น ระเบิดนี้ทำเครื่องหมายจุดเริ่มต้นของชื่อเสียงของโนเบลเป็นผู้ประดิษฐ์เป็นเป็นโชคที่จะได้รับเป็นเครื่องของวัตถุระเบิด ในปี 1865 โนเบลคิดค้นหาการปรับปรุงเรียกว่าหมวกระเบิด ประกอบด้วยหมวกโลหะขนาดเล็กที่ประกอบด้วยประจุปรอท fulminate ที่สามารถกระจาย ด้วยความร้อนปานกลางหรือช็อก การประดิษฐ์หมวกระเบิดแห่งการใช้วัตถุระเบิดสูงทันสมัยNitroglycerin ตัวไร ยังคงยากต่อการขนส่ง และการจัดการอันตราย ดังนั้นอันตราย ในความเป็นจริง โรงงานของโนเบลที่ nitroglycerin blew ขึ้นใน ฆ่าเขาอายุ emil โอพี่ชายและหลายคนอื่น ๆ Undaunted โดยบังเอิญนี้อนาถ โนเบลสร้างโรงงานต่าง ๆ ผลิต nitroglycerin สำหรับใช้ในคอนเสิร์ตกับหมวกของเขาระเบิด โรงงานเหล่านี้พบว่าเป็นความรู้เวลาได้ แต่เกิดอุบัติเหตุระเบิดขึ้นบาง สิ่งประดิษฐ์สำคัญที่สองของโนเบลถูกที่ไดนาไมต์ในค.ศ. 1867 โดยบังเอิญ เขาค้นพบว่า nitroglycerin ถูกดูดซึมเพื่อความแห้งกร้าน โดย kieselguhr โลกมี siliceous porous และส่วนผสมได้ถูกมากความปลอดภัยในการใช้ และง่ายต่อการจัดการกว่า nitroglycerin เพียงอย่างเดียว โนเบลตั้งชื่อระเบิดผลิตภัณฑ์ใหม่ (จากภาษากรีก dynamis, "พลังงาน") และได้รับสิทธิบัตรนั้นในสหราชอาณาจักร (ค.ศ. 1867) และสหรัฐอเมริกา (1868) ระเบิดทั่วโลกชื่อเสียงของโนเบลก่อตั้งขึ้น และเร็ว ๆ นี้ถูกนำไปใช้ในระเบิดอุโมงค์ คลองตัด และการสร้างทางรถไฟและถนนใน 1870s และ ' 80s โนเบลสร้างเครือข่ายของโรงงานทั่วยุโรปผลิตระเบิด และเขาก่อตั้งเว็บขององค์กรการผลิต และตลาดของเขาวัตถุระเบิด เขายังต่อการทดลองค้นหาคนดี และใน 1875 เขาคิดค้นรูปแบบมีประสิทธิภาพมากขึ้นของระเบิด ระเบิดตุ๋น ซึ่งเขาจดสิทธิบัตรต่อปี อีกครั้ง โดยบังเอิญ เขาพบที่ผสมโซลูชั่นของ nitroglycerin ด้วยสารนุ่มเป็น nitrocellulose ผลลัพธ์ในวัสดุเหนียว พลาสติกที่มีความต้านทานน้ำและพลังงานระเบิดมากขึ้นกว่าปกติ dynamites ใน 1887 โนเบลแนะนำ ballistite ผง smokeless nitroglycerin แรกอย่างใดอย่างหนึ่งและสารตั้งต้นของ cordite แม้ว่ารางวัลโนเบลถือครองสิทธิบัตรการระเบิดของวัตถุระเบิด เขาได้คงเกิดความขัดแย้งกับผู้ขโมยของกระบวนการ ความจริงที่เขาบังคับในคดีสิทธิบัตรยืดเยื้อหลายครั้งของโนเบลพี่ Ludvig และโรเบิร์ต ในขณะเดียวกัน มีพัฒนา oilfields เพิ่งพบใกล้บากู (ขณะนี้อยู่ในอาเซอร์ไบจาน) ริมทะเลแคสเปียน และได้ตัวเองกลายเป็นรวยอย่างกว้างขวาง ของอัลเฟรดทั่วโลกสนใจในวัตถุระเบิด พร้อมโฮลดิ้งของเขาเองในบริษัทของพี่ชายในรัสเซีย นำเขาโชคใหญ่ ใน 1893 เขากลายเป็นที่สนใจในอุตสาหกรรมอาวุธของสวีเดน และปีต่อมาเขาซื้อ ironworks ที่ Bofors ใกล้ Varmland ที่กลายเป็นนิวเคลียสของโรงงานรู้จัก Bofors แขน นอกจากวัตถุระเบิด โนเบลทำหลายอื่น ๆ ประดิษฐ์ ผ้าไหมประดิษฐ์และหนัง และทั้งหมด เขาลงทะเบียน 350 มากกว่าสิทธิบัตรในประเทศต่าง ๆบุคลิกภาพซับซ้อนของโนเบล puzzled contemporaries ของเขา แม้ว่าผลประโยชน์ทางธุรกิจของเขาต้องให้เขาเดินทางเกือบตลอดเวลา เขายังคง recluse โดดเดี่ยวที่มีแนวโน้มที่จะพอดีกับโรคซึมเศร้า เขานำชีวิตแล้ว และง่าย และก็เป็นคนนิสัยนักพรต แต่เขาอาจเป็นโฮสต์เย็นสุภาพ ผู้ฟังที่ดี และเป็นคนปัญญา incisive เขาไม่เคยแต่งงานแล้ว และเห็นได้ชัดว่าต้องการสุขของประดิษฐ์คิดค้นเพื่อที่แนบโรแมนติก เขามีความสนใจ abiding วรรณคดี และเขียนบทละคร นวนิยาย และบท กวี เกือบทั้งหมดยังคงประกาศ เขามีพลังงานที่ตื่นตาตื่นใจ และพบว่ามันยากที่จะผ่อนคลายหลังใหญ่ทางธุรกิจที่รุนแรงทำ ระหว่าง contemporaries ของเขา เขามีชื่อเสียงเป็นเสรีนิยมหรือสังคมนิยมแม้ แต่เขาจริงเชื่อถือประชาธิปไตย ข้าม suffrage สำหรับผู้หญิง และรักษาทัศนคติการของ paternalism อ่อนโยนต่อพนักงานของเขามากมาย แม้ว่ารางวัลโนเบลถูกหลัก pacifist และหวังว่า พลังทำลายของสิ่งประดิษฐ์ของเขาจะช่วยให้ยุติสงคราม มุมมองของมนุษยชาติและประชาชาติของเขาถูกในเชิงลบโดยปีค.ศ. 1895 เพื่อ รางวัลโนเบลได้พัฒนาขึ้นอาการปวดเค้น pectoris และเขาตายของการตกเลือดที่สมองของเขาวิลล่าซานเรโม อิตาลี ใน 1896 ที่สิ้นพระชนม์ อาณาจักรธุรกิจทั่วโลกของเขาประกอบด้วยมากกว่า 90 โรงงานผลิตวัตถุระเบิดและกระสุน เปิดของเขา ซึ่งเขาได้วาดขึ้นในปารีสบน 27 พฤศจิกายน ปีค.ศ. 1895 เพื่อ และได้ฝากในธนาคารใน ประกอบด้วยความประทับใจสำหรับครอบครัว เพื่อน และประชาชนทั่วไป เสมอได้ใน philanthropies ด้านมนุษยธรรม และวิทยาศาสตร์ และเขาซ้ายจำนวนมากโชคของเขาในความน่าเชื่อถือไปกำหนดอะไรมาให้ มากสุดถือว่าสูงของนานาชาติรางวัล รางวัลโนเบลเราสามารถคาดการณ์เกี่ยวกับเหตุผลในการก่อตั้งของโนเบลรางวัลที่หมีชื่อเขาเท่านั้น เขา reticent เกี่ยวกับตัวเอง และเขาเปิดเผยในไม่เกี่ยวกับการตัดสินในเดือนก่อนตาย สมมติฐานที่เป็นไปได้มากที่สุดคือ ว่า เหตุการณ์แปลกประหลาดใน 1888 อาจมีการทริกเกอร์รถไฟพล็อตที่ culminated ในบีเควสท์ของเขาสำหรับรางวัลโนเบล น้องชายของอัลเฟรดปีที่ Ludvig ได้ตายในคานส์ ฝรั่งเศส หนังสือพิมพ์ฝรั่งเศสรายงานของ Ludvig ตาย แต่เขาสับสนกับอัลเฟรด และกระดาษหนึ่ง sported พาดหัว "เลอ marchand de la mort est mort" ("พ่อค้าความตายเป็นตาย") บางทีอัลเฟรดโนเบลก่อตั้งรางวัลเพื่อหลีกเลี่ยงตรงเรียงลำดับของชื่อเสียง posthumous แนะ obituary นี้ก่อนวัยอันควร ได้แน่นอนว่า รางวัลจริงเขาโลกสะท้อนถึงความสนใจรองในด้านของฟิสิกส์ เคมี สรีรวิทยา วรรณกรรม และ นอกจากนี้ยังมีหลักฐานมากมายที่โดดเด่น pacifist ออสเตรีย Bertha ฟอน Suttner มิตรภาพของเขาเป็นแรงบันดาลใจเขาตั้งรางวัลเพื่อสันติภาพโนเบล ตัวไร ยังคง รูป paradoxes และฮฺที่: ชายยอดเยี่ยม โดดเดี่ยว ส่วน pessimist และส่วน idealist ผู้คิดค้นวัตถุระเบิดที่มีประสิทธิภาพที่ใช้ในสงครามสมัยใหม่ แต่ยัง ก่อตั้งรางวัลอันทรงเกียรติที่สุดในโลกสำหรับบริการทางปัญญาให้มนุษย์
การแปล กรุณารอสักครู่..
alfred Bernhard Nobel, (born October 21, 1833, Stockholm, Sweden—died December 10, 1896, San Remo, Italy), Swedish chemist, engineer, and industrialist, who invented dynamite and other, more powerful explosives and who also founded the Nobel Prizes.
Alfred Bernhard Nobel was the fourth son of Immanuel and Caroline Nobel. Immanuel was an inventor and engineer who had married Caroline Andrietta Ahlsell in 1827. The couple had eight children, of whom only Alfred and three brothers reached adulthood. Alfred was prone to illness as a child, but he enjoyed a close relationship with his mother and displayed a lively intellectual curiosity from an early age. He was interested in explosives, and he learned the fundamentals of engineering from his father. Immanuel, meanwhile, had failed at various business ventures until moving in 1837 to St. Petersburg in Russia, where he prospered as a manufacturer of explosive mines and machine tools. The Nobel family left Stockholm in 1842 to join the father in St. Petersburg. Alfred’s newly prosperous parents were now able to send him to private tutors, and he proved to be an eager pupil. He was a competent chemist by age 16 and was fluent in English, French, German, and Russian, as well as Swedish.
Alfred Nobel left Russia in 1850 to spend a year in Paris studying chemistry and then spent four years in the United States working under the direction of John Ericsson, the builder of the ironclad warship Monitor. Upon his return to St. Petersburg, Nobel worked in his father’s factory, which made military equipment during the Crimean War. After the war ended in 1856, the company had difficulty switching to the peacetime production of steamboat machinery, and it went bankrupt in 1859.
Alfred and his parents returned to Sweden, while his brothers Robert and Ludvig stayed behind in Russia to salvage what was left of the family business. Alfred soon began experimenting with explosives in a small laboratory on his father’s estate. At the time, the only dependable explosive for use in mines was black powder, a form of gunpowder. A recently discovered liquid compound, nitroglycerin, was a much more powerful explosive, but it was so unstable that it could not be handled with any degree of safety. Nevertheless, Nobel in 1862 built a small factory to manufacture nitroglycerin, and at the same time he undertook research in the hope of finding a safe way to control the explosive’s detonation. In 1863 he invented a practical detonator consisting of a wooden plug inserted into a larger charge of nitroglycerin held in a metal container; the explosion of the plug’s small charge of black powder serves to detonate the much more powerful charge of liquid nitroglycerin. This detonator marked the beginning of Nobel’s reputation as an inventor as well as the fortune he was to acquire as a maker of explosives. In 1865 Nobel invented an improved detonator called a blasting cap; it consisted of a small metal cap containing a charge of mercury fulminate that can be exploded by either shock or moderate heat. The invention of the blasting cap inaugurated the modern use of high explosives.
Nitroglycerin itself, however, remained difficult to transport and extremely dangerous to handle. So dangerous, in fact, that Nobel’s nitroglycerin factory blew up in 1864, killing his younger brother Emil and several other people. Undaunted by this tragic accident, Nobel built several factories to manufacture nitroglycerin for use in concert with his blasting caps. These factories were as safe as the knowledge of the time allowed, but accidental explosions still occasionally occurred. Nobel’s second important invention was that of dynamite in 1867. By chance, he discovered that nitroglycerin was absorbed to dryness by kieselguhr, a porous siliceous earth, and the resulting mixture was much safer to use and easier to handle than nitroglycerin alone. Nobel named the new product dynamite (from Greek dynamis, “power”) and was granted patents for it in Great Britain (1867) and the United States (1868). Dynamite established Nobel’s fame worldwide and was soon put to use in blasting tunnels, cutting canals, and building railways and roads.
In the 1870s and ’80s Nobel built a network of factories throughout Europe to manufacture dynamite, and he formed a web of corporations to produce and market his explosives. He also continued to experiment in search of better ones, and in 1875 he invented a more powerful form of dynamite, blasting gelatin, which he patented the following year. Again by chance, he had discovered that mixing a solution of nitroglycerin with a fluffy substance known as nitrocellulose results in a tough, plastic material that has a high water resistance and greater blasting power than ordinary dynamites. In 1887 Nobel introduced ballistite, one of the first nitroglycerin smokeless powders and a precursor of cordite. Although Nobel held the patents to dynamite and his other explosives, he was in constant conflict with competitors who stole his processes, a fact that forced him into protracted patent litigation on several occasions.
Nobel’s brothers Ludvig and Robert, in the meantime, had developed newly discovered oilfields near Baku (now in Azerbaijan) along the Caspian Sea and had themselves become immensely wealthy. Alfred’s worldwide interests in explosives, along with his own holdings in his brothers’ companies in Russia, brought him a large fortune. In 1893 he became interested in Sweden’s arms industry, and the following year he bought an ironworks at Bofors, near Varmland, that became the nucleus of the well-known Bofors arms factory. Besides explosives, Nobel made many other inventions, such as artificial silk and leather, and altogether he registered more than 350 patents in various countries.
Nobel’s complex personality puzzled his contemporaries. Although his business interests required him to travel almost constantly, he remained a lonely recluse who was prone to fits of depression. He led a retired and simple life and was a man of ascetic habits, yet he could be a courteous dinner host, a good listener, and a man of incisive wit. He never married, and apparently preferred the joys of inventing to those of romantic attachment. He had an abiding interest in literature and wrote plays, novels, and poems, almost all of which remained unpublished. He had amazing energy and found it difficult to relax after intense bouts of work. Among his contemporaries, he had the reputation of a liberal or even a socialist, but he actually distrusted democracy, opposed suffrage for women, and maintained an attitude of benign paternalism toward his many employees. Though Nobel was essentially a pacifist and hoped that the destructive powers of his inventions would help bring an end to war, his view of mankind and nations was pessimistic.
By 1895 Nobel had developed angina pectoris, and he died of a cerebral hemorrhage at his villa in San Remo, Italy, in 1896. At his death his worldwide business empire consisted of more than 90 factories manufacturing explosives and ammunition. The opening of his will, which he had drawn up in Paris on November 27, 1895, and had deposited in a bank in Stockholm, contained a great surprise for his family, friends, and the general public. He had always been generous in humanitarian and scientific philanthropies, and he left the bulk of his fortune in trust to establish what came to be the most highly regarded of international awards, the Nobel Prizes.
We can only speculate about the reasons for Nobel’s establishment of the prizes that bear his name. He was reticent about himself, and he confided in no one about his decision in the months preceding his death. The most plausible assumption is that a bizarre incident in 1888 may have triggered the train of reflection that culminated in his bequest for the Nobel Prizes. That year Alfred’s brother Ludvig had died while staying in Cannes, France. The French newspapers reported Ludvig’s death but confused him with Alfred, and one paper sported the headline “Le marchand de la mort est mort” (“The merchant of death is dead.”) Perhaps Alfred Nobel established the prizes to avoid precisely the sort of posthumous reputation suggested by this premature obituary. It is certain that the actual awards he instituted reflect his lifelong interest in the fields of physics, chemistry, physiology, and literature. There is also abundant evidence that his friendship with the prominent Austrian pacifist Bertha von Suttner inspired him to establish the prize for peace.
Nobel himself, however, remains a figure of paradoxes and contradictions: a brilliant, lonely man, part pessimist and part idealist, who invented the powerful explosives used in modern warfare but also established the world’s most prestigious prizes for intellectual services rendered to humanity.
Alfred Bernhard Nobel was the fourth son of Immanuel and Caroline Nobel. Immanuel was an inventor and engineer who had married Caroline Andrietta Ahlsell in 1827. The couple had eight children, of whom only Alfred and three brothers reached adulthood. Alfred was prone to illness as a child, but he enjoyed a close relationship with his mother and displayed a lively intellectual curiosity from an early age. He was interested in explosives, and he learned the fundamentals of engineering from his father. Immanuel, meanwhile, had failed at various business ventures until moving in 1837 to St. Petersburg in Russia, where he prospered as a manufacturer of explosive mines and machine tools. The Nobel family left Stockholm in 1842 to join the father in St. Petersburg. Alfred’s newly prosperous parents were now able to send him to private tutors, and he proved to be an eager pupil. He was a competent chemist by age 16 and was fluent in English, French, German, and Russian, as well as Swedish.
Alfred Nobel left Russia in 1850 to spend a year in Paris studying chemistry and then spent four years in the United States working under the direction of John Ericsson, the builder of the ironclad warship Monitor. Upon his return to St. Petersburg, Nobel worked in his father’s factory, which made military equipment during the Crimean War. After the war ended in 1856, the company had difficulty switching to the peacetime production of steamboat machinery, and it went bankrupt in 1859.
Alfred and his parents returned to Sweden, while his brothers Robert and Ludvig stayed behind in Russia to salvage what was left of the family business. Alfred soon began experimenting with explosives in a small laboratory on his father’s estate. At the time, the only dependable explosive for use in mines was black powder, a form of gunpowder. A recently discovered liquid compound, nitroglycerin, was a much more powerful explosive, but it was so unstable that it could not be handled with any degree of safety. Nevertheless, Nobel in 1862 built a small factory to manufacture nitroglycerin, and at the same time he undertook research in the hope of finding a safe way to control the explosive’s detonation. In 1863 he invented a practical detonator consisting of a wooden plug inserted into a larger charge of nitroglycerin held in a metal container; the explosion of the plug’s small charge of black powder serves to detonate the much more powerful charge of liquid nitroglycerin. This detonator marked the beginning of Nobel’s reputation as an inventor as well as the fortune he was to acquire as a maker of explosives. In 1865 Nobel invented an improved detonator called a blasting cap; it consisted of a small metal cap containing a charge of mercury fulminate that can be exploded by either shock or moderate heat. The invention of the blasting cap inaugurated the modern use of high explosives.
Nitroglycerin itself, however, remained difficult to transport and extremely dangerous to handle. So dangerous, in fact, that Nobel’s nitroglycerin factory blew up in 1864, killing his younger brother Emil and several other people. Undaunted by this tragic accident, Nobel built several factories to manufacture nitroglycerin for use in concert with his blasting caps. These factories were as safe as the knowledge of the time allowed, but accidental explosions still occasionally occurred. Nobel’s second important invention was that of dynamite in 1867. By chance, he discovered that nitroglycerin was absorbed to dryness by kieselguhr, a porous siliceous earth, and the resulting mixture was much safer to use and easier to handle than nitroglycerin alone. Nobel named the new product dynamite (from Greek dynamis, “power”) and was granted patents for it in Great Britain (1867) and the United States (1868). Dynamite established Nobel’s fame worldwide and was soon put to use in blasting tunnels, cutting canals, and building railways and roads.
In the 1870s and ’80s Nobel built a network of factories throughout Europe to manufacture dynamite, and he formed a web of corporations to produce and market his explosives. He also continued to experiment in search of better ones, and in 1875 he invented a more powerful form of dynamite, blasting gelatin, which he patented the following year. Again by chance, he had discovered that mixing a solution of nitroglycerin with a fluffy substance known as nitrocellulose results in a tough, plastic material that has a high water resistance and greater blasting power than ordinary dynamites. In 1887 Nobel introduced ballistite, one of the first nitroglycerin smokeless powders and a precursor of cordite. Although Nobel held the patents to dynamite and his other explosives, he was in constant conflict with competitors who stole his processes, a fact that forced him into protracted patent litigation on several occasions.
Nobel’s brothers Ludvig and Robert, in the meantime, had developed newly discovered oilfields near Baku (now in Azerbaijan) along the Caspian Sea and had themselves become immensely wealthy. Alfred’s worldwide interests in explosives, along with his own holdings in his brothers’ companies in Russia, brought him a large fortune. In 1893 he became interested in Sweden’s arms industry, and the following year he bought an ironworks at Bofors, near Varmland, that became the nucleus of the well-known Bofors arms factory. Besides explosives, Nobel made many other inventions, such as artificial silk and leather, and altogether he registered more than 350 patents in various countries.
Nobel’s complex personality puzzled his contemporaries. Although his business interests required him to travel almost constantly, he remained a lonely recluse who was prone to fits of depression. He led a retired and simple life and was a man of ascetic habits, yet he could be a courteous dinner host, a good listener, and a man of incisive wit. He never married, and apparently preferred the joys of inventing to those of romantic attachment. He had an abiding interest in literature and wrote plays, novels, and poems, almost all of which remained unpublished. He had amazing energy and found it difficult to relax after intense bouts of work. Among his contemporaries, he had the reputation of a liberal or even a socialist, but he actually distrusted democracy, opposed suffrage for women, and maintained an attitude of benign paternalism toward his many employees. Though Nobel was essentially a pacifist and hoped that the destructive powers of his inventions would help bring an end to war, his view of mankind and nations was pessimistic.
By 1895 Nobel had developed angina pectoris, and he died of a cerebral hemorrhage at his villa in San Remo, Italy, in 1896. At his death his worldwide business empire consisted of more than 90 factories manufacturing explosives and ammunition. The opening of his will, which he had drawn up in Paris on November 27, 1895, and had deposited in a bank in Stockholm, contained a great surprise for his family, friends, and the general public. He had always been generous in humanitarian and scientific philanthropies, and he left the bulk of his fortune in trust to establish what came to be the most highly regarded of international awards, the Nobel Prizes.
We can only speculate about the reasons for Nobel’s establishment of the prizes that bear his name. He was reticent about himself, and he confided in no one about his decision in the months preceding his death. The most plausible assumption is that a bizarre incident in 1888 may have triggered the train of reflection that culminated in his bequest for the Nobel Prizes. That year Alfred’s brother Ludvig had died while staying in Cannes, France. The French newspapers reported Ludvig’s death but confused him with Alfred, and one paper sported the headline “Le marchand de la mort est mort” (“The merchant of death is dead.”) Perhaps Alfred Nobel established the prizes to avoid precisely the sort of posthumous reputation suggested by this premature obituary. It is certain that the actual awards he instituted reflect his lifelong interest in the fields of physics, chemistry, physiology, and literature. There is also abundant evidence that his friendship with the prominent Austrian pacifist Bertha von Suttner inspired him to establish the prize for peace.
Nobel himself, however, remains a figure of paradoxes and contradictions: a brilliant, lonely man, part pessimist and part idealist, who invented the powerful explosives used in modern warfare but also established the world’s most prestigious prizes for intellectual services rendered to humanity.
การแปล กรุณารอสักครู่..
อัลเฟรดแบร์นฮาร์ดโนเบล ( เกิด 21 ตุลาคม 1833 ไหม , สตอกโฮล์ม , สวีเดนตาย 10 ธันวาคม 1896 รึเปล่าซานเรโม ประเทศอิตาลี ) นักเคมีชาวสวีเดนเหรอ วิศวกร และนักอุตสาหกรรม ผู้คิดค้นระเบิดและอื่น ๆที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นและวัตถุระเบิดที่ยังก่อตั้งรางวัลโนเบล
อัลเฟรดแบร์นฮาร์ดโนเบลเป็นบุตรชายคนที่สี่ ของพระเยซูและแคโรไลน์ รางวัลโนเบลอิมมานูเอลเป็นนักประดิษฐ์และวิศวกรที่ได้แต่งงานกับ แคโรไลน์ andrietta ahlsell ในปี 1827 . คู่มีเด็กแปด ซึ่งเพียงอัลเฟรดและสามพี่น้อง ถึงผู้ใหญ่ อัลเฟรด เขามีแนวโน้มที่จะป่วยเป็นเด็ก แต่เขาชอบสนิทกับแม่ของเขาและปรากฏมีชีวิตชีวา curiosity ปัญญาจากอายุต้น เขาสนใจในวัตถุระเบิดและเขาได้เรียนรู้พื้นฐานของวิศวกรรมจากพ่อของเขา จิตวิทยา , ในขณะเดียวกันได้ล้มเหลวในกิจการธุรกิจต่างๆ จนย้ายใน 1837 ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในรัสเซีย ที่เขาร่ำรวยขึ้นมาเป็นผู้ผลิตเหมืองระเบิดและเครื่องเครื่องมือ ครอบครัวโนเบลจาก Stockholm ใน 1842 ร่วมพระบิดาในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กพ่อแม่เจริญใหม่ของอัลเฟรดตอนนี้สามารถที่จะส่งเขาติวเตอร์ส่วนตัว และเขาพิสูจน์แล้วว่าเป็นคนกระตือรือร้น เขาเป็นนักเคมีที่มีอายุ 16 และได้คล่องแคล่วในภาษาอังกฤษ , ฝรั่งเศส , เยอรมัน และรัสเซีย รวมทั้งสวีเดน .
อัลเฟรด โนเบลออกจากรัสเซียใน 1850 การใช้จ่ายปีในปารีส เรียนเคมี แล้วก็ใช้เวลาสี่ปีในสหรัฐอเมริกาทำงานภายใต้ทิศทางของจอห์นอีริคสัน , ผู้สร้างของจอภาพเรือรบหุ้มเกราะ . เมื่อเขากลับไปยังเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก , โนเบล ทำงานในโรงงานของพ่อ ซึ่งทำให้ทหารในช่วงสงคราม . หลังจากสิ้นสุดสงครามใน 1856 ,บริษัทมีปัญหาในการสลับไปยังของสงวนการผลิตเครื่องจักรเรือกลไฟ และล้มละลายในปี 1859 .
อัลเฟรดและพ่อแม่กลับไปสวีเดน ในขณะที่พี่น้องของเขาโรเบิร์ตและลุดวิก อยู่ในรัสเซียเพื่อกอบกู้ซากของธุรกิจครอบครัว อัลเฟรดเร็วๆนี้เริ่มทดลองระเบิดในห้องปฏิบัติการขนาดเล็กบนที่ดินของบิดาของเขา ในเวลาแต่เชื่อถือได้ระเบิดสำหรับใช้ในเหมือง คือ ผงดำ รูปแบบของดินปืน เพิ่งค้นพบของเหลวผสมไนโตรกลีเซอรีน เป็นระเบิดที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น แต่มันไม่เสถียร มันไม่สามารถจัดการกับทุกระดับของความปลอดภัย อย่างไรก็ตาม โนเบลใน 1862 สร้างโรงงานผลิตไนโตรกลีเซอรีนขนาดเล็ก ,และในเวลาเดียวกันที่เขา undertook วิจัยในความหวังในการหาวิธีที่ปลอดภัยเพื่อควบคุมการระเบิดของระเบิด ใน 1863 เขาคิดค้นในทางปฏิบัติจุดระเบิดประกอบด้วยไม้เสียบแทรกเป็นค่าใช้จ่ายขนาดใหญ่ของไนโตรกลีเซอรีนที่จัดขึ้นในภาชนะโลหะ การระเบิดของปลั๊กขนาดเล็กค่าใช้จ่ายของผงสีดำหน้าที่ระเบิดมีประสิทธิภาพมากขึ้นค่าใช้จ่ายของไนโตรกลีเซอรีนเหลวระเบิดนี้เป็นจุดเริ่มต้นของโนเบล ชื่อเสียง เป็นนักประดิษฐ์ รวมทั้งโชคลาภที่เขาได้รับเป็นผู้ผลิตของวัตถุระเบิด ในปี 1865 ซึ่งคิดค้นขึ้นเรียกว่าระเบิดระเบิดหมวก ; มันประกอบด้วยโลหะขนาดเล็กหมวกที่มีประจุปรอทวิพากษ์ที่สามารถระเบิดได้ทั้งโช๊ค หรือ ความร้อนปานกลางการประดิษฐ์หมวกระเบิดที่ประเทศในปัจจุบันการใช้วัตถุระเบิดสูง
ไนโตรกลีเซอรีนนั่นเอง อย่างไรก็ตาม ยังคงยากที่จะขนส่ง และอันตรายมากที่จะจัดการกับ อันตราย , ในความเป็นจริง , ที่โรงงานโนเบลของไนโตรกลีเซอรีนระเบิดใน 1864 , ฆ่าน้องชายของเขา เอมิล และผู้คนอื่น ๆหลาย ๆ ไม่ลดละ โดยอุบัติเหตุนี้โนเบลสร้างหลายโรงงานเพื่อผลิตไนโตรกลีเซอรีนสำหรับใช้ในคอนเสิร์ตของเขาระเบิดหมวก โรงงานเหล่านี้ปลอดภัยเท่าที่ความรู้ของเวลาที่ได้รับอนุญาต แต่การระเบิดบางครั้งอุบัติเหตุก็ยังคงเกิดขึ้น ซึ่งเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่สำคัญที่สองของไดนาไมต์ใน 1867 . โดยบังเอิญ เขาค้นพบว่า ไนโตรกลีเซอรีนถูกดูดซึมโดยวัสดุพรุนแห้ง kieselguhr ทดลอง , โลกและผลของส่วนผสมที่ปลอดภัยมากในการใช้และจัดการง่ายกว่าไนโตรกลีเซอรินคนเดียว โนเบลชื่อระเบิดผลิตภัณฑ์ใหม่ ( จากกรีก dynamis " พลังงาน " ) และได้รับสิทธิบัตรสำหรับมันในอังกฤษ ( 1867 ) และสหรัฐอเมริกา ( 1 ) ไดนาไมต์ ก่อตั้งรางวัลโนเบลของชื่อเสียงทั่วโลก และเร็วๆ นี้ใช้ในอุโมงค์ , ระเบิดตัดคลอง และทางรถไฟและ
อาคารถนนในคริสต์ทศวรรษ 1850 และ ' 80s โนเบลสร้างเครือข่ายโรงงานทั่วยุโรปเพื่อผลิตระเบิด และเขาก่อตั้งเว็บของ บริษัท ผลิตและตลาดระเบิดของเขา นอกจากนี้เขายังดำเนินการทดลอง ในการค้นหาของคนดี และในปี 2418 เขาคิดค้นรูปแบบที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นของไดนาไมต์ เจลาติน ระเบิด ซึ่งเขาจดสิทธิบัตรในปีต่อไป อีกครั้งเขาได้ค้นพบว่า การผสมสารละลายไนโตรกลีเซอรีนกับสารที่เรียกว่าไนโตรฟูผลในเหนียววัสดุพลาสติกที่มีสูงและระเบิดพลังต้านทานน้ำมากขึ้นกว่าปกติไดนาไมต์ . ในปี 1887 โนเบลแนะนำ ballistite , หนึ่งในคนแรกไนโตรกลีเซอรีนควันผงและสารตั้งต้นของคอร์ไดท์ .แม้ว่าโนเบลจัดขึ้นสิทธิบัตรเพื่อระเบิดและวัตถุระเบิดอื่น ๆของเขา เขาคงขัดแย้งกับคู่แข่งที่ขโมยกระบวนการของเขา ความจริงที่ทำให้เขาต้องถูกดำเนินคดีสิทธิบัตรยืดเยื้อหลายครั้ง
โนเบล พี่ชายของลุดวิก และโรเบิร์ต ในระหว่างนี้ได้พัฒนาขึ้นใหม่พบ oilfields ใกล้บากู ( ตอนนี้ในอาเซอร์ไบจาน ) พร้อมทะเลแคสเปียน และตัวเองร่ำรวยอย่างมหาศาล อัลเฟรดทั่วโลกของความสนใจในวัตถุระเบิด พร้อมกับถือของเขาเองในพี่ชายของเขา บริษัทใน รัสเซีย นำ เขาโชคดีมาก ในปี 1893 เขากลายเป็นที่สนใจในอุตสาหกรรมอาวุธของสวีเดน และปีนี้เขาซื้อที่โบฟอร์สได้ ,ใกล้ varmland ที่กลายเป็นนิวเคลียสของ ที่รู้จักกันดี โบฟอร์สแขนโรงงาน นอกจากระเบิด โนเบลสร้างสิ่งประดิษฐ์อื่น ๆอีกมากมาย เช่น ผ้าไหมเทียม และหนัง และทั้งหมดมากกว่า 350 เขาจดทะเบียนสิทธิบัตรในประเทศต่าง ๆ
โนเบลที่ซับซ้อนของบุคลิกภาพงงงวยของเขาโคตร . แม้ว่าธุรกิจความสนใจของเขาเขาต้องเดินทางเกือบตลอดเวลาเขายังคงเป็นสันโดษโดดเดี่ยวที่มักจะเหมาะกับภาวะซึมเศร้า เขามีชีวิตที่เกษียณและชีวิตที่เรียบง่ายและเป็นคนมีนิสัยสันโดษ แต่เขาอาจจะเย็น อ่อนโยน โฮสต์ เป็นผู้ฟังที่ดี และคนฉลาดปัญญา . เขาไม่เคยแต่งงาน และเห็นได้ชัดว่าต้องการความสุขของสิ่งประดิษฐ์ที่แนบ โรแมนติก เขามีความสนใจอยู่ในวรรณกรรมและเขียนบทละคร นวนิยายและบทกวีเกือบทั้งหมดที่ยังคงเผยแพร่ . เขามหัศจรรย์พลังงาน และพบว่ามันยากที่จะผ่อนคลายหลัง bouts รุนแรงของการทํางาน ของโคตรของเขา , เขามีชื่อเสียงของเสรีนิยม หรือสังคมนิยม แต่เขาก็ไม่ไว้ใจ ประชาธิปไตย คัดค้านสิทธิสำหรับผู้หญิงและรักษาท่าทีอ่อนโยนฝ่ายบิดาต่อพนักงานจำนวนมากของเขาแม้ว่าโนเบลเป็นผู้รักความสงบ และหวังว่า พลังทำลายของสิ่งประดิษฐ์ของเขาจะช่วยยุติสงคราม มุมมองของเขาของมนุษย์ชาติคือมองโลกในแง่ร้าย
โดย 1895 โนเบลได้พัฒนา angina pectoris , และเขาเสียชีวิตจากเลือดออกในสมอง ที่วิลล่าของเขาในซานเรโม ประเทศอิตาลี ในปี 1896 .ที่สิ้นพระชนม์อาณาจักรธุรกิจของเขาทั่วโลก จำนวนกว่า 90 โรงงานผลิตระเบิด และกระสุน การเปิดพินัยกรรมที่เขาได้วาดขึ้นในปารีสเมื่อ 27 พฤศจิกายน 1895 และได้ฝากในธนาคารใน Stockholm , ซึ่งเป็นที่แปลกสำหรับครอบครัว เพื่อน และประชาชนทั่วไป เขามักจะใจดีในด้านมนุษยธรรม และมูลนิธิวิทยาศาสตร์ ,และเขาก็ทิ้งขยะของมรดกของเขาในความไว้วางใจที่จะสร้างอะไรมาถือว่าสูงที่สุดของนานาชาติรางวัล , โนเบลรางวัล
เราสามารถคาดการณ์เกี่ยวกับเหตุผลของการได้รับรางวัลที่หมีชื่อของเขา เขาพูดน้อยเกี่ยวกับตัวเองและเขาไว้ใจหนึ่งเกี่ยวกับการตัดสินใจของเขาในเดือนก่อนหน้านี้ของเขาตายสมมติฐานที่เป็นไปได้มากที่สุดคือ เหตุการณ์ที่แปลกประหลาดใน 1888 อาจเรียกรถไฟของการสะท้อนที่ culminated ในมรดกของเขาได้รับรางวัล ปีนั้น อัลเฟรด พี่ชายของลุดวิก เสียชีวิตในขณะที่อยู่ในคานส์ , ฝรั่งเศส หนังสือพิมพ์ฝรั่งเศสรายงานการตายของลุดวิก แต่สับสนเขา อัลเฟรดและกระดาษหนึ่ง sported พาดหัว " เลอ มาร์กแฮนด์ de la mort EST Mort " ( " พ่อค้าความตาย ตายแล้ว " ) บางที อัลเฟรด โนเบลก่อตั้งรางวัลหลีกเลี่ยงแน่นอน เรียงจากมรณกรรมชื่อเสียงที่แนะนำโดยกุกๆ กักๆ ก่อนนี้ มันเป็นบางอย่างที่เป็นจริง เขาก่อตั้งรางวัลแสดงความสนใจตลอดชีวิตของเขาในสาขาฟิสิกส์ เคมี สรีรวิทยา และวรรณคดีมีหลักฐานมากมายว่ามิตรภาพของเขากับเบอร์ธาฟอน suttner โดดเด่นออสเตรียผู้รักแรงบันดาลใจให้เขาสร้างรางวัลสันติภาพโนเบลเอง
แต่ยังคงรูปของความขัดแย้งและความขัดแย้ง : สดใส , เหงาคนมองโลกในแง่ร้ายส่วนหนึ่งและส่วนหนึ่งนักอุดมคติ ,ผู้คิดค้นพลังระเบิดที่ใช้ในการสงครามที่ทันสมัย แต่ยังสร้างของโลกที่มีชื่อเสียงมากที่สุดสำหรับรางวัลด้านการให้บริการเพื่อมนุษยชาติ
อัลเฟรดแบร์นฮาร์ดโนเบลเป็นบุตรชายคนที่สี่ ของพระเยซูและแคโรไลน์ รางวัลโนเบลอิมมานูเอลเป็นนักประดิษฐ์และวิศวกรที่ได้แต่งงานกับ แคโรไลน์ andrietta ahlsell ในปี 1827 . คู่มีเด็กแปด ซึ่งเพียงอัลเฟรดและสามพี่น้อง ถึงผู้ใหญ่ อัลเฟรด เขามีแนวโน้มที่จะป่วยเป็นเด็ก แต่เขาชอบสนิทกับแม่ของเขาและปรากฏมีชีวิตชีวา curiosity ปัญญาจากอายุต้น เขาสนใจในวัตถุระเบิดและเขาได้เรียนรู้พื้นฐานของวิศวกรรมจากพ่อของเขา จิตวิทยา , ในขณะเดียวกันได้ล้มเหลวในกิจการธุรกิจต่างๆ จนย้ายใน 1837 ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในรัสเซีย ที่เขาร่ำรวยขึ้นมาเป็นผู้ผลิตเหมืองระเบิดและเครื่องเครื่องมือ ครอบครัวโนเบลจาก Stockholm ใน 1842 ร่วมพระบิดาในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กพ่อแม่เจริญใหม่ของอัลเฟรดตอนนี้สามารถที่จะส่งเขาติวเตอร์ส่วนตัว และเขาพิสูจน์แล้วว่าเป็นคนกระตือรือร้น เขาเป็นนักเคมีที่มีอายุ 16 และได้คล่องแคล่วในภาษาอังกฤษ , ฝรั่งเศส , เยอรมัน และรัสเซีย รวมทั้งสวีเดน .
อัลเฟรด โนเบลออกจากรัสเซียใน 1850 การใช้จ่ายปีในปารีส เรียนเคมี แล้วก็ใช้เวลาสี่ปีในสหรัฐอเมริกาทำงานภายใต้ทิศทางของจอห์นอีริคสัน , ผู้สร้างของจอภาพเรือรบหุ้มเกราะ . เมื่อเขากลับไปยังเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก , โนเบล ทำงานในโรงงานของพ่อ ซึ่งทำให้ทหารในช่วงสงคราม . หลังจากสิ้นสุดสงครามใน 1856 ,บริษัทมีปัญหาในการสลับไปยังของสงวนการผลิตเครื่องจักรเรือกลไฟ และล้มละลายในปี 1859 .
อัลเฟรดและพ่อแม่กลับไปสวีเดน ในขณะที่พี่น้องของเขาโรเบิร์ตและลุดวิก อยู่ในรัสเซียเพื่อกอบกู้ซากของธุรกิจครอบครัว อัลเฟรดเร็วๆนี้เริ่มทดลองระเบิดในห้องปฏิบัติการขนาดเล็กบนที่ดินของบิดาของเขา ในเวลาแต่เชื่อถือได้ระเบิดสำหรับใช้ในเหมือง คือ ผงดำ รูปแบบของดินปืน เพิ่งค้นพบของเหลวผสมไนโตรกลีเซอรีน เป็นระเบิดที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น แต่มันไม่เสถียร มันไม่สามารถจัดการกับทุกระดับของความปลอดภัย อย่างไรก็ตาม โนเบลใน 1862 สร้างโรงงานผลิตไนโตรกลีเซอรีนขนาดเล็ก ,และในเวลาเดียวกันที่เขา undertook วิจัยในความหวังในการหาวิธีที่ปลอดภัยเพื่อควบคุมการระเบิดของระเบิด ใน 1863 เขาคิดค้นในทางปฏิบัติจุดระเบิดประกอบด้วยไม้เสียบแทรกเป็นค่าใช้จ่ายขนาดใหญ่ของไนโตรกลีเซอรีนที่จัดขึ้นในภาชนะโลหะ การระเบิดของปลั๊กขนาดเล็กค่าใช้จ่ายของผงสีดำหน้าที่ระเบิดมีประสิทธิภาพมากขึ้นค่าใช้จ่ายของไนโตรกลีเซอรีนเหลวระเบิดนี้เป็นจุดเริ่มต้นของโนเบล ชื่อเสียง เป็นนักประดิษฐ์ รวมทั้งโชคลาภที่เขาได้รับเป็นผู้ผลิตของวัตถุระเบิด ในปี 1865 ซึ่งคิดค้นขึ้นเรียกว่าระเบิดระเบิดหมวก ; มันประกอบด้วยโลหะขนาดเล็กหมวกที่มีประจุปรอทวิพากษ์ที่สามารถระเบิดได้ทั้งโช๊ค หรือ ความร้อนปานกลางการประดิษฐ์หมวกระเบิดที่ประเทศในปัจจุบันการใช้วัตถุระเบิดสูง
ไนโตรกลีเซอรีนนั่นเอง อย่างไรก็ตาม ยังคงยากที่จะขนส่ง และอันตรายมากที่จะจัดการกับ อันตราย , ในความเป็นจริง , ที่โรงงานโนเบลของไนโตรกลีเซอรีนระเบิดใน 1864 , ฆ่าน้องชายของเขา เอมิล และผู้คนอื่น ๆหลาย ๆ ไม่ลดละ โดยอุบัติเหตุนี้โนเบลสร้างหลายโรงงานเพื่อผลิตไนโตรกลีเซอรีนสำหรับใช้ในคอนเสิร์ตของเขาระเบิดหมวก โรงงานเหล่านี้ปลอดภัยเท่าที่ความรู้ของเวลาที่ได้รับอนุญาต แต่การระเบิดบางครั้งอุบัติเหตุก็ยังคงเกิดขึ้น ซึ่งเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่สำคัญที่สองของไดนาไมต์ใน 1867 . โดยบังเอิญ เขาค้นพบว่า ไนโตรกลีเซอรีนถูกดูดซึมโดยวัสดุพรุนแห้ง kieselguhr ทดลอง , โลกและผลของส่วนผสมที่ปลอดภัยมากในการใช้และจัดการง่ายกว่าไนโตรกลีเซอรินคนเดียว โนเบลชื่อระเบิดผลิตภัณฑ์ใหม่ ( จากกรีก dynamis " พลังงาน " ) และได้รับสิทธิบัตรสำหรับมันในอังกฤษ ( 1867 ) และสหรัฐอเมริกา ( 1 ) ไดนาไมต์ ก่อตั้งรางวัลโนเบลของชื่อเสียงทั่วโลก และเร็วๆ นี้ใช้ในอุโมงค์ , ระเบิดตัดคลอง และทางรถไฟและ
อาคารถนนในคริสต์ทศวรรษ 1850 และ ' 80s โนเบลสร้างเครือข่ายโรงงานทั่วยุโรปเพื่อผลิตระเบิด และเขาก่อตั้งเว็บของ บริษัท ผลิตและตลาดระเบิดของเขา นอกจากนี้เขายังดำเนินการทดลอง ในการค้นหาของคนดี และในปี 2418 เขาคิดค้นรูปแบบที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นของไดนาไมต์ เจลาติน ระเบิด ซึ่งเขาจดสิทธิบัตรในปีต่อไป อีกครั้งเขาได้ค้นพบว่า การผสมสารละลายไนโตรกลีเซอรีนกับสารที่เรียกว่าไนโตรฟูผลในเหนียววัสดุพลาสติกที่มีสูงและระเบิดพลังต้านทานน้ำมากขึ้นกว่าปกติไดนาไมต์ . ในปี 1887 โนเบลแนะนำ ballistite , หนึ่งในคนแรกไนโตรกลีเซอรีนควันผงและสารตั้งต้นของคอร์ไดท์ .แม้ว่าโนเบลจัดขึ้นสิทธิบัตรเพื่อระเบิดและวัตถุระเบิดอื่น ๆของเขา เขาคงขัดแย้งกับคู่แข่งที่ขโมยกระบวนการของเขา ความจริงที่ทำให้เขาต้องถูกดำเนินคดีสิทธิบัตรยืดเยื้อหลายครั้ง
โนเบล พี่ชายของลุดวิก และโรเบิร์ต ในระหว่างนี้ได้พัฒนาขึ้นใหม่พบ oilfields ใกล้บากู ( ตอนนี้ในอาเซอร์ไบจาน ) พร้อมทะเลแคสเปียน และตัวเองร่ำรวยอย่างมหาศาล อัลเฟรดทั่วโลกของความสนใจในวัตถุระเบิด พร้อมกับถือของเขาเองในพี่ชายของเขา บริษัทใน รัสเซีย นำ เขาโชคดีมาก ในปี 1893 เขากลายเป็นที่สนใจในอุตสาหกรรมอาวุธของสวีเดน และปีนี้เขาซื้อที่โบฟอร์สได้ ,ใกล้ varmland ที่กลายเป็นนิวเคลียสของ ที่รู้จักกันดี โบฟอร์สแขนโรงงาน นอกจากระเบิด โนเบลสร้างสิ่งประดิษฐ์อื่น ๆอีกมากมาย เช่น ผ้าไหมเทียม และหนัง และทั้งหมดมากกว่า 350 เขาจดทะเบียนสิทธิบัตรในประเทศต่าง ๆ
โนเบลที่ซับซ้อนของบุคลิกภาพงงงวยของเขาโคตร . แม้ว่าธุรกิจความสนใจของเขาเขาต้องเดินทางเกือบตลอดเวลาเขายังคงเป็นสันโดษโดดเดี่ยวที่มักจะเหมาะกับภาวะซึมเศร้า เขามีชีวิตที่เกษียณและชีวิตที่เรียบง่ายและเป็นคนมีนิสัยสันโดษ แต่เขาอาจจะเย็น อ่อนโยน โฮสต์ เป็นผู้ฟังที่ดี และคนฉลาดปัญญา . เขาไม่เคยแต่งงาน และเห็นได้ชัดว่าต้องการความสุขของสิ่งประดิษฐ์ที่แนบ โรแมนติก เขามีความสนใจอยู่ในวรรณกรรมและเขียนบทละคร นวนิยายและบทกวีเกือบทั้งหมดที่ยังคงเผยแพร่ . เขามหัศจรรย์พลังงาน และพบว่ามันยากที่จะผ่อนคลายหลัง bouts รุนแรงของการทํางาน ของโคตรของเขา , เขามีชื่อเสียงของเสรีนิยม หรือสังคมนิยม แต่เขาก็ไม่ไว้ใจ ประชาธิปไตย คัดค้านสิทธิสำหรับผู้หญิงและรักษาท่าทีอ่อนโยนฝ่ายบิดาต่อพนักงานจำนวนมากของเขาแม้ว่าโนเบลเป็นผู้รักความสงบ และหวังว่า พลังทำลายของสิ่งประดิษฐ์ของเขาจะช่วยยุติสงคราม มุมมองของเขาของมนุษย์ชาติคือมองโลกในแง่ร้าย
โดย 1895 โนเบลได้พัฒนา angina pectoris , และเขาเสียชีวิตจากเลือดออกในสมอง ที่วิลล่าของเขาในซานเรโม ประเทศอิตาลี ในปี 1896 .ที่สิ้นพระชนม์อาณาจักรธุรกิจของเขาทั่วโลก จำนวนกว่า 90 โรงงานผลิตระเบิด และกระสุน การเปิดพินัยกรรมที่เขาได้วาดขึ้นในปารีสเมื่อ 27 พฤศจิกายน 1895 และได้ฝากในธนาคารใน Stockholm , ซึ่งเป็นที่แปลกสำหรับครอบครัว เพื่อน และประชาชนทั่วไป เขามักจะใจดีในด้านมนุษยธรรม และมูลนิธิวิทยาศาสตร์ ,และเขาก็ทิ้งขยะของมรดกของเขาในความไว้วางใจที่จะสร้างอะไรมาถือว่าสูงที่สุดของนานาชาติรางวัล , โนเบลรางวัล
เราสามารถคาดการณ์เกี่ยวกับเหตุผลของการได้รับรางวัลที่หมีชื่อของเขา เขาพูดน้อยเกี่ยวกับตัวเองและเขาไว้ใจหนึ่งเกี่ยวกับการตัดสินใจของเขาในเดือนก่อนหน้านี้ของเขาตายสมมติฐานที่เป็นไปได้มากที่สุดคือ เหตุการณ์ที่แปลกประหลาดใน 1888 อาจเรียกรถไฟของการสะท้อนที่ culminated ในมรดกของเขาได้รับรางวัล ปีนั้น อัลเฟรด พี่ชายของลุดวิก เสียชีวิตในขณะที่อยู่ในคานส์ , ฝรั่งเศส หนังสือพิมพ์ฝรั่งเศสรายงานการตายของลุดวิก แต่สับสนเขา อัลเฟรดและกระดาษหนึ่ง sported พาดหัว " เลอ มาร์กแฮนด์ de la mort EST Mort " ( " พ่อค้าความตาย ตายแล้ว " ) บางที อัลเฟรด โนเบลก่อตั้งรางวัลหลีกเลี่ยงแน่นอน เรียงจากมรณกรรมชื่อเสียงที่แนะนำโดยกุกๆ กักๆ ก่อนนี้ มันเป็นบางอย่างที่เป็นจริง เขาก่อตั้งรางวัลแสดงความสนใจตลอดชีวิตของเขาในสาขาฟิสิกส์ เคมี สรีรวิทยา และวรรณคดีมีหลักฐานมากมายว่ามิตรภาพของเขากับเบอร์ธาฟอน suttner โดดเด่นออสเตรียผู้รักแรงบันดาลใจให้เขาสร้างรางวัลสันติภาพโนเบลเอง
แต่ยังคงรูปของความขัดแย้งและความขัดแย้ง : สดใส , เหงาคนมองโลกในแง่ร้ายส่วนหนึ่งและส่วนหนึ่งนักอุดมคติ ,ผู้คิดค้นพลังระเบิดที่ใช้ในการสงครามที่ทันสมัย แต่ยังสร้างของโลกที่มีชื่อเสียงมากที่สุดสำหรับรางวัลด้านการให้บริการเพื่อมนุษยชาติ
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- นางสาว ศิริยากรณ์ จันงาม ม.3/6 เลขที่ 19
- กิจกรรมที่ได้ทำในโรงเรียน
- Moist
- When will love you learn that if you rea
- เธอกำลังจะไปตลาด
- ท.4 รักษาไทย ก้าวไกลสู่สากล
- เทศกาล “Easter” อีสเตอร์ คือ เทศกาลของคร
- Click Store the virtual machine in a dif
- ทำไมคุณถึงอยากเจอฉัน
- When you're come to my life.You teach th
- I would like to talk to you
- ratio of matcrrial to water.
- yang
- It would be better if the weather is be
- คุณจะเห็นได้ว่าไม่มีกล่องหมายเลขหนึ่งเหม
- กลับมาตอนนี้ มันก็ไม่ทันแล้ว
- puzzled
- pollution environment
- ขอบคุณ
- Heart
- And in my mouth
- ฉันเหมือน Flippy ไหม
- ฉันไม่ค่อยได้ไปแถวนั้น
- ฉันจะไปช่วงเดือนพฤษภาคม
